Σεπτέμβριος - Οκτώβριος  2026

Η Παναγία μας
 

Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης

Η Παναγία μας είναι μία σάρκα και ένα Πνεύμα με τον Σωτήρα μας, σαν Μητέρα Του. Τόσο άπειρα μεγάλη ήταν η τιμή Της, ώστε αξιώθηκε να γίνει Μητέρα του ίδιου του Θεού. Του έδωσε την πάναγνη και πανίερη σάρκα Του, Τον γαλούχησε με το γάλα της, Τον μετέφερε στα χέρια Της, Τον έντυσε, Τον φρόντιζε με κάθε τρόπο, όσο ήταν στην νηπιακή ηλικία, Τον ασπαζόταν κάθε τόσο και Τον χάιδευε. Κύριε, ποιος μπορεί να περιγράψει το μεγαλείο της Παναγίας μας;

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος  2026 

 
Σκέψεις Πάνω Στο Ευαγγέλιο Του Ιωάννη
 

Καθώς περπατάμε μαζί με τον Ιησού διαβάζοντας τη διήγηση της εμπειρίας του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστού, διαπιστώνουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή της διακονίας του Ιησού Χριστού. Στο 3^ο κεφάλαιο βλέπουμε έναν Φαρισαίο, τον εκπρόσωπο του πνευματικού κόσμου του Ισραήλ, εκείνη η μερίδα των ανθρώπων που μελετούσαν και προσπαθούσαν να «κρατήσουν τις παραδόσεις» του λαού και να μην αφομοιωθούν οι Εβραίοι από την κοσμική ζωή και αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων και μετέπειτα των Ρωμαίων. Το όνομά του Νικόδημος. Είχε μέσα του πνευματική ανησυχία. Η ψυχή του έμενε ανικανοποίητη με τις διδαχές των Φαρισσαίων και αναζητούσε την ζωή, το νόημα, τον λόγο. «Σε βεβαιώνω, πως αν δε γεννηθεί κανείς ξανά, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού», του λέει ο Κύριος (Ιωαν. 3:3) και η συνέχεια της συζήτησης που άφησε τεράστια εντύπωση στον Νικόδημο κι έγινε κρυφός του μαθητής, η πιο όμορφη δήλωση που αποτυπώθηκε στο Ευαγγέλιο: «Τόσο (με αυτόν τον τρόπο) πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωαν. 3:16).

Σε επόμενη φάση της διακονίας Του ο Κύριος περνούσε από τη χώρα της Σαμάρειας, μια χώρα που οι Ιουδαίοι θεωρούσαν αιρετική και δεν περνούσαν από αυτή για να μη «μολυνθούν». Στην πόλη Συχάρ, ο Ιακώβ είχε φτιάξει ένα πηγάδι. Εκεί πήγαιναν οι γυναίκες για πάρουν νερό. Την ώρα που περνούσε από εκεί, «ήξερε» πως θα έβρισκε μόνη της μια γυναίκα. Θα ήταν μόνη της γιατί ήταν ελευθέρων ηθών, μια και είχε 5 άνδρες στη ζωή της, χωρίς να έχει παντρευτεί και συζούσε με κάποιον πάλι εκτός γάμου. Εκεί, λοιπόν, ο Χριστός ξεκινά μια συζήτηση και της αποκαλύπτει το ποιος είναι: «Αν ήξερες ποιος είναι αυτός που σου λέει, «δώσε μου μου να πιώ», τότε εσύ θα του ζητούσες τη δωρεά του Θεού, κι εκείνος θα σου έδινε ζωντανό νερό» (Ιωαν. 4:10). Και στη συνέχεια της συζήτησης εκείνη του λέει: «Κύριε, βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης» (Ιωαν. 4:9).Επίσης του λέει: «Ξέρω πως θα έρθει ο Μεσσίας, δηλαδή ο Χριστός. Όταν έρθει εκείνος θα μας τα εξηγήσει όλα». « Εγώ είμαι» της απαντάει ο Ιησούς!!! Μπορείτε να κατανοήσετε το μεγαλείο της στιγμής; Σε ποια άλλη γυναίκα αποκάλυψε την ταυτότητα του ο Ιησούς;

Αρκετά αργότερα, ο Ιησούς βρίσκεται με τους μαθητές Του στο όρος των Ελαιών, τον έχουν παραδώσει στις Αρχές, ραπισμένος και χλευασμένος, του έχουν φορέσει ακάνθινο στεφάνι και χλαμύδα, τον στέλνουν στον εκπρόσωπο του Αυτοκράτορα, τον Πόντιο Πιλάτο, την κοσμική αρχή της περιοχής, ο οποίος τον ρωτάει: «Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;». και του απαντά: «Η δική μου βασιλεία δεν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο. Αν η βασιλεία μου ανήκε στον κόσμο αυτόν, οι στρατιώτες μου θα αγωνίζονταν να μη πέσω στα χέρια των Ιουδαίων αρχόντων. Αλλά η δική μου βασιλεία δεν ανήκει εδώ!». Αναρωτιέται ο Πιλάτος: «Είσαι λοιπόν βασιλιάς;» «Ναι, είμαι βασιλιάς όπως εσύ είπες, εγώ γι’ αυτό γεννήθηκα και γι’ αυτό ήρθα στον κόσμο, για να φανερώσω την αλήθεια. Όποιος αγαπάει την αλήθεια καταλαβαίνει τα λόγια μου». Και ο Πιλάτος του λέει: «Και τι είναι η αλήθεια;» (Ιωάν. 18:33-38).

Τρία διαφορετικά πρόσωπα, με διαφορετικές κοινωνικές θέσεις, ο κάτοχος του νόμου, η γυναίκα που αναζητά τη ζωή στη ευχαρίστηση του υλικού κόσμου και ο άρχοντας δυνάστης των λαών, έγιναν, ο καθένας με τον τρόπο του, μάρτυρες της αποκάλυψης του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο Θεός αναζητά την ψυχή που Τον αναζητά, που ψάχνει να βρει το νόημα της ζωής, ασχέτως αν κατακρίνεται από τους υπόλοιπους.

Εσύ άνθρωπε που αναζητάς το νόημα της ζωής, τον λόγο της ύπαρξής σου, μην απελπίζεσαι, ο Κύριος σε γνωρίζει και έρχεται σε συνάντηση σου, να σου αποκαλυφθεί, να σου πει: «Εγώ είμαι για σένα. Δεν έχει σημασία αν η αναζήτησή σου σε παρέσυρε σε άλλες μορφές ηδονής. Έλα σε Εμένα και εγώ θα σου δώσω το νερό της αιώνιας ζωής!» Έτσι αγιάστηκε ο Νικόδημος, έτσι αναδείχτηκε Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, αλλά και η γυναίκα του Πιλάτου…

Γίνε κι εσύ ο επόμενος τόπος συνάντησης του Χριστού, και στη συνάντηση αυτή ο ίδιος θα σε μεταμορφώσει σε εικόνα δική του, σε δοχείο χάριτος. Ήρθε η ώρα της χαράς!!!

Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος  2026 

Χριστιανική Οικογένεια 

Θέλω Να Γίνω Τηλεόραση

Η δασκάλα ζήτησε από τα παιδιά να γράψουν έκθεση με θέμα: “Τι θα ζητούσα από το Θεό”.

Ένας μαθητής έγραψε:

«Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στὸ σπίτι μου. Να έχω το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από μένα. Να με παίρνουν στα σοβαρό όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι χωρὶς διακοπὲς ή ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί. Όταν είμαι τηλεόραση, θα χω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος. Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί... Θέλω τ΄ αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου. Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε - πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα. Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.

Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!»

Τη δασκάλα που την διάβασε (καθὼς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει. Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι, τη ρώτησε: «Τι συμβαίνει;» Αυτὴ απάντησε: «Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου». Ο σύζυγος είπε: «Το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί!» Τότε αυτὴ τον κοίταξε και είπε: «Αὐτὴ η έκθεση είναι του γιού μας!..»

Πηγή: https://www.agiameteora.net/

Σεπτέμβριος -  Οκτώβριος 2026

Ιστορίες Από Το Άγιον Όρος

Ο Μοναχός Που Κάθε Βράδυ Καθάριζε Κρυφά Τα Παπούτσια

Σε ένα μεγάλο κοινόβιο μοναστήρι, οι μοναχοί παρατήρησαν κάτι παράξενο. Κάθε πρωί, τα παλιά και λασπωμένα παπούτσια τους, που άφηναν έξω από τα κελλιά τους, τα έβρισκαν καθαρισμένα και γυαλισμένα, χωρίς κανείς να ξέρει ποιος το έκανε.

Ένας νεαρός μοναχός, από περιέργεια, αποφάσισε να μείνει ξάγρυπνος μια νύχτα για να λύσει το μυστήριο. Κρύφτηκε στη γωνία του διαδρόμου και περίμενε.

Μετά τα μεσάνυχτα, είδε έναν από τους πιο ηλικιωμένους και ευσεβείς Γέροντες της Μονής να βγαίνει αθόρυβα από το κελί του. Ο Γέροντας πήγαινε από πόρτα σε πόρτα, έπαιρνε τα λερωμένα παπούτσια των αδελφών, τα καθάριζε με μια βούρτσα, τα άλειφε με λίγο λίπος για να μαλακώσουν και τα άφηνε πάλι στη θέση τους.

Ο νεαρός συγκλονίστηκε. Την άλλη μέρα πήγε στον Γέροντα και τον ρώτησε: «Γιατί, Γέροντα, ένας τέτοιος πνευματικός άνθρωπος σαν εσάς, κάνει μια τόσο ταπεινή δουλειά κρυφά;»

Ο Γέροντας του έβαλε το δάχτυλο στα χείλη και του είπε:

«Σσσς, μη χαλάσεις τη χαρά μου! Όσο καθαρίζω τη λάσπη από τα παπούτσια των αδελφών μου, παρακαλώ τον Θεό να καθαρίσει και τη λάσπη από τη δική μου ψυχή. Κι αφού δεν μπορώ να τους πλύνω τα πόδια όπως ο Χριστός, τους πλένω τουλάχιστον τα παπούτσια».

Απ’ το βιβλίο «Αγιορείτικες Σελίδες», † π. Μωυσής

Σεπτέμβριος- Οκτώβριος 2026

Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος

 Ο Γέροντας Πορφύριος

Ο Γέροντας μου διηγήθηκε σε μια επίσκεψή μου: «Ήμουν στη σκήτη μας στο Άγιο Όρος. Εκεί μια μέρα, ο υποτακτικός μου βρισκόταν σε εκνευρισμό, διότι ένας μάνταλος σφηνώθηκε στην πόρτα και δεν μπορούσαν να τον απελευθερώσουν. Προσπαθούσαν, τον χτυπούσαν, τον τραβούσαν, θύμωναν, τίποτα, ο μάνδαλος εκεί, σφηνωμένος. Τότε σηκώθηκα και τους είπα να τον αφήσουν σε μένα. Τον πρόσεξα καλά, έκανα μια απλή κίνηση και τον απελευθέρωσα.

Οι μοναχοί με κοίταξαν με θαυμασμό. Τους λέω: «Τι με κοιτάτε έτσι, βρε ευλογημένοι. Δεν έκανα τίποτα, μία κίνηση έκαμα, αλλά την έκαμα με προσευχή και ηρεμία. Εσείς, έτσι που είχατε νευριάσει, δεν θα ελευθερώνατε τον μάνδαλο ούτε μέχρι αύριο. Όταν η ψυχή είναι ήρεμη, φωτίζει το λογικό, για να βλέπει καθαρά την αιτία κάθε πράγματος».

Πόσο θα μπορούσε το περιστατικό αυτό να μας βοηθήσει στις καθημερινές μας σχέσεις με πρόσωπα και πράγματα! Πόσο θα μπορούσε να μας βοηθήσει η ψυχική μας ηρεμία, που δεν αποκτάται με ψυχολογικές οδηγίες και ψυχοφάρμακα, αλλά με την αγιότητα!

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος  2026

28η Οκτωβρίου 1940 

Γενναίες Ψυχές Ελληνίδων Μητέρων, Σας Ευχαριστούμε

Αντί άρθρου, δημοσιεύουμε την παρακάτω επιστολή μιας γενναίας ψυχής Ελληνίδας μητέρας που παρείχε τα τέκνα της στην υπηρεσία της άμυνας της Πατρίδας, κάτι που δυστυχώς σπανίζει στην σημερινή μας γενιά.

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Θεός να «φωτίσει» τις σημερινές ψυχές μας και να ξαναγεννηθούν τέτοιες προσωπικότητες, όχι για την εκδίκηση που αναφέρει η εν λόγω μητέρα, αλλά για την αγάπη προς τον πλησίον και η Πατρίδα μας είναι ο κοντινότερος πλησίον μας.

Η Ελένη Ιωαννίδου τιμήθηκε από την Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής και το Δήμο Κυπαρισσίας, σε διήμερο εκδηλώσεων (28-29 Μαρτίου 2009) στην Κυπαρισσία υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, όπου ανακηρύχθηκε «σύμβολο της Ελληνίδας μητέρας του Έπους του 1940» και έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματός της.

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος  2026

Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος 

Από την Διαθήκη του:

«Προσπάθησα με τις πενιχρές μου δυνάμεις να διακονήσω στο άνοιγμα του ορίζοντος των συγχρόνων Ορθοδόξων στην αποστολική οικουμενική μας ευθύνη στην Ελλάδα, στην Αφρική, στον διεθνή εκκλησιαστικό στίβο και ιδιαίτερα από το 1991 αφοσιώθηκα στην αναστήλωση της βασανισμένης Εκκλησίας της Αλβανίας που αγάπησα με όλη μου την ψυχή. Ό,τι ουσιαστικό επιτελέσθη ανήκει στη χάρη του Θεού.

Και τώρα αδελφοί μου, συνεργάτες, προσφιλή πνευματικά μου παιδιά στην Αλβανία, στην Ελλάδα, στην Ανατολική Αφρική και στα άλλα μέρη του κόσμου, «χαρά και στέφανός μου», σας αποχαιρετώ ευχόμενος ό,τι πιο μεγάλο μπορώ: «Τούτου χάριν κάμπτω τὰ γόνατά μου πρὸς τὸν Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, … ἵνα δῴη ὑμῖν κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς δόξης αὐτοῦ δυνάμει κραταιωθῆναι διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ εἰς τὸν ἔσω ἄνθρωπον, κατοικῆσαι τὸν Χριστὸν διὰ τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, ἐν ἀγάπῃ ἐῤῥιζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος, γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ» (Εφεσ. 3:14-19).

Παρακαλώ σας ακόμη μη παύσετε να προσεύχεστε να με ελεήσει και εμένα τον αμαρτωλό και αχρείο δούλο Του ο Θεός και να με δεχθεί μετανοούντα στην απεραντοσύνη της αγάπης Του. «Τῷ δὲ δυναμένῳ ὑπὲρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν, κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν, αὐτῷ ἡ δόξα ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων· ἀμήν» (Εφεσ. 3:20-21).

Σεπτέμβριος- Οκτώβριος 2026

Από την Βιωτή του Οσίου Παϊσίου

– Γέροντα, όταν ανάβουμε ένα κεράκι, λέμε ότι είναι για κάποιον σκοπό;

– Τό ανάβεις· που τό στέλνεις; Δεν τό στέλνεις κάπου; Μέ τό κεράκι ζητούμε κάτι από τον Θεό.

Όταν τό ανάβης καί λες: «Γι’ αυτούς πού πάσχουν σωματικά καί ψυχικά καί γι’ αυτούς πού έχουν τήν πιο μεγάλη ανάγκη», μέσα σ’ αυτούς είναι καί οι ζώντες καί οι κεκοιμημένοι. Ξέρεις πόση ανάπαυση νιώθουν οι κεκοιμημένοι, όταν ανάβουμε ένα κεράκι γι’ αυτούς;

Έτσι έχει κανείς πνευματική επικοινωνία καί μέ τους ζώντας καί μέ τους κεκοιμημένους. Τό κεράκι μέ λίγα λόγια είναι μιά κεραία πού μας φέρνει σε επαφή μέ τον Θεό, μέ τους αρρώστους, μέ τους κεκοιμημένους κ.λπ.

– Τό θυμίαμα, Γέροντα, γιατί τό καίμε;

– Τό ανάβουμε γιά δοξολογία στον Θεό. Τον δοξολογούμε καί Τόν ευγνωμονούμε γιά τις μεγάλες ευεργεσίες Του σε όλον τόν κόσμο. Τό θυμίαμα είναι καί αυτό μιά προσφορά. Καί αφού τό προσφέρουμε στον Θεό καί στους Αγίους θυμιάζοντας τις εικόνες, θυμιάζουμε μετά καί τις ζωντανές εικόνες τού Θεού, τους ανθρώπους.

Νά βάζετε καρδιά, είτε πρόκειται γιά αίτημα είτε γιά ευχαριστία.

Μέ τό κεράκι λέω: «Θεέ μου, Σού ζητάω μέ όλη μου τήν καρδιά νά μού κάνης μιά χάρη».

Καί μέ τό θυμίαμα λέω: «Σέ ευχαριστώ, Θεέ μου, μέ όλη μου τήν καρδιά γιά όλες τις δωρεές Σου.

Σ’ ευχαριστώ πού συγχωρείς τις δικές μου τις πολλές αμαρτίες καί τήν αχαριστία όλου τού κόσμου καί τήν δική μου τήν αχαριστία τήν πολλή».

Πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/2019/05/blog-post_59.html