Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Η φοβερή ώρα του θανάτου
Το αληθινό γεγονός πού καταγράφουμε έγινε γύρω στο 1940, πριν από την έναρξη του πολέμου.
Ένας ιερεύς ο παπα-Θεόδωρος κλήθηκε για να κοινωνήσει δύο χριστιανούς ετοιμοθάνατους. Έναν πλούσιο, σκληρό και φιλάργυρο και μια ενάρετη χήρα, πού μεγάλωσε μόνη της, με τιμιότητα και σωφροσύνη, σκληρό αγώνα και φτώχεια πολλή, εκείνα τα χρόνια, οκτώ παιδιά!!!
Ο παπα-Θεόδωρος πήρε μαζί τον διάκονό του, τον πατέρα Λαυρέντιο. Μπροστά ο νεωκόρος, στο πλάι ο διάκονος και ο ιερεύς με το Άγιο Ποτήριο, πήγαν πρώτα στο σπίτι του πλούσιου, αλλά αυτός ούτε καν ήθελε να ακούσει για Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε:
- Δεν είμαι εγώ για θάνατο!
Έγινε ένας διάλογος, όσο ήταν δυνατόν, μεταξύ του ιερέως και του άρρωστου, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος, δεν ήθελε να κοινωνήσει.
Λέγει τότε ο διάκονος, ο πατήρ Λαυρέντιος:
- Πάτερ Θεόδωρε, μου δίνετε, σας παρακαλώ το Άγιο Ποτήριο, να πάω να κοινωνήσω την ετοιμοθάνατη κυρία Μαρία και εσείς να συζητήσετε με τον ασθενή μέχρι να γυρίσω και, εάν έχει πεισθεί, να τον κοινωνήσομε μετά;
- Να πας παιδί μου, με τις ευχές μου.
Ο νεωκόρος μπροστά με το λαδοφάναρο και πίσω ο διάκονος με την Θεία Κοινωνία έφθασαν σε ένα φτωχικό σπιτάκι. Μπήκαν μέσα και είδαν γύρω από το κρεβάτι της κυρα-Μαρίας να παρευρίσκονται τα παιδιά, τα εγγόνια, οι λοιποί συγγενείς της και όλοι να κλαίνε για την υπέροχη αυτή μητέρα, γιαγιά και συγγενή.
Μόλις προχώρησε λίγο ο διάκονος, έμεινε ακίνητος! Τι είδε; Ανείπωτο θέαμα! Περικυκλωμένη δεν ήταν μόνο από ανθρώπους ή αγιασμένη αυτή ψυχούλα, αλλά και από δεκάδες Αγγέλους και Αρχαγγέλους, πού συνωστίζονταν μέσα στο δωμάτιο ποιος θα πρώτο-χαϊδέψει και ποιος θα πρώτο-απαλύνει και θα πρώτο-σφουγγίσει τον ίδρωτα αυτής της υπερευλογημένης μάνας!
Και δεν ήταν μόνο αυτό!!! Ακριβώς πάνω από το κεφαλάκι της, στο προσκεφάλι της δηλαδή, ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία με ένα θεοΰφαντο μαντήλι της σκούπιζε τον ίδρωτα του πυρετού από το μέτωπό της. Τα δε χείλη της ετοιμοθάνατης ψιθύριζαν: «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε».
Και - ω του θαύματος - όλοι οι Άγγελοι έπεσαν «μπρούμυτα» και προσκύνησαν το εισερχόμενο πανάγιο Ποτήριο πού είχε μέσα το τίμιο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου! Όλες οι Αγγελικές Δυνάμεις! Και η Υπεραγία Θεοτόκος, κατά έναν ακατάληπτο τρόπο, ασπάσθηκε το Άγιο Ποτήριο και οδήγησε τον διάκονο να κοινωνήσει την ετοιμοθάνατη.
Μετά τη Θεία Κοινωνία οι Άγγελοι πήραν, την ψυχή αυτής της ευλογημένης μάνας, την παρέδωσαν στα χέρια της Παναγίας και όλοι μαζί ανήλθαν στον Ουρανό.
Άστραψε ο τόπος, μοσχοβόλησε το δωμάτιο και ο διάκονος με φόβο και χαρά απερίγραπτη και αγαλλίαση έφυγε…και επέστρεψε στο σπίτι του πλουσίου… Μπήκε μέσα και τον κατέλαβε ρίγος! Γύρω από το κρεβάτι, του φιλάργυρου αυτού ανθρώπου, βρίσκονταν εκατοντάδες δαίμονες, οι όποιοι με τρίαινες φοβερές κατατρυπούσαν το σώμα του σε διάφορα σημεία. Με όσα μέλη αμάρτησε, πάνω σ’ αυτά τρυπούσαν οι δαίμονες. Ούρλιαζε, φώναζε ο ταλαίπωρος πλούσιος.
Παρέδωσε το Άγιο Ποτήριο τρέμοντας, στα χέρια του ιερέως, ο διάκονος και από τον τρόμο του λιποθύμησε…
O ιερεύς εις μάτην προσπαθούσε να πείσει τον πλούσιο να «ετοιμαστεί» για το τέλος! Αυτός τίποτα! Πέθανε τελικά χωρίς Θεία Κοινωνία και χωρίς Εξομολόγηση.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Το χρέος της μνήμης του πολέμου του 1940
Δεν υπάρχει πνεύμα χωρίς μνήμη και χωρίς πιστότητα. Δεν υπάρχει ανθρώπινη αρετή χωρίς πιστότητα και συνέχεια. Τι θα ήταν η αγάπη μιας ημέρας, η τιμιότητα μιας ημέρας, η φιλοπατρία μιας ημέρας; Τίποτε! Έχουμε χρέος να θυμόμαστε. Η λήθη, η απομάκρυνση, η αδιαφορία, δυστυχώς, είναι οι συνηθισμένοι καρποί της εποχής μας.
Έχουμε χρέος να θυμόμαστε γεγονότα, πρόσωπα που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν, ώστε να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας και πάλι και να διδαχτούμε μέσα από το έργο τους. Να τιμάμε την 28η Οκτωβρίου και να σκεφτόμαστε όλα τα γεγονότα που προηγήθηκαν και αυτά που ακολούθησαν, μέχρι η πατρίδα μας να φτάσει στην απελευθέρωση.
Με την τιμή που δίνουμε στη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, εξακολουθούμε να πιστεύουμε στα ιδανικά εκείνα που ενέπνεαν τους προγόνους μας: την αγάπη για την πατρίδα και την ελευθερία.
Εκείνο το πρωί της 28ης Οκτωβρίου που ζήτησαν οι Ιταλοί από τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά να τους επιτρέψει να εισέλθει ο στρατός τους στην Ελλάδα, η κατάσταση άρχισε να παίρνει άλλη τροπή. Ο Ιωάννης Μεταξάς απάντησε αδίστακτα «ΟΧΙ». Αυτό το ίδιο, που απέδειξε με θυσίες και ολόκληρος ο ελληνικός λαός.
Παρόλη την πολλαπλάσια δύναμη των Ιταλών, ο πόλεμος αυτός ήταν ένας θρίαμβος για τους Έλληνες. Πολύ σύντομα απώθησαν τις μονάδες του ιταλικού στρατού και ελευθέρωσαν τη μία μετά την άλλη τις πόλεις της Β. Ηπείρου. Οι άθλοι, τα κατορθώματα και οι λαμπρές νίκες εκφράζουν τη βαθύτατη συναίσθηση του ανώτερου σκοπού των Ελλήνων, που ενδυναμώνονται με την ευλογία της Παναγίας.
«Ο ελληνικός στρατός έβλεπε τις νύχτες μία γυναικεία μορφή να προβαδίζει. Την αναγνώριζε, την ήξερε από πάντα. Ήταν η Μάνα η Μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα, η λαβωμένη της Τήνου, η «Υπέρμαχος Στρατηγός» γράφει ο μεγάλος και αξέχαστος Άγγελος Τερζάκης.
Ο αντίλαλος της νίκης ήταν παγκόσμιος. Θα τους πετάγαμε στη θάλασσα, αν δεν μας χτυπούσαν οι Γερμανοί. Όμως οι Έλληνες φαντάροι αντιμετώπισαν με το ίδιο θάρρος και την ίδια γενναιότητα και τους νέους εισβολείς. Επάνω στο ηρώο του Ιστίμπεη είναι χαραγμένα τούτα τα λόγια: «Εδώ η υπεροψία του δυνατού εκάμφθη προ της δυνάμεως του δικαίου, τον Απρίλιο 1941».
Ο Χίτλερ εξέδωσε ειδικό ανακοινωθέν, που, αναγνωρίζοντας τον ελληνικό στρατό ως τον καλύτερο του κόσμου, έλεγε: «Είμαι υποχρεωμένος απέναντι της ιστορίας να διαπιστώσω ότι εξ’ όλων των στρατών που πολέμησαν τον γερμανικό στρατό, ο ελληνικός είναι ο καλύτερος όλων!».
Όλοι οι τότε μεγάλοι σύμμαχοί μας, Άγγλοι, Ρώσοι, Αμερικανοί, εγκωμίασαν τον ηρωικό αγώνα του στρατού μας, παρότι στην εξέλιξη δεν τήρησαν όλα όσα μας υποσχέθηκαν.
Εμείς παρά τα δεινά του πολέμου και την αγνωμοσύνη των συμμάχων, καταφέραμε να βγούμε από τη δίνη που μας δημιούργησαν και σήμερα με το μέτωπο ψηλά, με εθνική υπερηφάνεια και ομοψυχία, ατενίζουμε ελπιδοφόρα το μέλλον.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Ταπείνωση Και Ανιδιοτέλεια Στη Λατρεία Του Θεού
Ο Χριστός κάθεται έξω από τη θύρα της ψυχής μας και κρούει για να Του ανοίξουμε, μα δε μπαίνει μέσα. Δεν θέλει να παραβιάσει την ελευθερία, που ο ίδιος μας έχει δώσει (το αυτεξούσιον). Το αναφέρει στην Αποκάλυψη: «Ιδού έστηκα επί της θύρας και κρούω, εάν τις ακούσει της φωνής μου και ανοίξει την θύραν, εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ’ αυτού». Στέκεται έξω απ’ τη θύρα της ψυχής μας και χτυπάει απαλά. Ας του ανοίξουμε, θα έλθει μέσα μας και θα μας δώσει τα πάντα, τον εαυτόν Του, μυστικά, αθόρυβα.
Τον Χριστό δεν θα μπορέσουμε να Τον γνωρίσουμε, αν Εκείνος δεν μας γνωρίσει. Δεν μπορώ να τα εξηγήσω ακριβώς αυτά, είναι μυστήρια. Ακούστε τον Απόστολο Παύλο: «Νυν δε γνώστες Θεού, μάλλον δε γνωσθέντες υπό Θεού» (Γαλ. 4: 9). Ούτε μπορούμε να Τον αγαπήσουμε, αν ο ίδιος δεν μας αγαπήσει. Ο Χριστός δεν θα μας αγαπήσει, άμα εμείς δεν είμαστε άξιοι να μας αγαπήσει. Για να μας αγαπήσει πρέπει να βρει μέσα μας κάτι το ιδιαίτερο. Θέλεις, ζητάεις, προσπαθείς, παρακαλείς, δεν παίρνεις όμως τίποτα. Ετοιμάζεσαι ν’ αποκτήσεις εκείνα που θέλει ο Χριστός, για να έλθει μέσα σου η θεία χάρις, αλλά δεν μπορεί να μπει. Όταν δεν υπάρχει εκείνο που πρέπει να έχει ο άνθρωπος. Ποιο είναι αυτό; Είναι η ταπείνωση. Αν δεν υπάρχει ταπείνωση, δεν μπορούμε ν’ αγαπήσουμε τον Χριστό. Ταπείνωση και ανιοδιοτέλεια στη λατρεία του Θεού. «Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. 6:3).
Κανείς να μη σας βλέπει, κανείς να μην καταλαβαίνει τις κινήσεις της λατρείας σας προς το θείον. Όλ’ αυτά κρυφά, μυστικά, σαν τους ασκητές. Θυμάστε που σας έχω πει για το αηδονάκι; Μες στο δάσος κελαηδάει. Στη σιγή. Να πεις πως κάποιος το ακούει, πως κάποιος το επαινεί; Κανείς. Πόσο ωραίο κελάηδημα μες στην ερημιά. Έχετε δει πως φουσκώνει ο λάρυγγάς του. Έτσι γίνεται και μ’ αυτόν που ερωτεύεται τον Χριστό. Άμα αγαπάει, «φουσκώνει ο λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει η γλώσσα. Πιάνει μια σπηλιά, ένα λαγκάδι να ζει τον Θεό μυστικά, στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. 8:26).
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Κορέα
Μπροστά στο Ναό
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος μετέβη στην Σεούλ της Κορέας κατόπιν προσκλήσεως του Σεβ. Μητροπολίτη Κορέας κ. Αμβροσίου, για να παραστεί στις εορταστικές εκδηλώσεις με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την ίδρυση του Ιερού Ναού του Αγ. Νικολάου Σεούλ.
Κατά την παραμονή στην Νοτιοκορεάτικη πρωτεύουσα, ο Πατριάρχης παρέστη στη Θεία Λειτουργία για την εορτή της μνήμης του Αγίου Νικολάου, Επισκόπου Μύρων του θαυματουργού, στον άνω Καθεδρικό ναό.
Ο Ιερός αυτός ναός, του οποίου φέτος γιορτάζουμε την επέτειο των πενήντα χρόνων λειτουργίας του, ήταν και είναι το σύμβολο της Ορθοδοξίας στην Κορέα. Γιατί ο ναός αυτός υπήρξε για πολλές δεκαετίες, πριν να κτιστούν υπό του Σεβ. Μητροπολίτου πρώην Κορέας και νυν Πισιδίας π. Σωτηρίου οι άλλοι δώδεκα ναοί, ο μόνος εν λειτουργία ορθόδοξος ναός όχι μόνο στην Κορεάτικη Χερσόνησο, αλλά και σε ολόκληρη την Νοτιανατολική ηπειρωτική Ασία. Το καμπαναριό χτίστηκε με χρήματα που είχαν μαζέψει οι στρατιώτες του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος κατά τον Κορεατικό Πόλεμο.
Ο Πατριάρχης ευλογεί τα παιδάκια
|
Ένα Κορεοτόπουλο κοριτσάκι φιλάει το χέρι του Πατριάρχη
Μπούνια/Djugu - 2019
Κινσάσα - 2018
Ιούλιος - Αύγουστος 2019
Ένα Πρότυπο Προσευχής Για Εθνική Αφύπνιση
Ο Προφήτης Δανιήλ ήταν μια από τις πιο άγιες, έξοχες και θαυμαστές προσωπικότητες της Αγίας Γραφής. Είναι ο μοναδικός άνθρωπος που ο Θεός αποκαλεί «σφόδρα αγαπητό» (Δανιήλ 9:23). Η σοφία του, η υπερφυσική αυτή δύναμη που του δόθηκε από τον Θεό, τον έκανε για 70 χρόνια να κατέχει την πρώτη θέση τόσο στη Βαβυλωνιακή, όσο και στη Μηδοπερσική Αυτοκρατορία. Η πίστη του ήταν τόσο μεγάλη και η αγάπη του στον Θεό τόσο απόλυτη, ώστε προτίμησε να βρεθεί στο λάκκο των λεόντων, παρά να συμβιβάσει τις πεποιθήσεις του.
Η ζωντανή - τρεις φορές την ημέρα - επικοινωνία του με τον Θεό, του έδινε τη δυνατότητα όχι μόνο να εξηγεί τα όνειρα και οποιοδήποτε μυστήριο και άγνωστο (Δανιήλ 5:17-30), αλλά και να αποκαλύπτει ποιο ήταν αυτό καθαυτό το όνειρο που ο Βασιλιάς Ναβουχοδονόσωρ είχε ξεχάσει (Δανιήλ 2:14-49)!! Τέλος η συμβολή του στα εσχατολογικά θέματα είναι ανεπανάληπτη.
Ο Δανιήλ, ως Προφήτης, βλέποντας την κατάσταση και την διαφθορά του λαού του, ταπεινώνεται μπροστά στον Θεό, νηστεύει, φοράει σάκο αντί ρούχων, περιλούζει με στάχτη το κεφάλι του και ζητάει το έλεος του Θεού. Ο κάθε ειλικρινής και έντιμος άνθρωπος θα πρέπει να προσέξει ιδιαίτερα την προσευχή του Δανιήλ και να την κάνει δική του, αν πράγματι αγαπά την Πατρίδα μας και πιστεύει ότι ο Θεός θέλει και μπορεί να σώσει την αγαπημένη μας Ελλάδα. Η προσευχή του βρίσκεται στο κεφάλαιο 9 και στα χωρία 4-19. Παρακάτω αναφέρουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα, με την ευχή ο Κύριος να μας κάνει να «ζηλέψουμε», ώστε να κάνουμε δική μας την προσευχή αυτή, για μας και για την Πατρίδα μας.
«Αχ, Κύριε, μεγάλε και φοβερέ Θεέ. Εσύ τηρείς τη διαθήκη Σου και αγαπάς αυτούς που σε αγαπούν κι εφαρμόζουν τις εντολές Σου. Αμαρτήσαμε κι ανομήσαμε, ασεβήσαμε, επαναστατήσαμε και στρέψαμε τα νώτα μας στις εντολές Σου και στις υποδείξεις Σου… Άκουσε, λοιπόν, Θεέ μας, την προσευχή του δούλου σου και τους στεναγμούς μου και κοίταξε μ’ ευμένεια τον ερημωμένο ναό Σου, για χάρη Σου, Κύριε. Στρέψε το αυτί Σου, Θεέ μου, κι άκουσε... Δεν προσευχόμαστε σ’ εσένα στηριγμένοι στη δικαιοσύνη μας, αλλά στη δική Σου άπειρη ευσπλαχνία. Άκουσε Κύριε, συγχώρησε Κύριε, κοίταξε προσεκτικά, Κύριε, και πράξε. Μη βραδύνεις, Θεέ μου, γιατί η πόλη αυτή και ο λαός της φέρουν το όνομά Σου».
Ο έντιμος και ειλικρινής άνθρωπος θα παραδεχτεί με ταπεινό πνεύμα ότι το έθνος μας έφυγε από το δρόμο του Θεού! Οι Έλληνες αμαρτήσαμε και συνεχίζουμε να αγαπάμε να αμαρτάνουμε. Σε κάθε δημόσιο και ιδιωτικό χώρο γίνεται ένας εμφανής συναγωνισμός ποιος θα κάνει τη μεγαλύτερη κομπίνα και απάτη. Η λύση είναι μία. Συντριβή και μετάνοια. Με ειλικρινή ταπείνωση και κραυγή ελέους, ίσως ο Κύριος να μας ελεήσει. Αν όμως αυτό δεν γίνεται από τα υπεύθυνα πρόσωπα, ας γίνει από μας, που αγαπάμε τον Κύριο και πονάμε την Πατρίδα μας. Ας μένουμε πιστοί μέρα και νύχτα στη σκοπιά της προσευχής. Ο Κύριος που μας αγαπάει και ακούει προσευχές θα φέρει μια μεγάλη και θαυμαστή αφύπνιση.
Ιούλιος - Αύγουστος 2019
Ακόμη κι αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν του επιτρέπεις εσύ
Αν σου πω, νήστεψε, πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος. Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς, μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά. Αν σου πω, να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες έχω διάφορες μέριμνες.
Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.
Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου, ποιά από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις; Διότι, νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις ως πρόφαση ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια, ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο. Γι’ αυτό, απ’ όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι ασυγχώρητη.
Αλήθεια, πώς θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό; Πώς θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς; Πώς θα ζητήσεις συγνώμη; Ακόμη κι αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου.
Αλλά προφασίζεσαι επίσης ότι ο εχθρός σου είναι σκληρός και άγριος, σαν θηρίο, και του χρειάζεται τιμωρία και εκδίκηση! Ε, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να τον συγχωρήσεις.
Έχεις αδικηθεί πολύ απ’ τον εχθρό σου και έχεις στερηθεί πολλά και σ’ έχει κακολογήσει και σ’ έχει ζημιώσει σε πολύ σπουδαίες υποθέσεις, και γι’ αυτό θέλεις να τον δεις να τιμωρείται. Αλλά και σ’ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο για σένα να τον συγχωρήσεις.
Διότι, αν εσύ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του, είτε με λόγια, είτε με ανάλογες συμπεριφορές, είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβει πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία του. Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο, διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.