Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2026 
Σκέψεις Πάνω Στο Ευαγγέλιο Του Ιωάννη
Καθώς περπατάμε μαζί με τον Ιησού διαβάζοντας τη διήγηση της εμπειρίας του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστού, διαπιστώνουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή της διακονίας του Ιησού Χριστού. Στο 3ο κεφάλαιο βλέπουμε έναν Φαρισαίο, τον εκπρόσωπο του πνευματικού κόσμου του Ισραήλ, εκείνη η μερίδα των ανθρώπων που μελετούσαν και προσπαθούσαν να «κρατήσουν τις παραδόσεις» του λαού και να μην αφομοιωθούν οι Εβραίοι από την κοσμική ζωή και αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων και μετέπειτα των Ρωμαίων. Το όνομά του Νικόδημος. Είχε μέσα του πνευματική ανησυχία. Η ψυχή του έμενε ανικανοποίητη με τις διδαχές των Φαρισσαίων και αναζητούσε την ζωή, το νόημα, τον λόγο. «Σε βεβαιώνω, πως αν δε γεννηθεί κανείς ξανά, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού», του λέει ο Κύριος (Ιωαν. 3:3) και η συνέχεια της συζήτησης που άφησε τεράστια εντύπωση στον Νικόδημο κι έγινε κρυφός του μαθητής, η πιο όμορφη δήλωση που αποτυπώθηκε στο Ευαγγέλιο: «Τόσο (με αυτόν τον τρόπο) πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωαν. 3:16).
Σε επόμενη φάση της διακονίας Του ο Κύριος περνούσε από τη χώρα της Σαμάρειας, μια χώρα που οι Ιουδαίοι θεωρούσαν αιρετική και δεν περνούσαν από αυτή για να μη «μολυνθούν». Στην πόλη Συχάρ, ο Ιακώβ είχε φτιάξει ένα πηγάδι. Εκεί πήγαιναν οι γυναίκες για πάρουν νερό. Την ώρα που περνούσε από εκεί, «ήξερε» πως θα έβρισκε μόνη της μια γυναίκα. Θα ήταν μόνη της γιατί ήταν ελευθέρων ηθών, μια και είχε 5 άνδρες στη ζωή της, χωρίς να έχει παντρευτεί και συζούσε με κάποιον πάλι εκτός γάμου. Εκεί, λοιπόν, ο Χριστός ξεκινά μια συζήτηση και της αποκαλύπτει το ποιος είναι: «Αν ήξερες ποιος είναι αυτός που σου λέει, «δώσε μου μου να πιώ», τότε εσύ θα του ζητούσες τη δωρεά του Θεού, κι εκείνος θα σου έδινε ζωντανό νερό» (Ιωαν. 4:10). Και στη συνέχεια της συζήτησης εκείνη του λέει: «Κύριε, βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης» (Ιωαν. 4:9).Επίσης του λέει: «Ξέρω πως θα έρθει ο Μεσσίας, δηλαδή ο Χριστός. Όταν έρθει εκείνος θα μας τα εξηγήσει όλα». « Εγώ είμαι» της απαντάει ο Ιησούς!!! Μπορείτε να κατανοήσετε το μεγαλείο της στιγμής; Σε ποια άλλη γυναίκα αποκάλυψε την ταυτότητα του ο Ιησούς;
Αρκετά αργότερα, ο Ιησούς βρίσκεται με τους μαθητές Του στο όρος των Ελαιών, τον έχουν παραδώσει στις Αρχές, ραπισμένος και χλευασμένος, του έχουν φορέσει ακάνθινο στεφάνι και χλαμύδα, τον στέλνουν στον εκπρόσωπο του Αυτοκράτορα, τον Πόντιο Πιλάτο, την κοσμική αρχή της περιοχής, ο οποίος τον ρωτάει: «Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;». και του απαντά: «Η δική μου βασιλεία δεν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο. Αν η βασιλεία μου ανήκε στον κόσμο αυτόν, οι στρατιώτες μου θα αγωνίζονταν να μη πέσω στα χέρια των Ιουδαίων αρχόντων. Αλλά η δική μου βασιλεία δεν ανήκει εδώ!». Αναρωτιέται ο Πιλάτος: «Είσαι λοιπόν βασιλιάς;» «Ναι, είμαι βασιλιάς όπως εσύ είπες, εγώ γι’ αυτό γεννήθηκα και γι’ αυτό ήρθα στον κόσμο, για να φανερώσω την αλήθεια. Όποιος αγαπάει την αλήθεια καταλαβαίνει τα λόγια μου». Και ο Πιλάτος του λέει: «Και τι είναι η αλήθεια;» (Ιωάν. 18:33-38).
Τρία διαφορετικά πρόσωπα, με διαφορετικές κοινωνικές θέσεις, ο κάτοχος του νόμου, η γυναίκα που αναζητά τη ζωή στη ευχαρίστηση του υλικού κόσμου και ο άρχοντας δυνάστης των λαών, έγιναν, ο καθένας με τον τρόπο του, μάρτυρες της αποκάλυψης του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο Θεός αναζητά την ψυχή που Τον αναζητά, που ψάχνει να βρει το νόημα της ζωής, ασχέτως αν κατακρίνεται από τους υπόλοιπους.
Εσύ άνθρωπε που αναζητάς το νόημα της ζωής, τον λόγο της ύπαρξής σου, μην απελπίζεσαι, ο Κύριος σε γνωρίζει και έρχεται σε συνάντηση σου, να σου αποκαλυφθεί, να σου πει: «Εγώ είμαι για σένα. Δεν έχει σημασία αν η αναζήτησή σου σε παρέσυρε σε άλλες μορφές ηδονής. Έλα σε Εμένα και εγώ θα σου δώσω το νερό της αιώνιας ζωής!» Έτσι αγιάστηκε ο Νικόδημος, έτσι αναδείχτηκε Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, αλλά και η γυναίκα του Πιλάτου…
Γίνε κι εσύ ο επόμενος τόπος συνάντησης του Χριστού, και στη συνάντηση αυτή ο ίδιος θα σε μεταμορφώσει σε εικόνα δική του, σε δοχείο χάριτος. Ήρθε η ώρα της χαράς!!!
Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής
Ιούλιος - Αύγουστος 2026
Αναγνωρίζοντας τον Χριστό στους Αγίους
Η καρδιά του ανθρώπου που είναι γεμάτη από την αγάπη του Χριστού επιρρεάζει το περιβάλλον του με την αγάπη αυτή. Όσοι ζουν μαζί του και τον αγαπούν, γεύονται αυτήν την αγάπη, τη φροντίδα, το ενδιαφέρον, τη θαλπωρή, την προσευχή και την ειρήνη. Αυτή η ποιότητα ζωής είναι που ελκύει ή απορρίπτει τον πλησίον του. Ο Χριστός που κατοικεί μέσα στον πιστό Χριστιανό, γίνεται έλξη ή απόρριψη των γύρω μας ανθρώπων, όχι λόγω κηρυγμάτων ή ομιλιών, αλλά λόγω της έμπρακτης ζωής του, που σκορπά οσμή ευωδίας πνευματικής γύρω του. « Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη»(Ματθ.5,14). (Εσείς είστε το φως του κόσμου, μια πόλη χτισμένη ψηλά στο βουνό δεν μπορεί να κρυφτεί).
Όταν έρθει η ώρα της ψυχής να αναχωρήσει από αυτόν τον κόσμο, θα αναζητήσει το γνωστό σε αυτή, την οσμή, δηλαδή, του πνεύματος που γευόταν σε αυτή εδώ τη ζωή. Αν γευόταν Θεό στο περιβάλλον που ζούσε, αν η χαρά της παρουσίας του Θεού γέμιζε την ψυχή του, τότε ο Θεός θα είναι οικείος και θα φέρει ανάπαυση και ειρήνη. Γι’ αυτό ο Χριστός είναι ο σύνδεσμος της ειρήνης και η ζωή της αιωνιότητας, γιατί δημιουργεί σχέση προσώπων, που μένει ζωντανή αιωνίως.
Ο Κύριος δήλωσε ευθέως πως, όποιος δίνει νερό σε κάποιον προφήτη επειδή είναι προφήτης θα λάβει αμοιβή εάν να ήταν αυτός ο προφήτης. Και ποια είναι αυτή η αμοιβή; Η χαρά της οικειότητας, η χαρά στη μετοχή της ζωής του Χριστού. Και η χαρά αυτή μεταδίδεται στον διπλανό σου. Άπλωσε αδελφέ το χέρι σου και αγάπα όπως ο Χριστός, να αναγνωρίσουν οι γύρω σου τον Κύριο ως αγάπη μέσα από σένα.
Αυτή είναι και η δυναμική της σχέσης μας με του Αγίους, που αγαπούν όπως ο Χριστός αγαπά και ζουν μέσα στη δόξα του Θεού, απλά διότι Τον αγάπησαν πολύ. Και Τον αγάπησαν , διότι βίωναν την αγάπη του Θεού από τους αγίους πατέρες τους.
«Γίνεσθε οὖν μιμηταὶ τοῦ Θεοῦ ὡς τέκνα ἀγαπητά, καὶ περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν προσφορὰν καὶ θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας» (Εφεσ.5,1-2).
«Μιμηθείτε λοιπόν το Θεό, αφού είστε αγαπητά του παιδιά, να συμπεριφέρεστε με αγάπη κατά το πρότυπο του Χριστού, που σας αγάπησε κι έδωσε τη ζωή του για μας ως προσφορά και θυσία, που τη δέχεται ευχάριστα ο Θεός».
Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής
Μάρτιος - Απρίλιος 2026
«Oλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14:30)
Μη ταράζεσαι….
Τί έζησε η καρδιά μας, τί είδαν τα μάτια μας. Θάμβος ανεκλάλητο, πώς να το διηγηθώ; Πώς να εξηγήσω την εμπειρία μου αυτή; Ο Θεός γέμισε την ψυχή και το νου και από αγάπη πολύ πήρε από μας την προσφορά μας «το πρόσφορό μας» και το μοίρασε σε χιλιάδες ανθρώπους. Μα πώς έγινε αυτό το θαύμα, δεν μπορώ να το εξηγήσω!
Και πάνω που προσπαθώ να μαζέψω το νου μου, ακούω τον Κύριο να μου λέγει, «πηγαίνετε απέναντι και έρχομαι κι εγώ». Τα μαζέψαμε και πήγαμε από την απέναντι μεριά, έχοντας τις φρέσκες εικόνες του θαύματος. Ο λόγος και η χάρη, η ευγένεια και η υπομονή, η ακακία και η αγάπη έχουν συγκλονίσει την ψυχή. Πάω, μαζί με τους αδελφούς μου, απέναντι, στην άλλη μεριά, μακριά από τον «όχλο», στην ησυχία, οι αδελφοί μου κι εγώ.
Να, όμως, που η θάλασσα λυσσάει, αντίθετος άνεμος φυσάει και δυνατός σε ισχύ, αδυνατώ να το ελέγξω. Άνθρωποι της θάλασσας κι όμως, αδυνατούμε. Τί στο καλό συμβαίνει; Κι εκεί που χάνουμε τη δύναμή μας, την πίστη μας, φοβόμαστε για τη ζωή μας, ξεχνώντας όλα όσα ζήσαμε, ξεχνώντας πόσα θαυμάσια κάνει μπροστά μας ο Κύριος, δεν αναπέμψαμε μια προσευχή πίστης. Δεν είναι εύκολο η ψυχή, την ώρα του πειρασμού, να αναπέμψει προσευχή ικεσίας. Όμως, οι αδελφοί μου που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, υπέφεραν κι αυτοί μαζί μου. Τι κάνουμε τώρα; Λείπει και ο Κύριος. Λείπει; Όχι, Κάποια φιγούρα έρχεται και λέει πως είναι ο Κύριος. Μα δεν γίνεται. Περπατά πάνω από τα κύματα, η τρικυμία δεν τον αγγίζει. «Αποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα». «Ο Πέτρος αποκρίθηκε και είπε, Κύριε, εν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά Σου περπατώντας πάνω στα νερά (Ματθ. 14:28). «O δὲ εἶπεν, ἐλθέ», έλα κοντά μου, μη διστάζεις.
Ναι, πήγα, η εμπειρία όλων αυτών των ημερών γέμισε την ψυχή μου με πίστη και λαχτάρα να ζω τον Θεό μου, να πω από την καρδιά μου, δεν μπορώ να ζώ χωρίς εσένα! Έφυγα τρέχοντας, χωρίς σκέψη, χωρίς να βάλω τη λογική μπροστά μου, αρκούσε σε μένα η παρουσία Του που με ελκύει να βρεθώ στην αγκαλιά Του. Κύριε μου και Θεέ μου, έρχομαι κοντά Σου….
Η συνήθεια όμως κοντοστέκεται εκεί, στην άκρη του νου, στο βάθος της καρδιάς. Δύσκολο να εικονίσω τον εαυτό μου να περπατά με πίστη και πάνω από την τρικυμισμένη θάλασσα, και τι κάνω; Κοιτώ τα κύματα, τον αντίθετο άνεμο και ο φόβος κυρίευσε τη ψυχή μου, άρχισα να καταποντίζομαι, να βουλιάζω. Τα πάθη με αιχμαλώτισαν ξανά, μου είναι οικεία και δυσκολεύομαι να μείνω στην πίστη, να πορευτώ την οδό Σου και να ζώ τα θαυμάσια Σου. Βοήθησέ με. Βγήκε, επιτέλους, η προσευχή, η παρουσία Του ενέπνευσε τον πολυπόθητη κραυγή. «Κύριε, σῶσόν με»
«Κύριε βοήθησε με, χάνομαι! (Ματθ.14:30). «Ολιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;» Δεν ξέρω Κύριε, άνθρωπος είμαι εμπαθής, δεν τα καταφέρνω χωρίς Εσένα.
Όσα θαύματα κι αν δούμε, όσα θαυμαστά κι αν γίνουν στη ζωή μας, όταν το βλέμμα της καρδιάς μας στρέφεται στον κόσμο των παθών, που υπάρχει στους ανθρώπους που ζουν χωρίς πυξίδα, χωρίς νόημα και σκοπό, που ονομάζονται «όχλος», τότε και η ψυχή δεν ωφελείται καθόλου. Όταν όμως απλώσουμε το χέρι μας, ο Κύριος το έχει ήδη απλωμένο και το πιάνει, και μας κρατά γερά, μας τραβά έξω από τον κόσμο και μας κρατά στην αγκαλιά Του, γιατί «τοῦτο δέ ἐστι τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με, ἵνα πᾶς ὁ θεωρῶν τὸν υἱὸν καὶ πιστεύων εἰς αὐτὸν ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἀναστήσω αὐτὸν ἐγὼ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.» (Ιωάν. 6:40) «Αυτό είναι το θέλημα εκείνου που με έστειλε (του Θεού Πατέρα), όποιος βλέπει με την καρδιά του τον Υιό και πιστεύει σε Αυτόν να έχει αιώνια ζωή και θα αναστήσω αυτόν την έσχατη μέρα.»
Ήρθε πλέον η ώρα, να αποφασίσω αν θα συνεχίζω να «ακούω τη βοή του κόσμου, να τρέμω μπροστά στη θύελλα των παθών, τις φωνασκίες εκείνων που ζουν στον κόσμο των παθών, ή θα κοιτάζω με το βλέμμα της καρδιάς προς τον Αρχηγό και Τελειωτή της πίστης μου, τον αναστημένο Ιησού Χριστό και να αναφωνώ, Θεέ μου και Σωτήρα μου.
Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Αναζητώντας το θέλημα του Θεού
Πολλοί ρωτούν: «Ποιο είναι άραγε το θέλημα του Θεού;» Συνήθως η ερώτηση αυτή γίνεται όταν περνά κανείς μια δυσκολία, μια ασθένεια ή ένα πρόβλημα οικονομικό ή εργασίας. Και είναι λογική αυτή η αναζήτηση, δηλώνει δε και την ανάθεση του θέματος στα χέρια του Θεού. Εκείνο που οφείλουμε όμως να κατανοήσουμε είναι, πως ο Θεός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τον άνθρωπο από το δικό του (του ανθρώπου) θέλημα, που σκοτίζει το νου και θανατώνει την καρδιά και να αλλάξει πορεία και κατεύθυνση και η πίστη στον Χριστό να τον οδηγεί στο να εφαρμόζει το θέλημα του Θεού στη ζωή του, που είναι η ζωή που νικά τον θάνατο και ανασταίνει την ψυχή σε ζωή φωτεινή και χαρούμενη.
Ποιο είναι λοιπόν το θέλημα του Θεού για τη ζωή μου; Πώς θα καταλάβω τι θέλει ο Θεός από μένα στις συγκεκριμένες στιγμές; Άραγε έχει σχέδιο για το τι θα κάνω, που θα πάω, ποια εργασία θα κάνω, ποιά γυναίκα ή ποιόν άνδρα θα πάρω κλπ.;
Αν ξεφυλλίσει και μελετήσει τη ζωή και τα λόγια του Χριστού στο Ευαγγέλιο και στις Επιστολές των Αποστόλων θα δει να φανερώνεται το θέλημα του Θεού ξεκάθαρα. Το θέλημά Του είναι να τηρούμε τις εντολές Του για να κατοικεί ο ίδιος μέσα μας. «Εκείνος που κρατάει τις εντολές μου και τις εκτελεί, αυτός είναι που με αγαπάει. Κι αυτός που με αγαπάει θ’ αγαπηθεί από τον Πατέρα μου, κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου» (Ιωαν. 14:21) «Εάν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου» (Ιωαν. 14:15).
Θα ήταν χρήσιμο για όλους η μελέτη της Καινής Διαθήκης, όχι για λόγους περιέργειας, ούτε για λόγους φιλοσοφικών αναζητήσεων, αλλά για να αντληθεί ζωή, να αναζητηθεί τι θέλει ο Θεός από τον καθένα, και πως αυτή η εντολή μπορεί να βρει εφαρμογή στη ζωή μου. Για αρχή, αρκεί να δώσει κανείς σημασία στο Ευαγγέλιο του Λουκά: «Σε εσάς όμως μου με ακούτε λέω: Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν. Δίνετε ευχές σε όσους σας δίνουν κατάρες, προσεύχεστε γι αυτούς που σας κακομεταχειρίζονται»…. «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να τους συμπεριφέρεστε κι εσείς» (Λουκ 6:27-36).
Το θέλημα του Θεού δεν βρίσκεται μακριά μας, είναι ο λόγος Του Θεού Λόγου, του Ιησού Χριστού, ποτισμένο με το Άγιο Πνεύμα. Ας ξεκινήσει η ψυχή να μελετά τα λόγια Του και να πιστέψει σε αυτά, πως ο λόγος του Θεού έχει τη δύναμη να σώσει την ψυχή μας.
«Αυτή είναι η εντολή Του: Να πιστέψουμε στο όνομα του Υιού Του, του Ιησού Χριστού, και να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, σύμφωνα με την εντολή που μας έδωσε ο Χριστός. Όποιος τηρεί τις εντολές του μένει ενωμένος μαζί Του κι εκείνος με Αυτόν. Το ξέρουμε πως ο Θεός ζει μέσα μας κι ανάμεσα μας από το Πνεύμα που μας έδωσε» (Α΄ Ιωαν. 3:23-24).
Βοναζούντας Αντώνιος, Kατηχητής
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2025
Στο άρθρο αυτό επιχειρείται μια ψηλάφηση του 5ου κεφαλαίου του κατά Ιωάννη αγίου Ευαγγελίου.
«Ο Πατέρας μου εξακολουθεί να εργάζεται ως τώρα, γι’ αυτό κι εγώ εργάζομαι» (Ιωάν. 5:17).
«Σας βεβαιώνω πως ο Υιός δεν μπορεί να κάνει τίποτε από μόνος του. Κάνει μόνο αυτό που βλέπει να κάνει ο Πατέρας. Αυτά που κάνει εκείνος, τα ίδια ακριβώς κάνει και ο Υιός» (Ιωάν. 5:19).
Ο Θεός εργάζεται συνεχώς και ο Λόγος του Θεού εργάζεται συνεχώς. Ο Υιός-Λόγος «βλέπει» τον Πατέρα και πράττει ανάλογα. Ο δικός μας λόγος ποια έργα βλέπει; Ποια έργα πράττει η καρδιά (νους) που γεννά τον λόγο; Ο Κύριος είπε: «Από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα» (Λουκ. στ:45).
Ο λόγος που εκφέρεται από το στόμα του ανθρώπου, τα έργα που πράττει συνειδητά, είναι δηλωτικά της καρδιακής (πνευματικής) του κατάστασης. Είναι γνωστό πως το περιβάλλον που ο άνθρωπος μεγαλώνει, οι πράξεις, σκέψεις, απόψεις και καταστάσεις διαμορφώνουν την ψυχή του και εκφράζεται ανάλογα. Ό,τι «βλέπει» αυτό ποιεί, αυτό πράττει, αυτά τα έργα κάνει.
Χρειάζεται η καθαρή καρδιά, γιατί χωρίς καθαρή καρδιά κανείς δεν μπορεί να δει τον Θεό (Ματθ. 5:8) και αν δεν δει κανείς τον Θεό, δεν μπορεί να εκτελεί και τα έργα Αυτού και έτσι μένει κενός, άδειος και χωρίς ζωή αληθινή, δηλαδή νεκρός. «Αυτός που έρχεται από το Θεό είναι ανώτερος από όλους. Αυτός που προέρχεται από τη γη έχει ανθρώπινη προέλευση και μιλάει ανάλογα. Αυτός που έρχεται από το Θεό κηρύττει ό,τι είδε κι άκουσε, κανείς όμως δεν δέχεται τη μαρτυρία του» (Ιωαν. 3:32).
Αν η ψυχή τρέφεται από τη νοοτροπία του κόσμου και ασχολείται με το πως να κατακτήσει αυτόν το γήινο κόσμο, στρέφει την ψυχή του στα πλούτη, στην εξουσία, στην υπερβολική ηδονή, στην κυριαρχία των αισθήσεων, στην γκρίνια και στο μίσος, τότε και η ζωή του θα είναι πεπερασμένη, θα έχει ένα τεράστιο κενό.
Όσοι όμως ζητούν να βρουν νόημα στη ζωή, να πιστέψουν πως υπάρχει κάτι ανώτερο για τον άνθρωπο, αν εξυψώσουν την ψυχή τους και αν υπερβούν τα στενά όρια της ύπαρξής τους, θα βρουν πολλές πηγές που έχουν το νερό της ζωής που δεν είναι άλλο από τον Λόγο του Θεού - τον Ιησού Χριστό - που οδηγεί προς τον Πατέρα Θεό.
Οι ζωές των Αγίων δείχνουν ποια είναι η οδός της ζωής, βιώσαν αυτόν που «έβλεπαν», κι ακολούθησαν την οδό όπως τους αποκαλυπτόταν. Είναι ο δρόμος όπου η καρδιά του ανθρώπου «βλέπει» τον Πατέρα να εργάζεται και εργάζεται και ο άνθρωπος ανάλογα. Η αγιοσύνη είναι για τον άνθρωπο εκείνον, που την ποθεί, που ζητά να γίνει υιός Θεού κατά χάρη, φίλος του Χριστού( Ιωαν 15:15).
«Σας τα είπα αυτά, ώστε η χαρά η δική μου να είναι μέσα σας, κι η χαρά σας να είναι ολοκληρωμένη. Αυτή είναι η δική μου εντολή: να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως Εγώ σας αγάπησα» (Ιωάν.15:9).
Η ζωή μας, λοιπόν, είναι στα χέρια της επιθυμίας μας. Αν θέλουμε τη ζωή, ας τη κοιτάξουμε, ας την αναζητήσουμε, ας εμπνευστούμε από εκείνους που την βρήκαν και να αναζητήσουμε τη χάρη του Θεού εν Χριστώ Ιησού.
Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής