Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Η Αγάπη
Η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου. Ο ταραγμένος, απομονωμένος μέσα στο πλήθος άνθρωπος στερείται αγάπης. Δεν έχει αγάπη, δεν ζει με αγάπη και δεν παίρνει αγάπη. Εννοούμε την πραγματική αγάπη, την ανιδιοτελή και χωρίς συμφέρον.
Η εποχή που ζούμε είναι η πιο «χτυπητή» εποχή με ακραίες αντιθέσεις. Τα προϊόντα που παρουσιάζονται στις διαφημίσεις, σε εκδόσεις βιβλίων, σε ηχογραφήσεις, σε DVD και CD προσφέρουν έναν καινούργιο τρόπο ζωής. Παρά την αναφορά τους στην αγάπη, πραγματεύονται θέματα που δεν περιέχουν την αληθινή αγάπη. Ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, ο καθημερινός περιοδικός τύπος, πιο πολύ η μουσική, αν και ασχολούνται με την αγάπη, δεν προσφέρουν την πραγματική κι αυτό, γιατί στην εποχή μας η αγάπη είναι τόσο εγωκεντρική και ιδιοτελής, ώστε να αποτελεί ένα σπάνιο αγαθό στις ανθρώπινες σχέσεις.
Πολλοί μιλάνε για αγάπη χωρίς να ξέρουν ότι το πρώτο γνώρισμα της αγάπης είναι να δίνει κανείς και όχι να παίρνει. Στο γάμο ζητούμε να παντρευτούμε έναν που θα μας αγαπάει και θα μας καταλαβαίνει και όχι έναν που εμείς θα αγαπούμε και θα καταλαβαίνουμε. Ο σύγχρονος άνθρωπος πιστεύει ότι η αγάπη είναι να παίρνεις και όχι να δίνεις. Τα ατομικά συμφέροντα είναι πάνω από τα ομαδικά και τα κοινωνικά. Η αγάπη στις μέρες μας, ενώ είναι το πιο απαραίτητο αγαθό, έχει γίνει το πιο σπάνιο και το πιο παρεξηγημένο.
Αντίθετα από το σύγχρονο πνεύμα της φιλαυτίας και της ιδιοτέλειας, η αληθινή αγάπη υπάρχει και βρίσκεται στον Θεό. «Ο Θεός είναι αγάπη» (Α’ Ιωάν. 4:8). «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο τον μονογενή Του Υιό, για να μη χαθεί κανείς που πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάν. 3:16). Η φύση του Θεού είναι η αγάπη που δίνει.
Η Αγία Γραφή μας λέει: «Έτσι αποδείχτηκε η αγάπη του Θεού για μας: Απέστειλε τον Υιόν Του τον μονογενή στον κόσμο για να μας χαρίσει τη νέα ζωή, αν ενωθούμε μ’ Αυτόν» (Α’ Ιωάν. 4:9).
Η ευτυχία του Θεού βρίσκεται στο ότι έδωσε και συνεχώς δίνει. Και δίνει σ’ αυτούς που ζητούν, σ’ αυτούς που λογικεύονται και με ειλικρινή συναίσθηση της άθλιάς τους κατάστασης ζητούν να τους κάνει καινούργιους ανθρώπους.
Το θαύμα των θαυμάτων είναι η «άνωθεν γέννηση» (Ιωάν. 3:3) του ανθρώπου. Ο Θεός σε μια στιγμή μεταμορφώνει τον ανήθικο, τον υλιστή, τον εγωιστή, τον φιλάργυρο, σε ηθικό, πνευματικό, ετεροκεντρικό και γενναιόδωρο άνθρωπο. Από τη στιγμή που ο Θεός έρχεται στη ζωή του ανθρώπου, αρχίζει ο άνθρωπος να αγαπά. Αρχίζει να προσφέρεται στους συνανθρώπους του, αρχίζει να ενδιαφέρεται γι’ αυτούς, να τους βοηθά. Η βαθιά του επιθυμία είναι να κάνει καλά έργα, να κάνει τους άλλους χαρούμενους και ευτυχισμένους. Με τις πράξεις της αγάπης μαθαίνει το μυστικό της ευτυχίας, που δεν είναι να παίρνεις, αλλά να δίνεις.
Μιχάλης Κανταρτζής
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
Το Μάθημα του Θωμά
Σ’ ένα μικρό χωριό ζούσε ο Θωμάς με την οικογένειά του. Οι δουλειές στο χωριό τελευταία δεν πήγαιναν καλά. Έτσι ο πατέρας του αναγκάστηκε να κλείσει το μαγαζί του και να φύγει στη μεγάλη πολιτεία, για να ζήσει την οικογένειά του. Όσο κι αν προσπάθησαν να βρουν διαφορετική λύση δεν τα κατάφεραν.
Η ημέρα που ο πατέρας θα έφευγε δεν άργησε να έρθει και ήταν η χειρότερη μέρα για το Θωμά. Ήταν πολύ στενοχωρημένος, γιατί σκεφτόταν ότι τώρα θα έβλεπε τον πατέρα του μόνο στις γιορτές ή μια φορά το μήνα. Όμως ήταν πια μεγάλος, δεν έκλαψε και αποφάσισε να είναι δυνατός και σκληρός. Αποχαιρέτησε τον πατέρα του ψύχραιμα σαν μεγάλος άντρας και κλείστηκε στο δωμάτιό του για ώρες, προσπαθώντας να μην κλαίει. Το βράδυ όμως κάθε μέρα έκλαιγε συνέχεια. Μόνο όταν ήταν δίπλα του η μητέρα του σταματούσαν τα δάκρυά του.
Οι επόμενες μέρες κυλούσαν ήσυχα, όμως η καρδιά του Θωμά ήταν γεμάτη πίκρα και απογοήτευση. Απορούσε για όλα αυτά που συνέβησαν. Γιατί ο καλός Θεός που, όπως του έλεγαν, αγαπάει όλους τους ανθρώπους, τους άφησε έτσι, χωρίς να τους βοηθήσει; Οι σκέψεις του αυτές τον έκαναν να θυμώνει με τον Θεό και στο σχολείο άρχισε να φέρεται απότομα σε όλους. Ήταν συνέχεια αφηρημένος και μοναχικός. Δεν διάβαζε τα μαθήματά του, η βαθμολογία του έπεσε και η δασκάλα αποφάσισε να καλέσει τη μητέρα του για να συζητήσουν το πρόβλημα.
Το ίδιο βράδυ στο σπίτι, η μητέρα με το Θωμά συζήτησαν «όπως οι μεγάλοι». Μερικές φορές τα πράγματα δεν έρχονται όπως μας αρέσουν, όχι επειδή ο Θεός είναι κακός και θέλει να μας βλέπει να στενοχωριόμαστε. Θέλει όμως να μάθουμε να Τον αγαπούμε, όχι από συμφέρον ή μόνο για να μας δίνει. Θέλει ακόμη να μάθουμε να υπομένουμε για να μπορούμε έτσι να βοηθάμε και άλλους ανθρώπους που έχουν προβλήματα, ίσως μεγαλύτερα από τα δικά μας.
«Κάνε υπομονή καλέ μου Θωμά και θα δεις ότι κάτι καλό θα βγει από αυτή την περιπέτεια», είπε η μητέρα του τελειώνοντας.
Πραγματικά, μετά από μερικούς μήνες ο πατέρας επέστρεψε, έχοντας βγάλει αρκετά χρήματα, ώστε να ανοίξει πάλι το μαγαζάκι του. Όλους αυτούς τους μήνες όμως ο Θωμάς δεν έπαψε να κάνει υπομονή και να προσεύχεται, γιατί αυτά είναι τα δυο κλειδιά που ανοίγουν την πόρτα της χαράς και της ευτυχίας.
* * * *
Σ΄όλα τα παιδιά ευχόμαστε χαρούμενη χρονιά
με αγάπη και πίστη στο Χριστό
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
Η Γυναίκα και τα Παιδιά που δεν Είχαν Εκκλησιαστεί
Ένας αδελφός γύρισε από την Εκκλησία στο σπίτι του και αφού μπήκε μέσα, είπε με το μυαλό του, όταν είδε ότι η γυναίκα του και τα παιδιά του δεν είχαν εκκλησιαστεί: «Κοίτα να δεις, Κυριακή σήμερα και δεν πήγαν στην Εκκλησία να ευλογηθούν. Τι να τους πω!» Και στεναχωρήθηκε πολύ γι’ αυτή τους την παράλειψη.
Όταν μετά από μερικές μέρες συνάντησε τον Άγιο Πορφύριο, χωρίς να του πει γι’ αυτό τίποτα, αλλά για κάτι άλλα αμαρτήματά του, του λέει ο Γέροντας.
- Καλά γι’ αυτά που μου είπες, αλλά άκου να σου πω. Αυτό που έκανες την Κυριακή να μην το ξανακάνεις.
- Ποιο, παππούλη; Τον ρώτησε ο αδελφός.
- Να, όταν μπαίνεις μέσα στο σπίτι σου και επειδή δεν πήγαν οι δικοί σου στην Εκκλησία, να αγανακτείς, να νευριάζεις και να στεναχωριέσαι. Ναι! Όπως θα έρχεσαι από την Εκκλησία με την ευλογία που έχεις πάρει απ’ εκεί και θα βλέπεις αυτά τα πράγματα, να λες μέσα σου:
- Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, και να ειρηνεύεις συνέχεια. Γιατί αλλιώς με τη στεναχώρια που έχεις σού στρίβεται το έντερο και σού πονάει η κοιλιά σου χαμηλά. Δεν σού πονάει εκεί χαμηλά;
- Ναι μού πονάει, απάντησε ο αδελφός. Και του ζήτησε στη συνέχεια να τον συγχωρέσει.
Ο παππούλης έλεγε συνέχεια ότι «τα παιδιά έχουν προβλήματα όταν οι γονείς δεν είναι εντάξει». Ακόμα έλεγε ότι «δεν πρέπει να τα μαλώνουμε, αλλά να τα συμβουλεύουμε. Αν θέλουμε να κάνουν κάτι, πρέπει πρώτα να δίνουμε εμείς το καλό παράδειγμα και έπειτα να σηκώνουμε χέρια στον Θεό να προσευχόμαστε. Πρέπει να προλάβουμε να δώσουμε στα παιδιά μας το καλό παράδειγμα μέχρι τα έντεκα χρόνια».
Δεν πρέπει να πιέζουμε κάποιον να πάει στην Εκκλησία. Ο Χριστός είπε: «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν».
(Γέρων Πορφύριος,
Η ευθύνη των γονέων για την ανατροφή των παιδιών, σελ.82)
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
Χριστούγεννα στα Επείγοντα Περιστατικά του Νοσοκομείου
H Εύα Γκόρντον το 1940 ήταν νοσοκόμα στα επείγοντα περιστατικά σε ένα νοσοκομείο στο Λονδίνο. Μια μέρα που εφημέρευε, παραμονή Χριστουγέννων, έφεραν ένα Γερμανό φοιτητή που σπούδαζε στο γειτονικό πανεπιστήμιο, σε κρίσιμη κατάσταση με βαριά πνευμονία.
Το ιατρικό συμβούλιο έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά δεν του έδινε περισσότερο από μερικές ώρες. Εκείνες τις τελευταίες ώρες της ζωής του ο Γερμανός φοιτητής παρακάλεσε θερμά τη νοσοκόμα Εύα Γκόρτον: «Ξέρω ότι αν κοιμηθώ, δεν θα ξυπνήσω. Γι’ αυτό σε παρακαλώ, τη νύχτα μη μ’ αφήσεις να με πάρει ο ύπνος και πεθάνω μέχρι να ξημερώσουν αύριο τα Χριστούγεννα».
Έτσι και έγινε. Η Εύα όλη τη νύχτα του διάβαζε τις ιστορίες για τη γέννηση του Χριστού, για τους βοσκούς, το άστρο της Βηθλεέμ, τους μάγους με τα δώρα, και πότε-πότε του τραγουδούσε την Άγια Νύχτα, το Έλατο, τον Μικρό τυμπανιστή και άλλα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Κι όταν έβλεπε ότι από την εξάντληση τον έπαιρνε ο ύπνος, ίσως για τελευταία φορά, τον σκουντούσε ελαφρά να συνέλθει και να μείνει ξύπνιος.
Ξημέρωσε έτσι η μέρα των Χριστουγέννων. Και τότε έγινε πραγματικά ένα θαύμα. Ο Γερμανός φοιτητής άρχισε να συνέρχεται και γιόρτασε τα Χριστούγεννα μαζί με τους άλλους ασθενείς και τους γιατρούς, που δεν πίστευαν στα μάτια τους για την ξαφνική βελτίωση της κατάστασής του. Σε μια βδομάδα μάλιστα του έδωσαν εξιτήριο.
Από τότε πέρασαν μερικά χρόνια. Η Αγγλία, όπως όλη η Ευρώπη, μπήκε στον πόλεμο με τη Γερμανία και η Εύα Γκόρντον επιστρατεύτηκε και στάλθηκε στην κατεχόμενη από Γερμανούς ναζί Νορβηγία να προσφέρει ιατρικές υπηρεσίες, επειδή ήξερε νορβηγικά και σκι.
Όμως, μια μέρα οι Γερμανοί την συνέλαβαν μαζί με άλλους Νορβηγούς. Κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και την οδήγησαν για εκτέλεση.
Εκείνη τη μέρα η Εύα προσευχήθηκε ο θάνατός της να είναι σύντομος και να μην τη βασανίσουν.
Όταν ήλθε η ώρα για την εκτέλεση, την έσπρωξαν σε ένα σκοτεινό ανακριτικό δωμάτιο. Εκεί την περίμενε ένας Γερμανός αξιωματικός, ο οποίος, όταν έμειναν μόνοι, έβγαλε το πιστόλι και τη σημάδεψε στο κεφάλι.
Την κοίταξε καλά στα μάτια για πολλή ώρα. Κατόπιν, χαμήλωσε το πιστόλι, έβγαλε το στρατιωτικό του πηλίκιο και της αποκαλύφθηκε. Ήταν ο παλιός φοιτητής που είχε νοσηλευτεί στο Λονδίνο.
Με έντονη συγκίνηση, αυτός ο σκληρός ναζί, με το πιστόλι στο χέρι της έδειξε μια μυστική πόρτα πίσω του, της χάρισε τη ζωή, και της είπε: «Σήκω, πήγαινε…Φύγε να σωθείς… Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που μου χάρισες στο Λονδίνο, εκεί στα επείγοντα στο νοσοκομείο…».
Tο 2019, με τη βοήθεια του Θεού, θα είναι καλύτερο από το 2018. Να το πιστεύουμε και να περιμένουμε να γίνει πραγματικότητα, παρά τις δύσκολες και σκληρές περιστάσεις που μας ανακοινώνονται.
Η χριστιανική θρησκεία είναι πολύ μεγαλύτερη και σπουδαιότερη απ’ ό,τι ο σύγχρονος άνθρωπος γνωρίζει και πιστεύει. Απευθύνεται σε αδύνατους ανθρώπους και τους λέει πώς θα γίνουν δυνατοί. Βοηθά τους νικημένους της ζωής να γίνουν υπέρ-νικητές. Οδηγεί τους δυστυχισμένους και γεμάτους άγχος ανθρώπους σε μια οργανωμένη ζωή ειρήνης και χαράς. Υπόσχεται σε όλους - και το πραγματοποιεί - ότι μπορούν να γίνουν υπέροχοι και μεγάλοι άνθρωποι. Διδάσκει όλους μας πώς να ζήσουμε μια ευτυχισμένη ζωή και πως μπορούμε, με τη βοήθεια του Θεού, να χτίσουμε έναν «καθώς πρέπει» κόσμο.
Δεν υπάρχει άλλη θρησκεία στον κόσμο σαν τη χριστιανική. Γιατί η χριστιανική θρησκεία έχει έναν ζωντανό αρχηγό, τον Κύριο Ιησού Χριστό, που νίκησε τα πάντα, ακόμα και το θάνατο και ζει αυτή τη στιγμή και μεσιτεύει για σένα και για μένα στον Πατέρα Θεό (Ρωμ. 8:34).
Αν την υπέροχη αυτή νικηφόρα ζωή δεν τη ζει ο σύγχρονος Χριστιανός, είναι γιατί δεν είναι αληθινός Χριστιανός. Είναι γιατί ποτέ του δεν πίστεψε στα σοβαρά στον Ιησού Χριστό, δεν Τον σεβάστηκε ως Θεάνθρωπο, δεν Τον προσκάλεσε στη ζωή του! Όταν αυτό το κάνει, ελευθερώνεται από όλα τα βάρη του παρελθόντος, γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος και με την υπερφυσική δύναμη που αποκτά από το Άγιο Πνεύμα, μπορεί και λύνει τα καθημερινά του προβλήματα με θαυμαστό τρόπο. Και όλα αυτά διότι ο άνθρωπος πλησίασε στον Ιησού Χριστό μετανιωμένος και εμπιστεύθηκε την ζωή του σ’ Αυτόν. Έτσι, ο Θεός «σκήνωσε» μέσα του και η ζωή του άλλαξε.
Καθώς, λοιπόν, μπήκαμε στο πρώτο σκαλί του 2019, υπάρχει τρόπος να γίνουμε καινούργιοι άνθρωποι. Υπάρχει τρόπος να αποκτήσουμε καινούργια δύναμη για να αντιμετωπίσουμε όλα τα σύγχρονα δεινά που κάθε μέρα και πιο πολύ μεγαλώνουν. Με τον Χριστό στη ζωή μας μπορούμε να είμαστε πάντοτε νικητές. Γιατί σύμφωνα με την υπόσχεσή Του, που έχει γίνει πολλές φορές πραγματικότητα, «όλα είναι δυνατά γι’ αυτόν που πιστεύει» (Μάρκος 9:23).
Στον καινούργιο, αναγεννημένο άνθρωπο, ο Θεός υπόσχεται και κάνει πραγματικότητα τα λόγια του προφήτη Ιερεμία: «Κάλεσέ με και θα σου απαντήσω, θα σου αναγγείλω μεγάλα πράγματα, που δεν τα γνωρίζεις, ούτε μπορείς να τα γνωρίσεις» (Ιερεμίας 33:3). Γι’ αυτό η χριστιανική θρησκεία είναι η θρησκεία των μεγάλων πραγμάτων. Αν ορισμένοι την κάνουν μικρή, αποκρουστική κι αδύνατη, δεν φταίει ο Θεός γι’ αυτό.
Αν εμπιστευθείς τη ζωή σου σ’ Αυτόν, θα σε κάνει το 2019 πιο μεγάλο από τα όνειρά σου, από την αρρώστια σου, από τις αδυναμίες σου, από τα μίση σου, από τα πάθη σου, τα παράνομα συμφέροντά σου, τον εγωισμό σου, τις προκαταλήψεις σου και τις ήττες σου. Ο Θεός κινείται στους πιο απίθανους δρόμους και μετατρέπει το κακό σε καλό, το αδύνατο σε δυνατό, το άσχημο σε όμορφο, την αρρώστια σε υγεία, την ήττα σε νίκη. Ο Θεός είναι η μοναδική ιδιοφυία και δύναμη μιας ριζικής αλλαγής ολόκληρης της προσωπικότητας του ανθρώπου.
Το 2019 θα είναι για σένα ο χρόνος που θα δεις και θα ζήσεις μεγάλα και υπέροχα, αν πιστέψεις και το θελήσεις. Το 2019, με τη βοήθεια του Θεού, θα υπερπηδήσεις γιγαντιαία εμπόδια και θα γίνει η καλύτερη ζωή που έχεις ζήσει μέχρι σήμερα. Κι αυτό θα γίνει όχι με τη δική σου δύναμη. Όχι αν μπορείς εσύ, αλλά αν θέλεις ο Θεός να σε φτιάξει έτσι, ώστε να ζεις σωστά και να σκέφτεσαι μεγάλα και θαυμάσια πράγματα, όπως ο ίδιος είναι Μεγάλος και Θαυμαστός.
Δοκίμασε να ζήσεις το 2019 με τον Θεό στη ζωή σου! Έλα στην Εκκλησία, ζήσε την υπέροχη Θεία Λειτουργία, άφησε τα λόγια των ιερέων και των ψαλτών να διεισδύσουν στην καρδιά σου και ζήτησε από τον Χριστό να έρθει στη ζωή σου, να αναλάβει εσένα και τις υποθέσεις σου το 2019 και θα δεις ότι θα συμβούν στη ζωή σου πολύ πιο μεγάλα και υπέροχα πράγματα απ’ αυτά που φανταζόσουν. Γιατί τα πάντα είναι δυνατά στον Θεό!
Σε όλους τους αναγνώστες της εφημερίδας μας
Ευχόμαστε το 2019 να είναι έτος θείου φωτισμού και αγιασμού
Ο Χριστός είναι άλλο πράγμα. Όταν έλθει ο Χριστός στον άνθρωπο, όταν έλθει στην ψυχή μας, όταν πάει στον άνθρωπο ο Χριστός, όταν μπει στη ψυχή, η ψυχή γίνεται αλλιώς. Ζει παντού, ζει στ’ άστρα, ζει στον κόσμο τον πνευματικό, ζει στο χάος, ζει στο σύμπαν, ζει… Του μιλάνε με το τηλέφωνο στη Νότια Αφρική, στον Ινδικό Ωκεανό και μιλάει μ’ αυτούς και τους λέει για το σπίτι τους, για τα κορίτσια τους και τους λέει για την οικογένειά τους και αυτοί είναι εδώ. Καταλάβατε;
Σεις τώρα θα νομίζετε, έτσι που σας τα λέω, ότι τέλος πάντων, εγώ είμαι κάτι. Δεν είμαι τίποτα, όμως προσπαθώ και απ’ αυτά που λέω, λίγο σαν να τα γεύομαι, πολύ λίγο. Και προσπαθώ και θέλω και αγαπώ, δεν θέλω να βιάζω τον εαυτό μου. Αλλά πολλές φορές προσπαθώ να ζω με τη Χάρη του Θεού χωρίς να μιλάω. Δεν μου επιτρέπεται. Ε! Ό,τι μου επιτρέπεται το λέω, αλλά δεν μπορώ να τα πω πάντοτε.
Τον Χριστό να Τον αισθανόμαστε φίλο μας. Είναι φίλος μας. Το βεβαιώνει ο ίδιος όταν λέει: «Υμείς φίλοι μου εστέ» (Ιωάν. 15:14). Σαν φίλο να Τον ατενίζουμε και να Τον πλησιάζουμε. Πέφτουμε; Αμαρτάνουμε; Με οικειότητα, αγάπη κι εμπιστοσύνη να τρέχουμε κοντά Του, όχι με φόβο ότι θα μας τιμωράει αλλά με θάρρος, που θα μας το δίδει η αίσθησή Του. Να του πούμε: «Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσέ με». Αλλά συγχρόνως να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάει, ότι μας δέχεται τρυφερά, με αγάπη και μας συγχωρεί. Να μη μας χωρίζει απ’ τον Χριστό η αμαρτία. Όταν πιστεύουμε πως μας αγαπάει και Τον αγαπούμε, δεν αισθανόμαστε ξένοι και χωρισμένοι απ’ Αυτόν, ούτε όταν αμαρτάνουμε έχουμε εξασφαλίσει την αγάπη Του κι όπως και να φερθούμε, ξέρομε ότι μας αγαπάει.
Αν αγαπάμε τον Χριστό πραγματικά, δεν υπάρχει φόβος να χάσουμε το σεβασμό μας σ’ Εκείνον. Εδώ ισχύει εκείνο του Αποστόλου Παύλου: «Τι μας χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις η στενοχωρία… πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος, ούτε ζωή… ούτε ύψωμα, ούτε βάθος… δυνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Χριστού, της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών» (Ρωμ. 8:35, 38-39). Είναι μια σχέση ανώτερη, μοναδική, η σχέση της ψυχής με τον Θεό, που δεν τη διασπά τίποτα και δεν τη φοβερίζει ούτε την κλονίζει τίποτα.
Λοιπόν, ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει τελείωσε. Αν δεν βλέπεις τον Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις σου, είσαι χωρίς Χριστό.
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
Τα Άγια Θεοφάνεια
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης
π. Αυγουστίνου Καντιώτου
Λαμπρά είναι η σημερινή ημέρα. Τελειώνει το Δωδεκαήμερο, κλείνει ο κύκλος των εορτών που έχει κέντρο τη Γέννησι του Χριστού. Είδαμε τον Κύριο βρέφος, τον είδαμε νήπιο οκτώ ημερών να περιτέμνεται, και σήμερα τον βλέπουμε τέλειον άνδρα να βαπτίζεται στα ρείθρα του Ιορδάνου. Ανοίγουν οι ουρανοί κι ακούγεται η φωνή του Πατρός: «Ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα» (Ματθ. 3,17).
Αυτά πιστεύουμε οι Χριστιανοί. Στον κόσμο όμως υπάρχει απιστία. Και μερικοί, εκμεταλλευόμενοι ένα κενό που νομίζουν πως βρήκαν στα Ευαγγέλια, την απουσία δηλαδή πληροφοριών από την παιδική μέχρι την ώριμη ηλικία του Χριστού, όταν βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη, λένε: Που ήταν ο Χριστός από τα δώδεκα μέχρι τα τριάντα του χρόνια; Και πλάθοντας μύθους με τη νοσηρά φαντασία τους, λένε πως ο Χριστός δεν ήταν στην Παλαιστίνη, αλλά πήγε στις Ινδίες, κι εκεί διδάχθηκε όσα έκανε κατόπιν. Έτσι λένε, για να μειώσουν το θεανδρικό του πρόσωπο. Τί απαντούμε;
Δεν υπάρχει κενό. Τα Ευαγγέλια λένε καθαρά, ότι κατά το επίμαχο αυτό διάστημα ο Χριστός έζησε ως παιδί μιας φτωχής πολυτέκνου οικογενείας, του ξυλουργού Ιωσήφ, κι ότι εργαζόταν στο ξυλουργείο για τον επιούσιο άρτο (βλ. Ματθ. 13,55, Μαρκ. 6,3). Εργάτης ήταν και γνήσιος φίλος των εργαζομένων. Τα χέρια του, που ευλόγησαν τους πέντε άρτους και θεράπευσαν αρρώστους και θώπευσαν τα κεφάλια αθώων παιδιών και τέλος καρφώθηκαν στο σταυρό, ήταν χέρια εργάτου. Ένας Βιεννέζος ζωγράφος τον ζωγράφισε στο ξυλουργείο κοντά στον δίκαιο Ιωσήφ, με το πριόνι στο χέρι, και δίπλα η Παναγία να γνέθη με τη ρόκα. Η εικόνα αυτή θα έπρεπε να κοσμή όλα τα εργατικά κέντρα.
Απόδειξις ότι ο Χριστός δεν έλειψε από τη Ναζαρέτ είνε και η ονομασία «Ναζωραίος» που του έδωσαν οι εχθροί του όταν τον σταύρωσαν (Ιω. 18,5,7· 19,19). Ισχυρότερη όμως απόδειξι είνε αυτά που έλεγαν οι συγχωριανοί του όταν εκείνος άρχισε να διδάσκη και να θαυματουργή: «Πως ούτος γράμματα οίδε μη μεμαθηκώς;» (Ιω. 7,15). Απορούσαν πως ξέρει γράμματα, αφού δεν πήγε σχολείο· διότι ήξεραν τη ζωή του. Όπως για μένα, αν πάτε στο χωριό μου και ρωτήσετε, τα ξέρουν όλα και θα σας τα πούν· εξ αιτίας μου έμαθαν και τη Φλώρινα. Ποιος άλλος λοιπόν γνωρίζει τη ζωή του Χριστού όσο οι πατριώτες του; Αν είχε λείψει, θα το ήξεραν πρώτοι αυτοί. Οι Ναζαρηνοί είνε μάρτυρες, ότι ο Χριστός δεν εκπαιδεύθηκε σε καμμιά σχολή. Σ’ αυτόν, όπως λέει η Γραφή, «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2,9· βλ. και 1,19).
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
Η Προσφορά της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μπούνιας στους πρόσφυγες του Djugu
Μοιράζοντας σαπούνια στους πρόσφυγες
Oι περισσότεροι από όλους αυτούς τους πρόσφυγες δεν είχαν ποτέ έρθει στην Μπούνια, δεν γνωρίζουν κανέναν εδώ. Το μεγαλύτερο ποσοστό από αυτούς αποτελείται από παιδάκια και γυναίκες. Θέλουν το συντομότερο να καλυτερεύσουν οι συνθήκες και να επιστρέψουν στα μέρη τους.
Τους παρηγορήσαμε με λόγια του Ευαγγελίου. Τους είπαμε για την Ορθόδοξη Εκκλησία, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και το Ιεραποστολικό Του Έργο σε όλη την αχανή Αφρική. Τους αναφέραμε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου που μας κίνησαν να έρθουμε κοντά τους, ο οποίος παροτρύνει στους Χριστιανούς να «κλαίνε με αυτούς που κλαίνε».
Στη συνέχεια με μια ομάδα νέων Ορθοδόξων που συνόδευαν τον ιερέα τους, ντυμένων με ράσα εκκλησιαστικής διακονίας, μοιράσαμε σαπούνια σε ατέλειωτο κόσμο. Με τη βοήθεια του Θεού, προσφέραμε σαπούνια σε 1.500 (χίλια πεντακόσια) άτομα. Δώσαμε μόνο στους ενήλικες.
Είναι στερημένοι από όλα, χρειάζονται τροφή, πόσιμο νερό, σαπούνια για να πλένονται και να καθαρίζουν τα ρούχα τους για να αποτραπεί η εξάπλωση μεταδοτικών ασθενειών. Ήταν ώρες μεγάλης συγκίνησης για μας. Το σαπούνι τους φαινόταν σαν ένα διαμάντι, ένα πολύτιμο πράγμα γι’ αυτούς, που βρίσκονταν στην έσχατη ένδεια και ανέχεια. Τους υποσχέθηκα ταπεινά ότι θα ξαναέρθουμε σύντομα κοντά τους.
Η χαρά των ανθρώπων αυτών ήταν μεγάλη, και την εξέφραζαν με πολλούς τρόπους. Με τα λόγια τους, τη χαρά του προσώπου τους, και τις ευχαριστίες τους για τη συμπαράσταση αυτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη ανάγκη τους.
Αρχιμανδρίτης π. Τιμόθεος Ντούμπα, Υπεύθυνος Ιεραποστολικού Έργου στο Ανατολικό Congo με Έδρα την πόλη Bunia του Ανατολικού Congo
Διανομή σαπουνιών
Ατελείωτο το πλήθος των προσφύγων