Ιούλιος - Αύγουστος 2025
Σκέψεις Για Την Μεταμόρφωση
Ξημέρωσε και η σημερινή ημέρα, όπως επέτρεψε ο καλός Θεός. Μια πρωϊνή προσευχή για την συνάντησή μας με τον Θεό, ψελλίζοντας τα λόγια: «της κλίνης και του ύπνου εξεγείρας με Κύριε, τον νούν μου φώτισον και την καρδία και τα χείλη μου άνοιξον, είς το υμνείν Σε, Αγία Τριάς.....».
Κάπως έτσι περπατούσαν μαζί με τον Κύριο Ιησού και οι μαθητές Του. Μετά τις πρώτες θαυμαστές εντυπώσεις που δημιούργησαν μέσα στην ψυχή τους φόβο και δέος, βλέποντας τα θαύματα του Θεού δια του Χριστού, η καθημερινή τους πορεία γινόταν μία «συνήθεια».
Εν τούτοις, όσο κι αν συνηθίζει κανείς το περπάτημά του με τον Κύριο, Εκείνος φυλάει πάντα μια έκπληξη, του δίνει «γεύση Παραδείσου», ώστε να προχωρά με λαχτάρα για την ώρα εκείνη.
Μα πώς θα είναι η «ώρα αυτή;» Και να, εκεί που φαινόταν πως η μέρα θα ήταν όπως όλες οι άλλες .... ξάφνου, παίρνει τους πιο διψασμένους για πνευματική γνώση και προσδοκία και τους πηγαίνει στο πιο ψηλό σημείο στο όρος Θαβώρ. Και εκεί ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός φανερώνεται όπως πραγματικά είναι: Φως αιώνιο, Φως άκτιστο που δεν αλλοιώνει, δεν φθείρει την ανθρώπινη φύση, αλλά την μεταμορφώνει. Κάνει τον άνθρωπο μέτοχο της αιώνιας ζωής, μέτοχο του αιώνιου και Ανεσπέρου Φωτός.
Τι είναι αυτό που ζώ Θεέ μου; Βλέπω τους θεόπτες προφήτες να είναι λουσμένοι στο Φως, όπως είμαι κι εγώ! Αυτό που θεωρούσα πως μόνο σε ελάχιστους γίνεται, τώρα το ζώ κι εγώ, εμπειρικά, όχι διανοητικά, όχι στη σφαίρα της φαντασίας. Τί ομορφιά Θεέ μου, πόση δόξα, πόση τιμή για εμάς το κτίσμα Σου! Γεύση Παραδείσου, ναι, Παράδεισος, ναι, αυτή τη ζωή ποθώ, ναι, σε αυτό το Φως το απρόσιτο θέλω κι εγώ να ζώ. Και τότε ακούγεται η φωνή του Πατέρα: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός. Αυτόν να ακούτε». Ναι, Κύριε. Αυτόν να ακούω, αν είναι να ζώ πάντοτε σε αυτό το Φως.
Αυτή η εμπειρία προσφέρεται σε κάθε πιστό και συντελείται σε κάθε Θεία Ευχαριστία, αοράτως σε όλους, που κοινωνούν με πίστη, λαχτάρα, προσδοκία Παραδείσου και να φωνάζουν μέσα από την καρδιά τους:«Είδομεν το φώς το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον, εύρομεν πίστιν αληθή, αδιαίρετον Τριάδα προσκυνούντες, αύτη γαρ ημάς, έσωσεν....»
Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έρθει η ώρα που ο Κύριος θα μας εκπλήξει. Αυτό που όμως μπορούμε να κάνουμε, είναι να προσδοκούμε την ώρα εκείνη, προετοιμάζοντας πάντοτε την καρδιά μας ώστε να μπορούμε να δούμε αυτό το Άκτιστο Φως, όπως οι μαθητές του Κυρίου στο όρος Θαβώρ.
«Καί νῦν φώτισόν μου τά ὄμματα της διανοίας, ἄνοιξόν μου το στόμα τοῦ μελετᾶν τα λόγιά Σου καί συνιέναι τας έντολάς Σου και ποιεῖν το θέλημά Σου και ψάλλειν Σοι ἐν ἐξομολογήσει καρδίας και ἀνυμνεῖν το πανάγιον ὄνομά Σου, τοῦ Πατρός και τοῦ Υἱοῦ και του Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τοὐς αἰῶνας τῶν αἰῶνων. Αμήν.»
Αντώνιος Βοναζούντας, Κατηχητής