Μάιος - Ιούνιος 2019

Μάθε το παιδί σου να Προσεύχεται

«Είναι ώρα για ύπνο και πρέπει να προσευχηθείς» ή «ο Θεός είναι καλός, ευχαρίστησέ Τον για το φαγητό που σου έδωσε» είναι μερικές από τις πιο συνηθισμένες εκφράσεις των γονέων προς τα παιδιά τους. Δυστυχώς, όμως, πάρα πολύ συχνά διαπιστώνουμε τη δυσκολία των παιδιών να πουν τις μικρές παιδικές τους προσευχές. Για το λόγο αυτό αισθανόμαστε απογοητευμένοι και προβληματισμένοι, επειδή, ενώ πολλές φορές έχουμε διδάξει τα παιδιά μας να προσεύχονται, το αποτέλεσμα δεν είναι ικανοποιητικό.

Αυτό συμβαίνει γιατί οι γονείς και οι μεγαλύτεροι, γιαγιάδες και παππούδες, ξεχνούν μία μεγάλη αλήθεια: Τα παιδιά μιμούνται και παιδαγωγούνται σύμφωνα με αυτό που βλέπουν από τους μεγαλύτερους. Πώς θέλουμε τα παιδιά μας να προσεύχονται στο Θεό, όταν αυτά δεν έχουν δεί ποτέ εμάς να προσευχόμαστε; Πώς θα μάθουν να ευχαριστούν το Θεό για την τροφή ή την υγεία, εάν πρώτα δεν δούν εμάς να βρισκόμαστε στα γόνατα και να ευχαριστούμε το Δημιουργό για την ημέρα που πέρασε, για το φαγητό που προμήθευσε, για την υγεία μας, για την προστασία Του, για την οδηγία μέσα στη ζωή μας;

Παρακάτω δίνουμε 5 απλές συμβουλές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά να κατανοήσουν την σπουδαιότητα της προσευχής. Αφήστε τα παιδιά σας να σας δούν. Τα παιδιά μαθαίνουν από το παράδειγμα των άλλων. Τα παιδιά και τα εγγόνια μας πρέπει να δούν την ημέρα μας κάτω από την προσευχή και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Γίνε το παράδειγμα στα παιδιά σου μέσα από τη δική σου ζωή:

1. Μοιραστείτε το πρόβλημά σας μαζί τους

Τις περισσότερες φορές όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα στην οικογένεια, οι γονείς προσεύχονται στο Θεό να δώσει λύση χωρίς να συμμετέχουν στην προσευχή και τα παιδιά. Προσευχηθείτε μαζί τους και δώστε τους την ευκαιρία να εκθέσουν τον πρόβλημα της οικογένειας και αυτά στο Θεό με το δικό τους τρόπο.

2. Συνοδεύστε τα παιδιά σας με μία προσευχή

 Καθημερινά έχουμε την ευκαιρία να διδάξουμε την προσευχή στα παιδιά μας με απλό και σύντομο τρόπο. Προσευχηθείτε μαζί τους πριν αυτά φύγουν για το σχολείο η την εκδρομή τους, ζητώντας την προστασία και την καθοδήγησή τους από το Θεό. Ζητείστε από τα παιδιά να κάνουν το ίδιο. Πολλές φορές τα λόγια της προσευχής έρχονται να τους υπενθυμίσουν αυτά που προσευχήθηκαν κατά τη διάρκεια των σχολικών μαθη-

μάτων τους και να συμπεριφερθούν κόσμια και χριστιανικά σε καθημερινές περιστάσεις.

3. Δημιουργείστε έναν κατάλογο προσευχής

Γράψτε όλα τα ονόματα συγγενών και φίλων, φτιάξτε έναν κατάλογο με άτομα που χρειάζονται την προσευχή σας. Δώστε τη δυνατότητα στα παιδιά σας να έχουν και το δικό τους κατάλογο με τα αγαπημένα τους πρόσωπα από την οικογένεια, τους συγγενείς, φίλους και συμμαθητές τους, αλλά και από ανάγκες που αυτά βλέπουν και γνωρίζουν.

4. Φτιάξτε έναν κατάλογο ευχαριστίας

Όταν οι προσευχές απαντιώνται, σε θέματα που είχαν σχέση με τα παιδιά σας, μάθετέ τα να ευχαριστούν το Θεό γι’ αυτό. Θα ήταν καλό μία φορά την εβδομάδα, να προσευχόμαστε για τα θετικά αποτελέσματα που προέκυψαν μέσα στη συγκεκριμένη εβδομάδα.

5. Συμβουλεύστε και συγχρόνως προσευχηθείτε

Όταν το παιδί μας έρχεται να μας πει ένα προβλήματα, π.χ. σε σχέση με κάποιο συμμαθητή του, συμβουλεύστε το και συγχρόνως προσευχηθείτε μαζί του για θετική έκβαση στο πρόβλημα που το απασχολεί. Συμβουλεύστε το και προσευχηθείτε συγχρόνως. Ποτέ μην κάνετε μόνο το ένα ή μόνο το άλλο.

Πηγή: Ζωντανό Ιστολόγιο (http://istologio.org/)

Μάιος - Ιούνιος 2019

Έχουμε Φοβερά Προβλήματα

Τι σας είπε ο Γέροντας Πορφύριος για τα παιδιά;

— Να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας με αγάπη και καλοσύνη και να κάνουμε προσευχή στο Θεό.

— Πόσα παιδιά έχετε;

— Τρεις γιούς.

Πήγαινα και του έλεγα: «Γέροντα, έχουμε προβλήματα με τα παιδιά»». «Θα λυθούνε», μου έλεγε: «Θα έρθει η ώρα που θα λυθούνε». Εσύ να κάνεις προσευχή και ο Θεός θα μιλήσει στη ψυχή τους και θα δεις πως όλοι θα γίνουνε πολύ καλοί».

— Τι είδους προσευχή σου έλεγε;

— Μου έλεγε: «Να κάνεις προσευχή». Τον ρώτησα: «Τι να λέω;» Και μου είπε: «Δικά σου λόγια, ό,τι θέλεις. Θα του πεις αυτά που νομίζεις με δικά σου λόγια και Εκείνος ξέρει. Δε θέλει να του πεις ειδικά».

Άλλη φορά πάλι που πήγα, μου είπε: «Προσευχή θα κάνουμε τώρα». Ρώτησα: «Τι να πω Γέροντα; Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με;» «Ναι, αυτό, αυτό. Τώρα γονάτισε κάτω και θα λέω εγώ και θα λες και συ…»

Και την λέγαμε και οι δύο από μέσα μας.

Μέναμε εκεί κάμποση ώρα γονατιστοί και περίμενα να μου πει «εντάξει, φθάνει» και μου έλεγε «εντάξει, τώρα πήγαινε κι άλλη φορά πάλι».

— Όταν έκανες προσευχή με τον Γέροντα, Ξένια, ένιωθες κάτι το ξεχωριστό το ιδιαίτερο;

— Ναι, πάντα. Πάντα πήγαινα με στεναχώρια και έφευγα χαρούμενη. Λες και δεν είχα προβλήματα.

(Γέροντας Παΐσιος και Γέροντας Πορφύριος σελ.78,79)

«Λόγος περί της Αγίας Πεντηκοστής»

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

Ο ίδιος δε ο Κύριος έλεγε: «Όποιος πιστεύει σε μένα, θα ρεύσουν ποτάμια ζωντανού ύδατος από την κοιλιά του», το οποίο ερμηνεύοντας ο Ευαγγελιστής: «τούτο το έλεγε περί του Πνεύματος που επρόκειτο να λαμβάνουν οι πιστεύοντες σ’ αυτόν». (Ιω. 17,39). Έλεγε επίσης στους μαθητές του: «Εάν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου, κι εγώ θα ζητήσω από τον Πατέρα να σας στείλει άλλο Παράκλητο, για να μείνει μαζί σας αιωνίως, το Πνεύμα της αληθείας» και «Ο δε Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, εκείνος θα σας διδάξει τα πάντα» και «θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια». (Ιω.14,15 - 14,26 - 15,26 - 17,39).

Τώρα λοιπόν εκπληρώθηκε η επαγγελία και κατήλθε το Άγιο Πνεύμα, σταλμένο και δοσμένο από το Πατέρα και τον Υιό και αφού περιέλουσε τους αγίους μαθητές και τους άναψε ως πραγματικές λαμπάδες και τους ανέδειξε σε φωστήρες υπερκοσμίους και παγκοσμίους. Όπως δε, αν κανείς ανάψει από τη φωσφόρο λαμπάδα άλλη και από εκείνη άλλη και ούτω καθεξής, κρατώντας το με τη διαδοχή, έχει πάντοτε το φως μόνιμα, έτσι διά της χειροτονίας των Αποστόλων επί τους διαδόχους των διαδίδεται η χάρις του θείου Πνεύματος δι’ όλων των γενεών και φωτίζει όλους τους υπακούοντας στους ποιμένες και διδασκάλους.

Το Άγιο Πνεύμα που δεν αποστέλλεται μόνο, αλλά και αποστέλλει τον από τον Πατέρα Υιό πάνω στη γη, μας δίδαξε θαυμαστά και μεγάλα. Διότι το Άγιο Πνεύμα ήταν πάντοτε και συνυπήρχε με τον Υιό στον Πατέρα, συνδημιουργώντας στον καιρό τους τα δημιουργηθέντα και συνανακαινίζοντας τα φθαρέντα και συγκρατώντας τα διαμένοντα, πανταχού παρόν και τα πάντα πληρόν και διέπον και εφορών. Όχι μόνο παντού, αλλά και πάνω από το παν, ούτε σε όλο τον αιώνα και το χρόνο μόνο, αλλά και πριν από κάθε αιώνα και χρόνο».

Θα σε Βοηθήσει ο Θεός

Ο Θεός είναι το μόνο Πρόσωπο που δεν αδικεί κανέναν άνθρωπο και που δεν έχει απωθημένα για κανέναν. Και είναι τέτοιος ο Θεός, γιατί ο Θεός είναι αγάπη (Α’ Ιωάν. 4:8). Σαν Θεός αγάπης που είναι, δίνει σε όλους τους ανθρώπους τις ίδιες ευκαιρίες να Τον αναγνωρίσουν ως Θεό τους και Κύριό τους, ώστε να ευεργετηθούν από Αυτόν. Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται πόσο έξυπνος ή κουτός, μορφωμένος ή αμόρφωτος, πλούσιος ή φτωχός, μικρός ή μεγάλος είναι ο άνθρωπος. Γι’ Αυτόν όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Όλοι οι άνθρωποι έχουν άμεσα την ανάγκη Του. Οι άνθρωποι, όμως, συνειδητά αδιαφορούν να Τον γνωρίσουν.

Ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος, Αυτός που αποκάλυψε και παρουσίασε το Θεό με τη ζωή Του και τα έργα Του στην ανθρωπότητα, στην «επί του όρους Ομιλία» είπε το εξής χαρακτηριστικό για την αγάπη του Θεού σε όλους τους ανθρώπους: «Ο Θεός ανατέλλει τον ήλιο του για καλούς και κακούς και στέλνει βροχή σε δίκαιους και άδικους» (Ματθ. 5:45). Ο Θεός ενδιαφέρεται και αγαπάει όλους. Θέλει όλοι οι άνθρωποι να Τον αναγνωρίζουν, όχι μόνο ως Δημιουργό τους, αλλά ως Θεό που έχει τη δύναμη να τους βοηθήσει στα καθημερινά τους προβλήματα.

Ο Θεός μέσα στους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας βοηθά και συμπαραστέκεται σε κάθε άνθρωπο που ζητάει τη βοήθειά Του. Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο είναι γνήσια και πρακτική. Ο Θεός υπάρχει για να δίνει αυτό που ο άνθρωπος έχει ανάγκη.

Καθώς μελετούμε την Αγία Γραφή, που είναι το Θεόπνευστο Βιβλίο του Θεού, βλέπουμε ξανά και ξανά το θερμό ενδιαφέρον του Θεού για κάθε άνθρωπο. Ο Απ. Παύλος, κηρύττοντας στους Αθηναίους και παρουσιάζοντάς τους για πρώτη φορά τον αληθινό « Άγνωστο» γι’ αυτούς Θεό, είπε τα παρακάτω: «Ο Θεός δίνει σε όλα ζωή και πνοή και τα πάντα» (Πράξεις Αποστόλων 17:25). Ο Θεός λοιπόν, ενδιαφέρεται για όλες τις υποθέσεις της ζωής μας και για όλες τις ανάγκες μας. Στους ψαλμούς, ο βασιλιάς των προφητών Δαβίδ, πάνω σ’ αυτή την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο γράφει: «Οι οφθαλμοί πάντων αποβλέπουσι προς σε και συ δίδεις εις αυτούς την τροφήν εν καιρώ. Ανοίγεις την χείρα σου και χορταίνεις την επιθυμίαν παντός ζώντος» (Ψαλμ. 145:15,16). Βλέπουμε, ότι ο Θεός δείχνει την αγάπη Του στον άνθρωπο με τέτοιες γενναιόδωρες χειρονομίες, ώστε να ικανοποιεί απόλυτα τις επιθυμίες του ανθρώπου.

Ενώ, λοιπόν, ο Θεός μας βοηθάει σε όλες τις ανάγκες μας, ο σύγχρονος άνθρωπος παραμένει, δυστυχώς, αβοήθητος και φορτωμένος με άγχη. Αυτό συμβαίνει γιατί συνειδητά πιστεύει ότι οι ανάγκες του είναι μόνον υλικές. Έτσι, δουλεύει σκληρά, κουράζεται σωματικά και ψυχικά, φορτώνεται με άγχη και πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο. Ως αποτέλεσμα, τα αγαθά που αποκτάει του δημιουργούν περισσότερη θλίψη παρά χαρά. Αγνοεί και επιμένει να αγνοεί, ότι είναι ο μόνος ζωντανός οργανισμός στη γη που έχει δημιουργηθεί από τον Θεό σε «ψυχήν ζώσα». Είναι το μόνον ον που είναι «γένος Θεού» (Πράξεις 17:29) και σαν γένος Θεού δεν μπορεί να ζει μόνο με υλικά αγαθά και να είναι ευτυχισμένος. Χρειάζεται να ζητήσει το Θεό να έλθει στη ζωή του, να τον καθαρίσει από όλα τα κακά και τα βάρη του και να τον κάνει έναν καινούργιο άνθρωπο. Όσο ο Θεός κι αν φροντίζει τις γήινες ανάγκες του, δεν πρόκειται ποτέ ο άνθρωπος να ικανοποιηθεί και να γεμίσει εσωτερικά, αν δεν ζητήσει το Θεό που τον δημιούργησε να έρθει στη ζωή του και να την κάνει όπως θέλει ο Θεός να είναι.

Το έργο αυτό της αναδημιουργίας του ανθρώπου, το έκανε ο Ιησούς Χριστός επάνω στο Σταυρό. Στο Σταυρό χύνοντας το αίμα Του, καθαρίζει, ελευθερώνει, σώζει, λυτρώνει και ξαναφτιάχνει κάθε άνθρωπο που μετανοεί για τις αμαρτίες του και ζητάει από το Θεό να τον κάνει ένα καινούργιο άνθρωπο. Όταν το κάνει αυτό, γίνεται ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος, χαίρεται και απολαμβάνει με τον σωστό τρόπο του Θεού τα υλικά αγαθά. Τότε καταλαβαίνει, ότι δεν είναι μόνον ύλη. Τότε, και μόνον τότε, ζει ευτυχισμένος και χαρούμενος γιατί απολαμβάνει όλα τα υλικά και πνευματικά αγαθά του Θεού.

Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής μας

Από αυτή τη λατρεία για τον Χριστό προήλθε Το Άσμα Ασμάτων του σοφού Σολομώντος. Αυτό το βιβλίο καλλιεργεί το θείο πόθο, τη θεία αγάπη, τη λατρεία και την εγρήγορση σε σχέση με τον ουράνιο Νυμφίο. Τι ωραία λόγια, γεμάτα αγάπη, πάθος, έρωτα Θείο! Φαίνονται σαν ανθρώπινα, είναι όμως θεία. «Ότι τέτρωμαι της σης αγάπης εγώ, μη χωρίσεις με νυμφίε επουράνιε», λέει ένα τροπάριο του εσπερινού της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας. Δηλαδή πάσχω, υποφέρω. Σε ζητάει η ψυχή μου, θέλει Εσένα που είσαι το φως, η ζωή, ο Κύριός μου και ο Θεός μου.

Κατ’ εξοχήν στο Άσμα Ασμάτων βλέπουμε τον Χριστό ως Νυμφίο. Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής μας. Η ψυχή μας, νύμφη Του, Τον ακολουθεί σ’ όλα. Και στο μαρτύριο και στο Γολγοθά και στη Σταύρωση, αλλά και στην ανάσταση. Όταν φθάσουμε σ’ αυτή την αγάπη, τότε ο Χριστός θα εγκύψει μέσα μας και θα γεμίσει την ψυχή μας.

Διαρκώς ατενίζουμε προς τα άνω, προς τον Χριστό. Να οικειώνεσθε με τον Χριστό, να εργάζεσθε με τον Χριστό, να ζείτε με τον Χριστό, ν’ αναπνέετε με τον Χριστό, να πονάτε με τον Χριστό, να χαίρεστε με τον Χριστό, να είναι το παν για σας ο Χριστός. Η ψυχή σας να ζητάει, να φωνάζει τον Νυμφίον της: «Σε, Νυμφίε μου, ποθώ!» Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος, είναι ο Πατέρας, είναι το παν. Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα στη ζωή από το να αγαπάμε τον Χριστό. Ότι θέλομε είναι στο Χριστό. Ο Χριστός είναι το παν. Όλη η χαρά, όλη η ευφροσύνη, όλη η παραδεισιακή ζωή. Όλα τα μεγαλεία έχομε, όταν έχομε τον Χριστό μέσα μας. Η ψυχή που είναι ερωτευμένη με τον Χριστό είναι πάντα χαρούμενη κι ευτυχισμένη, όσους κόπους και θυσίες κι αν της κοστίσει αυτό.

Κανείς δεν μπορεί ν’ αρνηθεί ότι το πλήρωμα είναι ο Χριστός. Όσοι αρνούνται αυτήν την αλήθεια είναι «άρρωστοι ψυχικώς». Κατέχονται υπό του κακού πνεύματος. Αρνούνται αυτό που τους λείπει. Έτσι βρίσκει κενή την ψυχή τους και μπαίνει ο διάβολος μέσα τους. Κι όπως το παιδί πληγώνεται πολύ βαθειά, αν στερηθεί στη ζωή του τον πατέρα και την μητέρα του, έτσι, και πολύ περισσότερο, αν στερηθεί ο άνθρωπος τον Χριστό και την Παναγία.

Μάιος - Ιούνιος 2019

Ιερά Μητρόπολη Ναϊρόμπι

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναϊρόμπι κ. Μακάριος με οικογένειες της Ναϊρόμπι

Τα γεγονότα, οι εκδηλώσεις των Χριστουγέννων και τα χαρμόσυνα μηνύματα ήταν το κύριο θέμα για τις χαρούμενες μέρες στα δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης… Όλος ο κόσμος ευχαριστήθηκε γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία θέλησε να μαζέψει τόσες ψυχές και να προσφέρει στα μικρά αυτά πλάσματα ένα γεμάτο γεύμα για να χαρούν κι αυτά όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Και περισσότερο να αισθανθούν ότι ανήκουν κι αυτά στον πλούσιο αυτό κόσμο της δημιουργίας και ότι έχουν κάθε δικαίωμα να απολαμβάνουν τα αγαθά μαζί με όλους τους άλλους.

Μια κίνηση αγάπης της Εκκλησίας μας στον χώρο της ιεραποστολής άλλαξε το σκηνικό της ζωής των μικρών αυτών παιδιών. Τους βεβαίωσε για το νόημα και την αξία που έχουν κι αυτοί σαν εικόνες του ίδιου Θεού και Δημιουργού, που μέσα από την απεραντοσύνη της πολυεύσπλαχνης αγάπης Του, αγκαλιάζει όλο τον ορατό και αόρατο κόσμο. Ήλθε στη γη, έγινε άνθρωπος για να θεοποιήσει όλους, χωρίς φυλετικές διακρίσεις, χωρίς χρώματα, καταγωγές και κουλτούρες.

Παιδάκια της Ναϊρόμπι στη γιορτή των Χριστουγέννων

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναϊρόμπι με παιδάκια

Μάρτιος - Απρίλιος 2019

OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH

H προσευχή του ουρανού

«Εάν λοιπόν έχετε αναστηθεί μαζί με τον Χριστό, να ζητάτε όσα είναι επάνω, όπου ο Χριστός κάθεται εις τα δεξιά του Θεού, να σκέπτεσθε τα πράγματα εκεί επάνω και όχι τα επίγεια» (Κολοσσαείς 3:1,2).

Επουράνιε Κύριέ μου και Θεέ μου,

Σε δοξάζω και Σε ευχαριστώ για τη Βασιλεία Σου και για όλα τα επουράνια.

Ζητώ και επιθυμώ την τέλεια αγάπη της Αγίας Τριάδος, την αγάπη των αγγέλων και την αγάπη των Αγίων του ουρανού. Επιθυμώ πάρα πολύ την κοινωνία, τη χαρά, τη λατρεία, τη δοξολογία, τους ύμνους του ουρανού. Χρειάζομαι πάρα πολύ τον δικό Σου άγιο νου και τις δικές Σου άγιες σκέψεις, την αγία Σου καρδιά και τις άγιες επιθυμίες Σου.

Θέλω να βλέπω τους συνανθρώπους μου όπως Εσύ μας βλέπεις από τον ουρανό. Χρειάζομαι απαραίτητα την εγκράτειά Σου για τις άσχημες καταστάσεις της γης, την πειθαρχία Σου να κάνω το σωστό, την καλοσύνη Σου, τον άγιο χαρακτήρα Σου, την αγάπη Σου, την υπομονή Σου, την πραότητά Σου, τη δύναμή Σου, το έλεός Σου, την συγχώρησή Σου, τη δικαιοσύνη Σου, τη γνώση Σου, τη σοφία Σου, τη χάρη Σου, την ευγένειά Σου, τα σπλάχνα οικτιρμών Σου, την επιείκειά Σου σε μας τους αμαρτωλούς και περισσότερο τη μακροθυμία Σου.

Ζητώ από τον Κύριο να μου δίνει την πραότητα, την αγάπη, την ταπείνωση, την εγκράτεια, την πειθαρχία του Κυρίου Ιησού Χριστού. Να με βοηθήσει να γίνω ένα μικρό φως στον κόσμο, ώστε να βοηθώ τους ανθρώπους. Να με αξιώνει να είμαι το νερό και το ψωμί, η οδός, η αλήθεια, η ζωή, ο καλός ποιμένας των ανθρώπων και να είμαι υγιής όπως ο Κύριός μου ο Ιησούς Χριστός.

Ζητώ από τον Κύριο να με κάνει έναν αγνό και καθαρό άνθρωπο. Να διδάσκω την αλήθεια του Αγίου Πνεύματος, να βοηθάω και να συμπαραστέκομαι στους αδύνατους και αρρώστους αδελφούς μου. Να με βοηθήσει να έχω αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστοήθεια, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα και εγκράτεια. Να φωτίζω τους ανθρώπους με τη ζωή μου και τα έργα μου.

Ζητώ και επιθυμώ, Κύριε, την ειρήνη, την ηρεμία, τη γαλήνη και την ευτυχία του ουρανού. Έχω μεγάλη ανάγκη να επικοινωνώ με τους συνανθρώπους μου, όπως οι Άγιοι του ουρανού επικοινωνούν και αγαπούν ο ένας τον άλλον.

Ζητώ και επιθυμώ, Κύριε, να δω στη ζωή μου την αγνότητα, την καθαρότητα, την αγιότητα και την προθυμία και υπακοή των αγγέλων να Σε υπηρετούν και να υπηρετούν κι εμάς εδώ κάτω στη γη. Θα ήμουν πολύ ευτυχισμένος εάν θα μπορούσα να μάθω τους ύμνους που ψάλλουν και τον τρόπο που Σε δοξάζουν.

Ζητώ και επιθυμώ, Κύριε, την ευλογημένη και άγια ζωή των Αγίων του ουρανού. Μια ζωή χωρίς δάκρυα, χωρίς λύπη και θλίψη, χωρίς άγχος και πόνο (Αποκ. 21:4). Τη ζωή χωρίς νύχτα (Αποκ.22:5), χωρίς αμαρτία και αμετανόητους αμαρτωλούς (Αποκ. 21:8).

Ζητώ και επιθυμώ τον ουρανό εδώ κάτω στη γη, όπου ο ήλιος θα είσαι Εσύ Κύριε και η δόξα Σου (Αποκ. 21:23).

Σε παρακαλώ, Κύριε, δώσε μου τη ζωή Σου και τη ζωή όλων των κατοίκων του ουρανού. Aμήν.

Μάρτιος - Απρίλιος 2019

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Ταπείνωση

Σε τίποτε δεν ατενίζει ο ύψιστος Θεός με τόση αγάπη, όσο στην ταπεινή και απλή καρδιά. Γι’ αυτό η Υπεραγία Θεοτόκος αναφέρει για τον εαυτό της το: «Επέβλεψεν (ο Κύριος) επί την ταπείνωσιν της δούλης Αυτού».

Όταν αποχωρεί από τον άνθρωπο η υπερηφάνεια, ενθρονίζεται εντός του η ταπεινοφροσύνη. Φεύγει το σκοτάδι και έρχεται το φως. Σκοτάδι είναι η υπερηφάνεια και φως η ταπεινοφροσύνη. Όταν κατακρίνουμε τον εαυτό μας και αναγνωρίζουμε την αθλιότητα και αισχρότητα μας, τότε θα έχουμε σημαντική αφορμή για ταπείνωση. Να αναγνωρίσουμε την φτώχεια και την αθλιότητά μας: «Ταπεινώστε, λοιπόν, τους εαυτούς σας κάτω από τη δύναμη του Θεού, για να σας εξυψώσει την ώρα της κρίσεως» (Α’ Πέτρου 5:6).

Ας αναγνωρίσουμε, ότι εμείς οι Χριστιανοί καταγόμεθα από τον Χριστό, τον «πράον και ταπεινόν τη καρδία». Ο Χριστός, ο μέγας και ύψιστος Θεός, «ταπείνωσεν εαυτόν». Είναι εντροπή να υπερηφανεύονται οι δούλοι, όταν ο Κύριός τους είναι ταπεινός.

Ταπείνωση, λοιπόν, χρειαζόμαστε πριν απ’ όλα, για να μαλακώσει η σκληρή καρδιά μας και να ανοίξει τα παράθυρά της στο φως της αγάπης. Πρέπει να συνηθίσουμε τη γλώσσα μας να λέγει «συγχώρησον» και η ταπείνωση θα έλθει στη ζωή μας. Πρέπει να αγαπήσουμε την ταπείνωση και αυτή θα μας σκεπάσει από τις αμαρτίες μας. Να μη βαρυνθούμε για κάποιον κόπο, διότι ο κόπος και η κακοπάθεια και η σιωπή γεννούν την ταπείνωση. Η δε ταπείνωση συγχωρεί, όλες τις αμαρτίες.

Δεν υπάρχει πιο αταίριαστο και ανάξιο για τον Χριστιανό από την υπερηφάνεια, και τίποτε δεν τον εξυψώνει, όσο η ταπεινοφροσύνη. Από την ταπεινοφροσύνη γνωρίζεται ο άνθρωπος αν είναι γνήσιος μαθητής του «πράου και ταπεινού την καρδιά» Ιησού.

Αν θέλουμε λοιπόν, να δώσουμε την μαρτυρία ότι είμαστε αληθινοί Χριστιανοί, πρέπει να μάθουμε από τον Χριστό να ταπεινοφρονούμε, όπως και ο ίδιος μας προτρέπει: «Μάθετε από μένα, ότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν» (Ματθ. 11:29). Και πρέπει να χαράξουμε ζωηρά στη μνήμη μας τα λόγια του Αποστόλου: «Ο Θεός στους υπερηφάνους αντιτάσσεται, στους ταπεινούς δίνει χάρη « (Α’ Πέτρου 5:5).

(Τύχωνος του Ζαντώνικ, Πορεία προς τον Ουρανό, σελ. 93-96)