Ιούλιος - Αύγουστος  2026

ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 
Πως Μπορούμε Ν’ αποκτήσουμε Τὸ Άγιο Πνεύμα της Πεντηκοστής

Άγιος Ιννοκέντιος Μόσχας (Βιβλίο: Η πνοή τού Αγίου Πνεύματος)

Τὰ γνωστὰ καὶ ἀποτελεσματικὰ μέσα γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῶν ἱερῶν Γραφῶν καὶ τὴν πείρα τῶν Ἁγίων, εἶναι τὰ ἑξῆς:

•  Ἡ καθαρὴ καρδιὰ καὶ τὸ ἁγνὸ σῶμα.
•  Ἡ ταπεινοφροσύνη.
•  Ἡ ὑπακοὴ στὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ.
•  Ἡ προσευχή.
•  Ἡ καθημερινὴ αὐταπάρνηση.
•  Ἡ ἀνάγνωση καὶ ἀκρόαση τῆς Ἁγίας Γραφῆς.
•  Τὰ μυστήρια της Ἐκκλησίας μας καὶ κατεξοχὴν ἡ θεία κοινωνία.

Κάθε πιστὴ ψυχὴ μπορεῖ νὰ γεμίσει μὲ Ἅγιο Πνεῦμα, ἂν καθαριστεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴ φιλαυτία καὶ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι πάντα ὁλόγυρά μας καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ μπεῖ μέσα μας. Ἀλλὰ οἱ κακές μας πράξεις μας περιβάλλουν σὰν ἰσχυρὸ πέτρινο τεῖχος καὶ τ’ ἁμαρτήματά μας σὰν ἄγριοι φρουροὶ Τὸ διώχνουν μακριά μας καὶ δὲν Τὸ ἀφήνουν νὰ μᾶς πλησιάσει.

Κάθε ἁμαρτία διώχνει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πιὸ μισητές, ὅμως, Τοῦ εἶναι ἀπὸ τὶς σωματικὲς ἡ πορνεία καὶ ἀπὸ τὶς ψυχικὲς ἡ ὑπερηφάνεια. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἡ τέλεια καθαρότητα, δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ κατοικήσει σὲ ἄνθρωπο μολυσμένο μὲ ἁμαρτίες. Πῶς νὰ μείνει στὴν καρδιά μας, ὅταν αὐτὴ εἶναι γεμάτη μὲ μέριμνες, ἐπιθυμίες καὶ πάθη;

OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH

Μάθε Να Προσεύχεσαι Με Τον Δικό Σου Τρόπο

Θεέ μου και Κύριε του κόσμου, Συ ο αγαθότατος πατέρας των ανθρώπων, Σύ που είσαι άναρχος και αιώνιος και αναλλοίωτος και αμετάβλητος, Σύ που η ουσία σου και το μέγεθός σου και η αγαθότητά σου η άπειρη, δεν χωρεί στον μικρό και περιορισμένο νου μας, Σύ που είσαι η πλουσιώτατη πηγή και η απερίγραπτη άβυσσος της δύναμης και της σοφίας, σ΄ευχαριστώ και σε δοξάζω που είδες με συμπάθεια και αγάπη κι εμένα το μικρό και αδύνατο και αμαρτωλό.

Σ΄ευχαριστώ που με λύτρωσες από σκέψεις και πράξεις κακές, μοχθηρές και μάταιες και με έσωσες από τις πολλές και διάφορες παγίδες του διαβόλου, που είναι ο άρχοντας του σκότους και της πλάνης.

Σ΄ευχαριστώ, Κύριε, και σε δοξολογώ γιατί έδειξες με θαυμαστό τρόπο την αγάπη σου σε μένα και έγινες ο φιλανθρωπότατος τροφοδότης μου σε όλες τις περιπτώσεις, καί κυβερνήτης, καί φύλακας, καί προστάτης, καί καταφύγιο, καί σωτήρας, καί κηδεμόνας της ψυχής και του σώματός μου.

Σ΄ευχαριστώ, πού, παρ΄όλη την απροσεξία και την αμέλειά μου, με αρπάζεις και με γλιτώνεις από το κακό, όπως η μητέρα το μικρό της παιδί.

Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που βάζεις μέσα μου θέληση μετανοίας για τις αμαρτίες μου και μου χαρίζεις μύριες ευκαιρίες για να επιστρέφω σε Σένα.

Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που με δυναμώνεις στις ώρες της αδυναμίας και δεν μ΄αφήνεις να πέσω, αλλά απλώνεις το παντοδύναμο χέρι Σου και με σηκώνεις και με φέρνεις κοντά Σου. Τί να ανταποδώσω, Πανάγαθε Θεέ μου, για όλες τις ευεργεσίες που μου έκανες και εξακολουθείς να μου κάνεις; Ποιες ευχαριστίες να σου πώ; Γι΄αυτό σαν το γλυκόλαλο αηδόνι θα σε υμνώ και θα σε δοξολογώ.

Και όλες τις ημέρες της ζωής μου θα ευλογώ το Άγιο Όνομά Σου, Δημιουργέ και Ευεργέτη και Προστάτη μου άγρυπνε, μολονότι δεν είμαι άξιος να μιλώ μαζί Σου στις προσευχές. Η δική σου όμως αγάπη για μένα και η μακροθυμία Σου, μου δίνει το θάρρος να σου μιλώ, να σ΄ευχαριστώ και να σε δοξολογώ.

Και θα το κάνω πάντοτε, γιατί μου κάνει πολύ καλό.

Μ. Βασίλειος

Ιούλιος - Αύγουστος  2026

Η Παναγία μας

Σκέψεις για την Κοίμηση της Θεοτόκου

Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε συνοπτικά το μεγαλείο της εορτής της κοιμήσεως της Θεοτόκου, ξεκινώντας με τα λόγια του υμνητή της, του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού.

«Γιατί, αν, όπως μας δίδαξε ο λόγος ο ιερός, η τιμή στους συνδούλους μας φανερώνει την αγάπη στον Κύριο όλων μας, πως να παραλείψουμε να τιμήσουμε εσένα, που γέννησες τον Κύριο; Και πως να μη την προτιμούμε κι από αυτή ακόμα, την απαραίτητη ανάσα, αφού μας δίνει τη ζωή; Έτσι θα δείξουμε καλύτερα την αγάπη μας στον Κύριο μας» (Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Εγκώμιον πρώτον εις την Κοίμησιν).

Άλλο πρόσωπο σαν την Θεοτόκο δεν γεννήθηκε στη γη, κι άλλο δεν πρόκειται να γεννηθεί, η μικρή κόρη της Ναζαρέτ, που από την αγάπη και την υπακοή της προς τον Θεό έφτασε σε ύψη δυσθεώρητα για τον άνθρωπο. Η πληρότητα της ψυχής της και η καθαρότητα του εσωτερικού της κόσμου, έλκυσαν την χάρη του Θεού και έτσι έγινε το καθαρότατο κατοικητήριο του ίδιου του αιώνιου Θεού Λόγου.

Η ανθρωπότητα έδωσε στο Θεό ό,τι πολυτιμότερο είχε: μια καθαρή και αμόλυντη ψυχή και ένα σώμα άγιο, έτοιμο να δεχτεί τον Μέγα Βασιλέα των όλων. Ήταν, λοιπόν, αδύνατον, Εκείνος που νίκησε τον θάνατο και έφερε την ανθρώπινη φύση στην αφθαρσία, να αφήσει την μητέρα Του να μένει στη φθορά. Έτσι ολοκληρώνεται η σωτήρια επέμβαση του Θεού στον κόσμο της φθοράς. Ο Ίδιος γεννήθηκε χωρίς τη μεσολάβηση ανδρός. Εκείνη γεννήθηκε από άνδρα όπως όλοι μας, με μια διαφορά, ότι ήταν ο γόνος αιώνιων προσευχών όλων των προπατόρων και προφητών. Οι προσευχές και η διάπυρος επιθυμία, «Πότε, Κύριε, θα έλθεις ανάμεσα μας;» βρήκε στη Θεοτόκο την εκπλήρωση της.

Η Παναγία μας τίμησε τον Κύριο με την υπακοή και την ταπείνωσή της και γέμισε χάρη και τιμή από τον ίδιο τον Θεό. Το ίδιο όμως έγινε και με όλους τους Αγίους που η Εκκλησία μας τιμά. Και στον καθένα μας ισχύει αυτή η ίδια πρόσκληση, να ζούμε την αιωνιότητα όπως την ζει η Παναγία μας, η αιωνιότητα που έφερε ο Υιός του Θεού, ο Υιός της Παρθένου. Η πρόσκληση παραμένει, αν θέλουμε να ζούμε τη χάρη της, ας ζούμε όπως εκείνη έζησε, ζητώντας συνεχώς το Θεό να γεμίζει όλη την ύπαρξή μας, αρκεί να πιστέψουμε πως είναι εφικτή και αξίζει. Για την ίδια ήταν άξια αυτή η εγκατάλειψη του κόσμου για χάρη του Θεού, για μας;

Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής

 Ιούλιος – Αύγουστος 2026

Η επίσκεψή μας στο ΕΣΚΝΑ  

Πραγματοποιήσαμε και φέτος στις 18 Μαΐου την ετήσια επίσκεψή μας στο ΕΣΚΝΑ (Ειδικό Σωφρονιστικό Κατάστημα Νέων Αυλώνα). Για την επίσκεψη αυτή χρειάστηκε πολύ πνευματική προετοιμασία, κυρίως με τις προσευχές των αδελφών καθ’ όλη την διάρκεια του έτους.

Η έκκληση προς στους αδελφούς να φέρουν απαραίτητα πράγματα που χρειάζονται οι νεαροί κρατούμενοι βρήκε μεγάλη ανταπόκριση. Ξεκινήσαμε 5 αδελφοί με δύο αυτοκίνητα γεμάτα με πραμάτιες-δώρα για τα παιδιά και χρήματα για το Φιλόπτωχο Ταμείο των Φυλακών.

Όταν φτάσαμε, όπως πάντα, μας καλοδέχθηκε στην είσοδο των Φυλακών η υπεύθυνη της κοινωνικής υπηρεσίας, κα Μ. Απειρανθίτου, η οποία μας συνόδευσε μέχρι τον Διευθυντή του Καταστήματος, κο Στ. Μπαντή, με τους οποίους είχαμε μία πολύ ωφέλιμη και δημιουργική συζήτηση σε σχέση με τις διαχρονικές ανάγκες του ΕΣΚΝΑ, αλλά και τα αποτελέσματα του έργου τους. Με κάθε τρόπο μας έδειξαν την ευχαρίστησή τους για την επίσκεψή μας.

Είχαμε, μάλιστα, την καταπληκτική ευκαιρία να συναντηθούμε με μερικούς νέους κρατούμενους και να μοιραστούμε μαζί τους, πολύ ανοιχτά και με πολλή αγάπη, ανθρώπινες εμπειρίες για το πόσο πολύ αγαπά ο Θεός τον άνθρωπο και θέλει ο άνθρωπος να Τον εμπιστευτεί. Μάλιστα ένας από τους νέους μας είχε πολύ καλή γνώση του Θεού και μας αποκάλυψε ότι από μικρός πήγαινε στο Κατηχητικό Σχολείο.

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε όλα όσα άκουσαν και είδαν να αυξήσουν την πίστη τους και έτσι η ζωή τους στη Φυλακή να γίνει πιο εύκολη. Και όταν με το καλό φύγουν από τη Φυλακή η ευλογία του Κυρίου να τους συνοδεύει.

Ιούλιος - Αύγουστος  2026 

 
Αναγνωρίζοντας τον Χριστό στους Αγίους
 

Η καρδιά του ανθρώπου που είναι γεμάτη από την αγάπη του Χριστού επιρρεάζει το περιβάλλον του με την αγάπη αυτή. Όσοι ζουν μαζί του και τον αγαπούν, γεύονται αυτήν την αγάπη, τη φροντίδα, το ενδιαφέρον, τη θαλπωρή, την προσευχή και την ειρήνη. Αυτή η ποιότητα ζωής είναι που ελκύει ή απορρίπτει τον πλησίον του. Ο Χριστός που κατοικεί μέσα στον πιστό Χριστιανό, γίνεται έλξη ή απόρριψη των γύρω μας ανθρώπων, όχι λόγω κηρυγμάτων ή ομιλιών, αλλά λόγω της έμπρακτης ζωής του, που σκορπά οσμή ευωδίας πνευματικής γύρω του. « Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη»(Ματθ.5,14). (Εσείς είστε το φως του κόσμου, μια πόλη χτισμένη ψηλά στο βουνό δεν μπορεί να κρυφτεί).

Όταν έρθει η ώρα της ψυχής να αναχωρήσει από αυτόν τον κόσμο, θα αναζητήσει το γνωστό σε αυτή, την οσμή, δηλαδή, του πνεύματος που γευόταν σε αυτή εδώ τη ζωή. Αν γευόταν Θεό στο περιβάλλον που ζούσε, αν η χαρά της παρουσίας του Θεού γέμιζε την ψυχή του, τότε ο Θεός θα είναι οικείος και θα φέρει ανάπαυση και ειρήνη. Γι’ αυτό ο Χριστός είναι ο σύνδεσμος της ειρήνης και η ζωή της αιωνιότητας, γιατί δημιουργεί σχέση προσώπων, που μένει ζωντανή αιωνίως.

Ο Κύριος δήλωσε ευθέως πως, όποιος δίνει νερό σε κάποιον προφήτη επειδή είναι προφήτης θα λάβει αμοιβή εάν να ήταν αυτός ο προφήτης. Και ποια είναι αυτή η αμοιβή; Η χαρά της οικειότητας, η χαρά στη μετοχή της ζωής του Χριστού. Και η χαρά αυτή μεταδίδεται στον διπλανό σου. Άπλωσε αδελφέ το χέρι σου και αγάπα όπως ο Χριστός, να αναγνωρίσουν οι γύρω σου τον Κύριο ως αγάπη μέσα από σένα.

Αυτή είναι και η δυναμική της σχέσης μας με του Αγίους, που αγαπούν όπως ο Χριστός αγαπά και ζουν μέσα στη δόξα του Θεού, απλά διότι Τον αγάπησαν πολύ. Και Τον αγάπησαν , διότι βίωναν την αγάπη του Θεού από τους αγίους πατέρες τους.

«Γίνεσθε οὖν μιμηταὶ τοῦ Θεοῦ ὡς τέκνα ἀγαπητά, καὶ περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν προσφορὰν καὶ θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας» (Εφεσ.5,1-2).

«Μιμηθείτε λοιπόν το Θεό, αφού είστε αγαπητά του παιδιά, να συμπεριφέρεστε με αγάπη κατά το πρότυπο του Χριστού, που σας αγάπησε κι έδωσε τη ζωή του για μας ως προσφορά και θυσία, που τη δέχεται ευχάριστα ο Θεός».

Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής

Ιούλιος - Αύγουστος  2026

Χριστιανική Οικογένεια

Η Ειρήνη Στήν Οικογένεια

Ψυχή καί σῶμα εἶναι ἀδιάσπαστα. Τό μόνο πού τά χωρίζει εἶναι ὁ θάνατος. Ὁ θάνατος εἶναι, πού χωρίζει καί τόν ἄνδρα ἀπ΄ τήν γυναίκα.

Στό πλαίσιο μιᾶς τέτοιας ἑνότητας εἶναι ἀδιανόητη ἡ διάσταση καί ἡ διαμάχη. Ὅπως εἶναι ἀδιανόητο, εἶναι ἀδύνατο τό νά σκεφτεῖς ὅτι ἡ ψυχή πολεμάει τό σῶμα ἤ τό σῶμα τήν ψυχή. Ἀντίθετα ὑπάρχει μία ἀγάπη μεταξύ τους, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας, μᾶς λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, πρίν τήν Δευτέρα Παρουσία, κατά τήν κοινή ἀνάσταση, ἡ κάθε ψυχή θά βρεῖ τό δικό της σῶμα, τό σῶμα μέ τό ὁποῖο ἔζησε ἐδῶ στήν γῆ.

Κατά ἀνάλογο τρόπο εἶναι ἀδιανοητο νά ὑπαρχει διάσταση καί διαμάχη ἀνάμεσα στόν ἄνδρα καί στήν γυναῖκα… Καί ὅμως γίνεται… καί βεβαίως δέν εἶναι παρά μία φοβερή ἀρρώστια… Κάτι ἀνάλογο μέ αὐτό πού συμβαίνει στίς ἀρρώστιες, τίς ψυχικές ἤ καί τίς σωματικές. Σ΄ αὐτή τήν ἀρρωστημένη κατάσταση ἐπιτίθεται ἡ ψυχή ἐναντίον τοῦ σώματος ἤ τό ἀντίθετο…

– Πότε;

– Ὅταν δέν λειτουργεῖ σωστά ὁ ἄνθρωπος.

Συμβαίνει, δηλαδή, τότε αὐτό, πού λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ἡ σάρξ ἐπιθυμεῖ κατά τοῦ πνεύματος καί τό πνεῦμα κατά τῆς σαρκός». Ὅταν κυριαρχήσει στόν ἄνθρωπο τό σωματικό, τό σαρκικό φρόνημα, τότε τό σῶμα ἐπιτίθεται στό πνεῦμα, στήν ψυχή. Ἀντίστοιχα ὅταν ἡ ψυχή ὑποδουλωθεῖ στήν ἁμαρτία, τότε φθείρει καί τό σῶμα. Στήν κατάσταση τῆς ἁμαρτίας νοσοῦν ἀμφότερα, σῶμα καί ψυχή, καί ἐπιτίθενται τό ἕνα στό ἄλλο. Ἀντίθετα ὅταν ἡ ψυχή ὑποτάσσεται στόν Θεό, τότε εἶναι ὑγιής, τότε δέν ἐπιτίθεται στό σῶμα. Τό σῶμα ἐπίσης, τότε χαλιναγωγεῖται μέ τήν Θεία Χάρη πού ἐπισκιάζει τόν ὑπάκουο καί ταπεινό ἄνθρωπο καί ὑποτάσσεται στήν ψυχή. Ψυχή καί σῶμα ζοῦν ἁρμονικά καί τό ἕνα βοηθεῖ τό ἄλλο. Ὑπάρχει ἑνότητα καί ἁρμονία.

Τό ἴδιο πρέπει νά συμβαίνει καί μέ τήν οἰκογένεια. Δέν νοεῖται νά ἐπιτίθεται ὁ ἄνδρας στήν γυναῖκα ἤ ἡ γυναῖκα στόν ἄνδρα.

Πηγή: https://hristospanagia.blogspot.com/2010/06/mp3_9867.html

Ιούλιος - Αύγουστος  2026

Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος

Οι Φράσεις Του Που Έμειναν Στην Ιστορία

Χαρακτηριστικό είναι το σύνθημα για την ιεραποστολική αφύπνιση «Εκκλησία χωρίς ιεραποστολή είναι Εκκλησία χωρίς αποστολή», την οποία χρησιμοποίησε στο περιοδικό ‘Πορευθέντες’ (Go Ye) που εξέδιδε το ομώνυμο «Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο ‘Πορευθέντες’». Και τα δύο είχε ιδρύσει (1959) ο τότε λαϊκός θεολόγος Αναστάσιος Γιαννουλάτος, για να αφυπνιστεί το ορθόδοξο χρέος του ευαγγελισμού των εθνών.

Παρόμοιες σύντομες φράσεις αναφέρονται ενδεικτικά παρακάτω:

«Κάθε έγκλημα στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα κατά της ίδιας της θρησκείας. Κάθε μορφή βίας στο όνομα της θρησκείας βιάζει, με όλες τις έννοιες, την ίδια τη θρησκεία. Κανείς πόλεμος δεν είναι ιερός. Μόνον η ειρήνη είναι ιερή».

«Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το λάδι της θρησκείας για να δυναμώνει τη φωτιά των συγκρούσεων. Η θρησκεία είναι θείο δώρο, δοσμένο για να γαληνεύει τις καρδιές, να θεραπεύει τις πληγές και να φέρνει πλησιέστερα άτομα και λαούς».

«Η αγάπη είναι το αντίδοτο κατά του εγωκεντρισμού, εθνικού, φυλετικού, θρησκευτικού, που δηλητηριάζει την ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων και λαών».

«Ο διάβολος δεν σταματά να εργάζεται και η ειδικότητά του είναι να προκαλεί διχασμούς».

«Δεν χρειάζεται να συγκρίνετε τις δικές μας κορυφές με τις χαράδρες των άλλων».

«Ο άλλος δεν είναι αναγκαστικά ο εχθρός ή ο κίνδυνος. Μπορεί να είναι για μας εμπλουτισμός».

«Εμείς μαζεύουμε τις πέτρες που μας πετάνε όσοι πολεμούν το έργο μας και κτίζουμε με αυτές εκκλησίες και σχολεία».

«Οι νέοι δεν είναι μόνο το μέλλον, αλλά και το παρόν της Εκκλησίας μας»

«Όλα αυτά τα χρόνια έγινα διεθνής ζητιάνος της αγάπης, για να ανασυγκροτηθεί η Εκκλησία της Αλβανίας από τα ερείπια του ανελέητου διωγμού».

Ιούλιος -  Αύγουστος 2026

Ο Πιστός Στρατιώτης Του Χριστού

Το παρακάτω περιστατικό διηγόταν ένας στρατιώτης, που υπηρετούσε στο πεζικό.

Στο κέντρο εκπαίδευσης είχαμε έναν συνάδελφο στρατιώτη, που συνήθιζε κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο, να γονατίζει στο κρεβάτι του και να προσεύχεται.

Εμείς όλοι οι άλλοι στρατιώτες γύρω του τον περιγελούσαμε και πότε με άσεμνες ιστορίες, άλλες φορές με βλαστήμιες, ειρωνείες και κοροϊδίες, προσπαθούσαμε να τον αναγκάσουμε να πάψει να προσεύχεται. Εκείνος όμως ήταν ακλόνητος και τίποτα δεν μπορούσε να τον επηρεάσει, τίποτα και κανείς.

Ώσπου ένα βράδυ, καθώς προσευχόταν γονατιστός όπως πάντα, άρπαξα τις λασπωμένες από τα γυμνάσια της ημέρας και ιδρωμένες αρβύλες μου και του τις πέταξα με δύναμη στην πλάτη. Ένα μουγκρητό πόνου ακούστηκε, αλλά εκείνος συνέχισε να προσεύχεται, καθώς όλοι οι άλλοι γελούσαν γύρω του. Όταν τελείωσε την προσευχή του, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, έπεσε όπως κάθε φορά στο κρεβάτι του για ύπνο.

Την επόμενη μέρα το πρωί μπροστά στο κρεβάτι μου βρίσκονταν οι αρβύλες μου καθαρισμένες και γυαλισμένες. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, καθώς αυτό δεν το περίμενα! Ήταν ένα γερό χτύπημα για μένα αυτή η μεγαλειώδης απάντηση του συναδέλφου στην προκλητικότητά μου και στην αισχρότητά μου. Μπροστά σε όλους τους συναδέλφους τον πλησίασα και κλαίγοντας με αναφιλητά, του ζήτησα συγνώμη. Όλοι ήταν γύρω μου σιωπηλοί και κοιτούσαν σαν χαμένοι.

Αυτός έγινε αιτία να πιστέψω στον Χριστό και να σωθώ.

Ιούλιος - Αύγουστος 2026

Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος

 Έζησα το γεγονός της Θείας Αποκαλύψεως

«Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. Είδα τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, τον μαθητή του, τον Πρόχορο, έζησα το γεγονός της Θείας Αποκαλύψεως, όπως ακριβώς είχε συμβεί.» Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Πήγαμε κάποτε για προσκύνημα μαζί με τον κο Γιώργο και την κα Καίτη στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο στην Πάτμο. Ήταν πρωί. Ένιωθα να με πνίγει η χάρις του Αγίου Ιωάννου. Είχε κόσμο το σπήλαιο της Αποκαλύψεως. Φοβήθηκα μήπως προδώσω τα αισθήματά μου. Αν άφηνα τον εαυτό μου να εκδηλωθεί, θα με περνούσαν για τρελό. Αυτοσυγκρατήθηκα. Βγήκα έξω απ’ την εκκλησία. Δεν είναι καλό να βλέπουν οι άλλοι τα βιώματα της μυστικής επαφής με τον Θεό. Γι’ αυτό τους είπα κι εφύγαμε.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ήταν ησυχία. Ήμασταν οι τρεις μας. Δεν υπήρχε άλλος στην εκκλησία. Πριν μπούμε μέσα τους προετοίμασα. Τους λέω:

– Ό,τι κι αν δείτε, δεν θα κουνηθείτε, ούτε θα μιλήσετε.

Μπήκαμε μέσα με ευλάβεια, χωρίς θόρυβο, με σιωπή, απλά, ταπεινά. Σταθήκαμε μπροστά στη Θεία Αποκάλυψη. Γονατίσαμε και οι τρεις, εγώ στη μέση. Πέσαμε πρηνείς. Λέγαμε το «Κύριε Ιησού …» περίπου ένα τέταρτο. Εγώ αισθανόμουν άδειος. Καμιά συγκίνηση, τίποτα. Ερημιά. Κατάλαβε ο αντίθετος, ο διάβολος, και θέλησε να μ’ εμποδίσει. «Αυτά δεν γίνονται με πρόγραμμα», σκέφθηκα. Την έλεγα, την ήθελα την ευχή – ή μάλλον ούτε την έλεγα, ούτε την ήθελα, διότι όταν τη λέεις, όταν τη θέλεις, καμιά φορά το παίρνει είδηση ο αντίθετος. Είναι ένα πάρα πολύ λεπτό σημείο.

Δώστε πολλή προσοχή. Δεν σφίχθηκα, δεν επίεσα την κατάσταση. Δεν πρέπει σ’ αυτά τα πνευματικά να πηγαίνομε με τη βία. Βγήκα έξω. Περιεργάσθηκα τα λουλούδια, σαν να ήθελα ν’ αδιαφορήσω για το ότι δεν γινόταν το άνοιγμα της ψυχής μου. Κοίταξα λίγο τη θάλασσα. Μπήκα πάλι μέσα στο εκκλησάκι, έβαλα στο θυμιατό λίγα κάρβουνα, τα άναψα, έβαλα λίγο λιβάνι, θύμιασα και τότε άνοιξε η καρδιά μου. Τότε ήλθε η θεία χάρις. Στο πρόσωπό μου ήλθε μία λάμψη, έγινα ένθεος, ύψωσα τα μάτια μου. Σε μια στιγμή έπεσα κάτω. Όπως μου είπαν οι συνοδοί μου, έμεινα κάτω είκοσι λεπτά …

Αυτό το θαύμα, που μου έγινε στην Πάτμο, είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Έχει μεγάλη έννοια. Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. Είδα τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, τον μαθητή του, τον Πρόχορο, έζησα το γεγονός της Θείας Αποκαλύψεως, όπως ακριβώς είχε συμβεί. Άκουσα τη φωνή του Χριστού απ’ τη σχισμή του βράχου …

Αυτά να μην τα πείτε πουθενά. Κύριε Ιησού Χριστέ … Να μ’ ελεήσει ο Θεός. Γιατί σας τα είπα; Πέστε μου … Σας τα είπα για να μάθετε να εγκαταλείπετε τον εαυτό σας απαλά, χωρίς πίεση στα χέρια του Θεού. Τότε Εκείνος θα έρχεται στις ψυχές σας και θα τις χαριτώνει. Αν ο πονηρός σας θέτει εμπόδια, να τον περιφρονείτε.

Καταλάβατε; Έτσι έκανα κι εγώ. Απασχολήθηκα με κάτι άλλο, όταν συνειδητοποίησα ότι κάτι παρεμβαίνει. Αυτό έχει πολύ βάθος. Τα λέω αυτά, αλλά δεν μου ‘ρχεται και καλό που τα λέω. Αισθάνομαι ότι δεν πρέπει να τα λέω … Αυτά είναι μυστήρια, δεν μπορώ να τα εξηγήσω. Το μόνο που λέω είναι να γίνονται όλα απλά, ταπεινά, απαλά. Όταν το θέλεις και περιμένεις να ενωθείς με τον Θεό, όταν εκβιάζεις τον Θεό, δεν έρχεται. Αλλά έρχεται «εν ημέρα ή ου προσδοκάς και εν ώρα ή ου γινώσκεις». Είναι ένας αγιότατος τρόπος, αλλά δεν μπορείς να τον μάθεις απ’ έξω. Πρέπει να μπει μέσα στην ψυχή σου μυστικά, ώστε να τον ενστερνισθείς με την χάρι του Θεού.

(Bίος και Λόγοι, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, σελ.520-522,

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής, Χανιά, Κρήτη)