Χριστούγεννα
Καινούργια Ζωή Στον Άνθρωπο
Το μήνυμα των Αγγέλων μέσα στους αιώνες βροντοφωνάζει ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε για να έχουμε μια καινούργια ζωή και μια μόνιμη χαρά: «Σας φέρνω ένα χαρμόσυνο άγγελμα, που θα γεμίσει με χαρά μεγάλη όλο τον κόσμο: Σήμερα, στην πόλη του Δαβίδ γεννήθηκε για χάρη σας σωτήρας κι αυτός είναι ο Χριστός, ο Κύριος» (Λουκ. 2:10,11).
Η χαρά που έρχεται στη ζωή μας είναι το αποτέλεσμα του τέλειου καθαρισμού που κάνει ο Θεάνθρωπος. Είναι η υπέροχη εσωτερική, βαθιά και μόνιμη απελευθέρωση από την κατάρα των συνειδητών αμαρτιών που χρόνια μας βαραίνουν. Ο άνθρωπος, πιστεύοντας συνειδητά στον Ιησού Χριστό, ως Σωτήρα και Κύριο στη ζωή του, αρχίζει μια νέα θαυμαστή ζωή. Γίνεται ένα καινούργιο δημιούργημα (Β’ Κορινθ. 5:17).
Ο Ιησούς Χριστός είναι στην ιστορία της ανθρωπότητας η μοναδική προσωπικότητα που επισκίασε κάθε ανθρώπινο επίτευγμα. Ο Ιησούς Χριστός παρουσιάζει τη ζωή στην τέλεια πληρότητά της. Το μεγαλείο Του φαίνεται στην τεράστια πρακτική βοήθεια που πρόσφερε και προσφέρει στον άνθρωπο. Η γέννησή Του, η ζωή Του, το κήρυγμά Του, τα θαύματά Του, η σταύρωσή Του, η ανάστασή Του, η ανάληψή Του και η θέση Του στα δεξιά του Πατέρα Θεού, έναν και μοναδικό σκοπό έχουν για μας: Την τέλεια ελευθερία και σωτηρία μας, την απόκτηση μίας καινούργιας ζωής στο σώμα της Εκκλησίας.
Η ριζική αλλαγή που κάνει ο Ιησούς Χριστός στη ζωή του μετανοημένου ανθρώπου έχει τεράστια επίδραση επίσης στην οικογενειακή ζωή. Ο άνωθεν γεννημένος άνθρωπος (Ιωάν. 3:3), ζώντας την υπέροχη αυτή πραγματικότητα, δημιουργεί μια καινούργια οικογενειακή ζωή.
Ο Ιησούς Χριστός, στη νέα αυτή ζωή, τον δυναμώνει και τον οδηγεί να φέρεται με αγάπη και καλοσύνη. Στο παρελθόν φρόντιζε πρώτα τον εαυτό του και μετά τους άλλους. Τώρα φροντίζει πρώτα τους άλλους και μετά τον εαυτό του. Βγήκε από το σκοτάδι και μπήκε στο φως. Έτσι, με το παράδειγμά του οδηγεί και τα άλλα μέλη της οικογενείας του στην υπέροχη ζωή του Χριστού. Το σπίτι του γίνεται, κάθε μέρα και πιο πολύ, παράδεισος.
Τα καλά νέα που η στρατιά των αγγέλων έφερε στη γη ήταν: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία» (Λουκάς 2:14). Η υπέροχη ζωή του Χριστού δημιουργεί καλές σκέψεις για τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος, τον οποίον ο Θεός έκανε καινούργιο, επιθυμεί να ζει για το καλό της κοινωνίας. Με τα καλά του έργα και την κοινωφελή του συμπεριφορά γίνεται φως που φωτίζει και αλάτι που συντηρεί και νοστιμίζει την άνοστη κοινωνία μας.
Ο «άνωθεν γεννημένος άνθρωπος», σύμφωνα με το παράδειγμα του Ιησού Χριστού, προσφέρεται να υπηρετήσει το συνάνθρωπό του (Μάρκος 10:45). Δεν ζει για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει. Έτσι, γίνεται ένα χαμόγελο στη σκληρή και απάνθρωπη κοινωνία μας και νιώθει μεγάλη χαρά και ικανοποίηση.
Ο καινούργιος ευτυχισμένος άνθρωπος, τόσο ως άτομο όσο και ως μέλος της οικογένειας και της κοινωνίας, είναι το χαμόγελο της καταθλιπτικής και αγχώδους ζωής. Ζώντας καθημερινά με το Θεό, προσφέροντας, υπηρετώντας, ξοδεύοντας χρόνο, κόπο και αγαθά, φέρνει τον ουρανό στη γη. Με τη συμπεριφορά του αυτή «ξαναγεννά» τον Ιησού Χριστό μέσα στη «φάτνη» κάποιας ταπεινής, περιφρονημένης καρδιάς.
Ο άνθρωπος μέσα στον οποίο γεννήθηκε ο Χριστός, ο ασήμαντος για τους πολλούς, είναι «ο μαέστρος της χορωδίας των αγγέλων». Είναι μαέστρος και βιρτουόζος μαζί. Ξέρει να διευθύνει και να κατευθύνει πολύ καλά, αλλά παράλληλα να παίζει και τον πρώτο ρόλο στο αγαθό, σαν το πρώτο βιολί.
Η παρουσία του στην σκληρή αυτή και απάνθρωπη κοινωνία φέρνει το χαμόγελο, γιατί αυτός ο ίδιος είναι το χαμόγελο. Το χαμόγελο του Ιησού Χριστού.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Η Πίστη στην Προσευχή
Όταν προσευχόμαστε πρέπει να πιστεύουμε στην δύναμη των λόγων της προσευχής έτσι, ώστε να μην διαφέρουν τα λόγια μας από τα έργα μας. Πρέπει να πιστεύουμε ότι τα έργα ακολουθούν τα λόγια μας, καθώς η σκιά ακολουθεί το σώμα, διότι ο λόγος και η πράξη του Θεού είναι αόρατα: «Διότι Αυτός είπε και εγεννήθησαν» (Ψαλμ. 148:5). Έτσι, πρέπει να πιστεύεις ότι εκείνο το οποίο λέγεις στην προσευχή σου και το οποίο ζητείς, αυτό και θα γίνει. Δοξολόγησες τον Θεό; Ο Θεός δέχθηκε την δοξολογία σου. Ευχαρίστησες τον Θεό; Ο Θεός δέχθηκε τις ευχαριστίες σου ως πνευματική ευωδία.
Όταν προσεύχομαι, να πιστεύω απολύτως:
1) Ότι μόνον ο Θεός υπάρχει και πληροί τα πάντα και ευρίσκεται πλησίον μου, έτοιμος να με βοηθήσει.
2) Ότι είμαι εικόνα Του.
3) Ότι ο Θεός είναι άβυσσος ευσπλαχνίας, η πηγή αυτής και ότι Αυτός με έκαμε ικανό και μου έδωκε το δικαίωμα και το προνόμιο να προσεύχομαι.
Όταν προσεύχεσαι είτε με το νου, είτε δυνατά με λέξεις, να είσαι απολύτως βέβαιος ότι ο Κύριος βρίσκεται πλησίον σου, εντός σου και ακούει κάθε λέξη και αν ακόμη την ακούς μόνον εσύ και αν ακόμη την λες με τον νου.
Μίλα λοιπόν με όλη σου την καρδιά, ειλικρινά, κρίνε τον εαυτό σου επίσης ειλικρινά και μη προσπαθείς καθόλου να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου. Πίστευε ότι ο Κύριος θα σε ευσπλαχνισθεί και δεν θα μείνεις ασυγχώρητος. Τούτο είναι αληθές και μαρτυρείται από την πείρα.
Πίστευε και έχε την πεποίθηση ότι όπως είναι εύκολο να αναπνέεις τον αέρα και με αυτόν να ζεις, ή να τρώγεις και να πίνεις, έτσι είναι εύκολο και μάλιστα ακόμη ευκολότερο για την πίστη σου να λαμβάνει όλα τα πνευματικά δώρα παρά του Κυρίου. Η προσευχή είναι η πνευματική σας βρώσις και πόσις.
«Η εν Χριστώ Ζωή, Αγ. Ιωάν. της Κροστάνδης»
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Η Χριστιανική Συζυγία
Συμβουλές Προς Τον Σύζυγο
Από τη γυναίκα, λοιπόν, μη ζητάς λεφτά, αλλά αρετές. Είναι δυνατό ν’ αδιαφορείς για τα σπουδαιότερα και να φροντίζεις για τα ασήμαντα; Δυστυχώς, όμως, σε όλα, αυτό κάνουμε. Αν αποκτήσουμε παιδί, νοιαζόμαστε όχι για το πως θα γίνει καλός άνθρωπος, αλλά για το πως θα του εξασφαλίσουμε πλούτη και όχι για το πως θ’ αποκτήσει καλούς τρόπους, αλλά για το πως θα έχει πολλούς πόρους. Στο επάγγελμά μας, πάλι, δεν κοιτάμε πως θα το ασκήσουμε τίμια, αλλά πως θα μας φέρει μεγάλα κέρδη. Όλα, λοιπόν, γίνονται για τα λεφτά. Μας έχει κυριέψει ο έρωτας του χρήματος, γι’ αυτό οδηγούμαστε στην καταστροφή.
«Έτσι», αναφέρει ο Απόστολος, «και οι άνδρες οφείλουν ν’ αγαπούν τις γυναίκες τους, όπως αγαπούν το ίδιο τους το σώμα. Όποιος αγαπάει τη γυναίκα του, αγαπάει τον εαυτό του. Κανείς ποτέ δεν μίσησε το ίδιο του το σώμα, αλλ’ αντίθετα το τρέφει και το φροντίζει. ‘Ετσι κάνει και ο Κύριος για την Εκκλησία, γιατί όλοι είμαστε μέλη του σώματός Του από τη σάρκα Του και τα οστά Του» (Εφ. 5:28-30).
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Ο Ρόλος της Ελληνικής Πολεμικής
Αεροπορίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου η Ελλάδα, έχοντας 77 αεροπλάνα πρώτης γραμμής, κλήθηκε να αντιμετωπίσει περισσότερα από 463 ιταλικά. Παρά την αριθμητική υπεροχή της Ιταλικής Πολεμικής Αεροπορίας, η Ελληνική Αεροπορία ανέτρεψε από τις πρώτες ημέρες του πολέμου τα σχέδια των Ιταλών και κατάφερε να εμποδίσει τη δράση της, να συγκεντρώσει πληροφορίες για τις κινήσεις του εχθρού, να καταστρέψει σημαντικές εχθρικές γραμμές ανεφοδιασμού και να παράσχει προστασία στα ελληνικά στρατεύματα.
Χαρακτηριστική είναι η αποστολή της 2 Νοεμβρίου 1940 κατά την οποία ένα Breguet Bre 19, εκτελώντας χαμηλή πτήση κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων, εντόπισε την Ιταλική Ταξιαρχία Αλπινιστών Τζούλια τη στιγμή ακριβώς που είχε εισδύσει στην Πίνδο και κινούνταν προς κατάληψη του Μετσόβου. Την ίδια μέρα ο Υποσμηναγός Μαρίνος Μητραλέξης πέρασε στη σφαίρα του θρύλου όταν κατά τη διάρκεια αερομαχίας, έχοντας εξαντλήσει τα πυρομαχικά του, κατέρριψε ένα τρικινητήριο ιταλικό βομβαρδιστικό χτυπώντας το πηδάλιο του με την έλικα τού PZL του, σε αερομαχία πάνω από τον Λαγκαδά.
Η δράση της Ελληνικής Αεροπορίας συνεχίστηκε αμείωτη τόσο κατά τη μεγάλη εαρινή επίθεση του Μαρτίου του 1941, η οποία αντιμετωπίσθηκε με επιτυχία, όσο και κατά τη γερμανική εισβολή και τη σύγκρουση με τη Luftwaffe.
Η Ελληνική Αεροπορία κατά τη διάρκεια της ιταλικής και γερμανικής εισβολής έχασε 52 πιλότους και κατερρίφθησαν συνολικά 64 εχθρικά αεροσκάφη, ενώ πιθανολογείται η κατάρριψη άλλων 24.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής η Ελληνική Αεροπορία ανασυγκροτήθηκε στη Μέση Ανατολή με 5 αεροσκάφη Avro Anson, τα οποία είχαν διαφύγει με τα πληρώματά τους εκεί μετά την κατάρρευση του μετώπου. Με τη συμβολή της RAF συγκροτήθηκαν δύο ελληνικές Μοίρες Διώξεως με αεροσκάφη τύπου Supermarine Spitfire, Hawker Hurricane και Martin Baltimore. Παράλληλα δημιουργήθηκαν μονάδες επισκευής και τεχνικής εκπαιδεύσεως στη Γάζα της Παλαιστίνης, καθώς και κέντρα εκπαίδευσης στη Νότια Ροδεσία.
Η δραστηριότητα των ελληνικών μοιρών περιελάμβανε συνοδείες νηοπομπών, ανθυποβρυχιακές έρευνες, επιθετικές περιπολίες, αναγνωρίσεις, επιθέσεις και αναχαιτίσεις της εχθρικής αεροπορίας. Το καλοκαίρι του 1943 οι ελληνικές Μοίρες Διώξεως πήραν μέρος στις μεγάλες επιδρομές που σχεδίαζαν οι Σύμμαχοι για την προσβολή γερμανικών στρατιωτικών στόχων στην Κρήτη. Οι απώλειες της Ελληνικής Αεροπορίας ανήλθαν σε 86 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Η Μυστική Ζωή του Αγίου Παϊσίου
Ταπεινός Μαθητής
Ο Άγιος Παΐσιος είχε το πνεύμα της μαθητείας. Δεχόταν απ’ όλους παρατηρήσεις και ζητούσε απ’ όλους συμβουλές. Αναζητούσε με επιμονή και υπομονή από ενάρετους, έμπειρους Γέροντες πνευματική τροφή και γνώση. Ο Άγιος γινόταν μαθητής ταπεινός μπροστά σε όλους. Ρουφούσε πολύτιμους θησαυρούς και σαν φίλεργη μέλισσα συνέλεγε πνευματικές εμπειρίες και διδαχές.
Πήγε σε Μοναστήρια, σε Σκήτες, σε Κελιά, στην Αγία Άννα, στην Κερασιά, στα Καυσοκαλύβια. Επικοινωνούσε συχνά με «δια Χριστόν σαλούς» και από τους κρυφούς αυτούς αγωνιστές, όπως ο γέρο-Δομέτιος, διδάχτηκε τη γνώση και τη σοφία τους.
Ο Παΐσιος δεν υπολόγιζε τη σωματική κούραση. Τον ενδιέφερε μόνο να βρίσκεται συνέχεια στην πνευματική ατμόσφαιρα της νήψεως και της προσευχής. Συγκλονίζει το πνεύμα της θυσίας του. Χαιρόταν να κουράζεται ο ίδιος, να τσακίζεται, για να κάνουν οι άλλοι μοναχοί στη Μονή Φιλόθεου αυστηρά το πρόγραμμά τους, γιατί είχε μάθει και είχε γευτεί από μικρό παιδί τη χαρά της θυσίας και την ικανοποίηση της προσφοράς.
Ειρηνικός, γεμάτος καλοσύνη και αγάπη είχε κερδίσει τη γενική αναγνώριση, ότι είναι καλός άνθρωπος. Έλεγαν πολλοί στη Μονή: «Πολύ καλός και πονόψυχος….» Έδινε ελεημοσύνη σαν δοχειάρης της Μονής Φιλόθεου στους ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Στους πεινασμένους που έρχονταν για να ζητήσουν ελεημοσύνη, πρόσφερε τρόφιμα που δικαιούταν ο ίδιος. Ότι είχε και δεν είχε το πρόσφερε. Η προσευχή του όμως ήταν η μεγαλύτερη ελεημοσύνη που έπραττε, γιατί έτσι ελεούσε καρδιακά. Είχε από δεκαπεντάχρονος έφηβος ακόμη μεγαλειώδη ταπείνωση, σεμνότητα, ελεήμονα καρδιά.
Είναι ιδιαιτέρα σημαντικό να καταγραφεί, ότι η υπεράνθρωπη άσκηση του μοναχού Παϊσίου δεν ήταν τυπική, ξερή, άχρωμη, άγευστη, εξωτερική. Δεν ήταν μια αλαζονική, εγωιστική διαδικασία, αλλά ήταν θεϊκή «φωτιά». Αγώνας φιλότιμος, ολόψυχος, καρδιακός, με στόχο την κάθαρση της καρδιάς, την αγιότητα. Ήταν η θυσία χαρά, προσφορά στον Θεό. Δεν ήταν φυσικά η άσκησή του αφόρητη μοναξιά και θλίψη, αλλά απέραντη γλυκύτητα και ειρήνη.
Δεν είναι παραμύθι για μικρά παιδιά η άσκηση των μοναχών στα μοναστήρια. Δεν είναι ενοχή ή ψυχική αναπηρία, όπως κάποιοι ειρωνικά αναφέρουν. Είναι αλήθεια, ελευθερία, σοφή επιλογή, γενναιότητα, αυταπάρνηση, ανδρεία.
Οι προσευχές των μοναχών, των ασκητών φέρνουν αποτελέσματα. Λύνουν άλυτα προβλήματα, δροσίζουν τα βάσανα και το καμίνι του πόνου μας. Οι προσευχές των ασκητών της Ορθοδοξίας κάνουν την Κόλαση Παράδεισο, φωτίζουν το σκοτάδι με το δικό τους φως, επειδή αγόγγυστα θυσιάζονται για σένα και για μένα. Έχουν πτυχία στις υπομονές, αντοχή στις επιθέσεις και τις συκοφαντίες των εχθρών της Εκκλησίας.
Τι μας δίδαξε αργότερα κυρίως ο άγιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης: «Την Αγάπη. Την ανιδιοτελή Αγάπη. Ότι η χαρά γεννιέται από την αγάπη που θυσιάζεται, χωρίς να ακούγεται. Από την αγάπη που αγρυπνεί χωρίς να το δηλώνει. Από την αγάπη που φροντίζει, χωρίς να υποχρεώνει. Από την αγάπη που υπομένει χωρίς να περιμένει. Από την αγάπη που δεν χρειάζεται εξηγήσεις παρά μόνο σιωπές».
«Μυστικοί ασκητικοί αγώνες του Αγίου Παϊσίου» (σελ. 81,82,83)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Η Πίστη Ανταμείβεται
Ο Σπότ ίσως να ήταν για όλους ένα συνηθισμένο σκυλάκι, όχι όμως και για τον Δήμο. Από τότε που ο πατέρας του το έφερε στο σπίτι, ο Δήμος τον αγάπησε και οι δυο τους έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Ο Δήμος δεν είχε άλλα αδέλφια για να μοιράζεται την αγάπη του και έτσι ο Σπότ του έκλεψε όλη του την καρδιά.
Μια μέρα όμως ο Σπότ εξαφανίστηκε. Ο Δήμος γύρισε από το σχολείο και όταν το κατάλαβε, λυπήθηκε πάρα πολύ. Κοίταζε το αδειανό σπιτάκι του και τα ματάκια του βούρκωναν. Ανησυχούσε και άσχημες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό του. Έτσι ο Δήμος βγήκε στις γειτονιές και άρχισε να ψάχνει και να ρωτάει, αλλά κανένας δεν του έδινε σημασία.
Αργά το βράδυ ο Δήμος γύρισε στο σπίτι κουρασμένος και απογοητευμένος, έτοιμος να κλάψει. Άδικα προσπάθησε η μητέρα του να τον παρηγορήσει. Έτσι, κοιμήθηκε κατάκοπος με μια κρυφή ελπίδα, ότι μόλις θα ξημέρωνε ο Σπότ θα γύριζε στο σπιτάκι του.
Η νύκτα πέρασε και το επόμενο πρωινό το σπιτάκι ήτανε άδειο. Αποφασισμένος για όλα ρώτησε τη μητέρα του: «Τι άλλο μπορώ να κάνω για τον αγαπημένο μου φίλο;». Η μητέρα του, αφού σκέφθηκε για λίγο, του απάντησε: «Από τη δική σου την πλευρά εσύ έκανες ό,τι μπορούσες. Ένα όμως δεν έκανες. Δεν προσευχήθηκες. Ο Θεός μπορεί να κάνει αυτό που εσύ δεν μπόρεσες».
Ο Δήμος γονάτισε δίπλα στο κρεβάτι του και προσευχήθηκε. Αφού τελείωσε την προσευχή του, πήρε όσα χρήματα είχε στον κουμπαρά του, έτρεξε στα μαγαζιά και αγόρασε μια ωραία αλυσίδα με κολάρο.
Όταν τον ρώτησε η μητέρα του με απλότητα της απάντησε: «Αφού εμείς προσευχηθήκαμε στο Θεό να μας φέρει πίσω τον Σπότ, αγόρασα αυτήν την αλυσίδα, γιατί πιστεύω ότι ο φίλος μου ο Σπότ θα γυρίσει πίσω». Η μητέρα του συγκινημένη αγκάλιασε το μικρό παιδάκι, λέγοντάς του: «Και βέβαια. Ο Θεός θα μας τον φέρει πίσω».
Μερικές μέρες αναμονής πέρασαν, που ήταν αρκετές για να δοκιμαστεί η απλή παιδική πίστη. Έτσι, ένα πρωινό ο Δήμος ξύπνησε από τα γνώριμα γαυγίσματα του Σπότ. Επιτέλους ο Σπότ γύρισε στην αγκαλιά του μικρού αφέντη του. Φυσικά ο Σπότ, ποτέ δε μπόρεσε να διηγηθεί στο Δήμο την περιπέτειά του, ούτε ο Δήμος να εξηγήσει στον Σπότ την αγωνία του και τα δάκρυά του. Για να είναι όμως σίγουρος ο Δήμος ότι δεν θα ξανασυμβεί το ίδιο, του πέρασε στο λαιμό του καινούργιο κολάρο και την αλυσίδα.
Ο Θεός είναι αλήθεια ότι χρησιμοποιεί το καθετί που συμβαίνει στη ζωή μας, για να μας διδάξει να Τον αγαπάμε, να Τον εμπιστευόμαστε και να στηριζόμαστε στην υπόσχεσή Του: «Αφήστε όλες σας τις μέριμνες στο Θεό, γιατί αυτός φροντίζει για σάς» (Α΄ Πέτρου 5: 7).
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Φρόντισε τον εαυτό σου!
Ένας νεαρός είπε στον ιερέα:
– Πάτερ, εγώ δεν θα ξαναέρθω στην εκκλησία.
Ο ιερέας τον ρώτησε ποιος είναι ο λόγος.
Ο νεαρός του απάντησε:
– Θεέ μου...Εδώ βλέπω μία γυναίκα που κουτσομπολεύει μίαν άλλη. Την ώρα της Λειτουργίας κάποιος άλλος ασχολείται με το κινητό του, για να μην πω για την εγωιστική τους συμπεριφορά όταν φεύγουν από τον ναό. Όσο για εκείνες που προκαλούν με την ενδυμασία τους, καλύτερα να μην μιλήσω...
Του λέει ο ιερέας:
– Έχεις δίκιο παιδί μου. Πριν όμως εγκαταλείψεις οριστικά την εκκλησία, κάνε μου σε παρακαλώ μία χάρη. Πάρε αυτό το ποτήρι και κάνε τον κύκλο του ναού τρεις φορές χωρίς να χύσεις ούτε μία σταγόνα. Μετά μπορείς να φύγεις...
– Μόνο αυτό;... είπε ο νεαρός.
Πράγματι έκανε τους τρεις γύρους όπως ζήτησε ο ιερέας. Αφού τελείωσε είπε:
– Πάτερ, το έκανα.
Ο ιερέας τον ρώτησε:
– Όταν έκανες τον γύρω του ναού, πρόσεξες κάποιο άτομο να κουτσομπολεύει κάποιον;
– Όχι.
– Είδες κάποιον να ασχολείται με το κινητό του;
– Όχι.
– Ξέρεις γιατί; Ήσουν συγκεντρωμένος στο ποτήρι για να μην χύσεις το νερό. Έτσι λοιπόν είναι και στην ζωή μας. Όταν οι καρδιές μας συγκεντρώνονται στον Χριστό, δεν έχουμε χρόνο να κοιτάξουμε τα λάθη των άλλων. Αυτοί που εγκαταλείπουν την εκκλησία εξαιτίας των υποκριτών Χριστιανών, είναι βέβαιο ότι δεν μπήκαν σε αυτήν για τον Χριστό...
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2019
Οι Γονείς Απαραίτητοι Για Τα Παιδιά
Ο Θεός μας δίνει τα παιδιά από την πρώτη στιγμή που γεννιούνται. Το έκανε έτσι για να μας μοιάζουν, να μιλούν όπως κι εμείς και να μας μιμούνται με φυσικότητα σε ότι κάνουμε.
Αλήθεια, τι θαυμάσια ευκαιρία να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν σωστά. Αν φερθούμε σοφά και τα διδάξουμε με υπομονή, επιμονή και σοφία ξανά και ξανά όλα εκείνα που έχουν σχέση με τη σωστή συμπεριφορά τους στην οικογένεια, στη συντροφιά τους, στην κοινωνία, τότε θα βγουν αληθινά τα λόγια του Παροιμιαστή: «Δίδαξον το παιδίον εν αρχή της οδού αυτού και δεν θέλει απομακρυνθεί απ’ αυτήν ουδέ όταν γεράσει» (Παροιμ. 22:6).
Τα παιδιά μας χρειάζονται πάντοτε. Ιδιαίτερα, όταν είναι στη βρεφική ηλικία. Το βρέφος ταυτίζει τη ζωή του με τη ζωή της μητέρας του. Κάθε συμπεριφορά μας έχει καλή ή κακή επίδραση στο χαρακτήρα του βρέφους. Το μικρό καταλαβαίνει πάρα πολλά, χωρίς να μπορεί να εκφραστεί. Μαθαίνει κάθε μέρα, πληγώνεται ή χαίρεται, μαθαίνει ν’ αγαπάει ή να αντιπαθεί. Ο χαρακτήρας του διαμορφώνεται σιγά - σιγά, αλλά σίγουρα μ’ αυτά που ζει.
Ο αριθμός των κρουσμάτων φοβίας και μανίας καταδίωξης όλο και μεγαλώνει. Οι ψυχαναλυτές, οι ψυχίατροι και οι άλλοι ειδικοί ψάχνουν να βρουν την αιτία. Η αιτία όμως είναι απλή. Στην παιδική ηλικία φώλιασε ο φόβος μέσα στην τρυφερή καρδιά των παιδιών. Και ενώ το γνωρίζουν αυτό οι γονείς, εξακολουθούν να τα αφήνουν τις νύχτες μόνα τους ή συντροφιά με την γιαγιά ή με κάποια κοπέλα. Κι αυτό για να μην στερηθούν τη διασκέδαση, την κοινωνική ζωή και τις απολαύσεις του κόσμου. Το παιδάκι θα κοιμόταν πιο γρήγορα και πιο ήρεμα αν κοντά του βρισκόταν η μητέρα του, που θα του κρατούσε το χεράκι και θα χάιδευε το κεφαλάκι του.
Ίσως όλα αυτά να φαίνονται αναχρονιστικά στην εποχή που η άμβλωση αποποινικοποιήθηκε, ο θεσμός του γάμου βάλλεται και τα παιδιά γεννιούνται για να δοθεί το όνομα του παππού και της γιαγιάς ή για να αποδειχτεί στους άλλους ότι μπορεί να κάνουν παιδιά.
Χρειαζόμαστε, λοιπόν, αληθινούς γονείς. Χρειαζόμαστε πατέρες που θα ασκούν την πατρική εξουσία με σύνεση και σοφία. Χρειαζόμαστε μητέρες που θα παίρνουν στα γόνατά τους τα μικρά παιδιά τους για να τους μάθουν την αλήθεια, την υπομονή. Χρειαζόαστε γονείς που θα πιστεύουν στον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα και Κύριο της ζωής τους, ώστε να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τη σύνεση και τη σοφία του Θεού.
Μιχάλης Κανταρτζής