Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Ένα Ποτήρι Γάλα
Συχνά ο Θεός επιτρέπει να περνούμε από στενόχωρες και στερητικές καταστάσεις στη ζωή μας, για να μάθουμε να εμπιστευόμαστε σ’ Αυτόν.
Μια φορά, πολλά χρόνια πριν, χρόνια πείνας, ο κυρ- Θόδωρος πήγε να ανοίξει το μικρομάγαζο που είχε, νηστικός όμως και πεινασμένος. Έκανε μικροεπισκευές, σε συσκευές που του φέρνανε από τη γειτονιά. Μόλις ανέβασε τα ρολά, μπροστά στον άδειο πάγκο έκανε αυτή την μικρή προσευχή: «Τι είναι για Σένα Θεέ μου ένα ποτήρι γάλα και δυο παξιμάδια;»
Ξέχασε, όμως, το αίτημα προσευχής του, μα ο Θεός δεν το ξέχασε. Ξαφνικά, μετά από λίγη ώρα, ένας γείτονας μπήκε στο μαγαζί του και κρατούσε ένα ποτιστήρι. Αυτό ήτανε για καμουφλάρισμα. Βάζει το χέρι μέσα στο άδειο ποτιστήρι και βγάζει ένα ποτήρι ζεστό γάλα. Βάζει πάλι το χέρι του στην τσέπη του σακακιού του και βγάζει δύο παξιμάδια. Και του λέει: «Εκεί που πίναμε το γάλα με τη γυναίκα μου, σε σκέφτηκα ξαφνικά και αμέσως πήρα ένα ποτήρι, το γέμισα με γάλα από την κατσαρόλα, πήρα και δυο παξιμάδια και σου τα έφερα».
Άντε τώρα να πιείς αυτό το γάλα! Ο κυρ-Θόδωρος ξανακατέβασε το ρολό, γονάτισε στο πάτωμα και με ταλαιπωρία και πόνο στην ψυχή και με δάκρυα στα μάτια, ευχαρίστησε το Θεό. Λέτε ποτέ, στην κατοπινή του ζωή, ο κυρ- Θόδωρος να ξέχασε αυτή τη σκηνή; Ούτε εγώ δεν την ξέχασα, που απλώς την άκουσα πριν σαράντα οχτώ χρόνια και σας την ιστορώ. Είναι ανάγκη πολλές φορές να περνούμε από τέτοιες καταστάσεις και να τις λέμε και να τις γράφουμε, απλές ιστορίες, μόνο για τη δόξα του Θεού και για να μάθουμε τί Θεό έχουμε.
Το αξιόλογο σ’ αυτή την ιστορία είναι η ακρίβεια της απάντησης. Ένα ποτήρι γάλα και δυο παξιμάδια. Όχι άλλο είδος. Και δυο παξιμάδια. Ούτε τρία. Ούτε ένα. Έτσι, θα μάθουμε και θα καταλάβουμε, πως επάνω μας είναι σκυμμένος ο Θεός και σημειώνει και τον πιο μικρό ψίθυρο της καρδιάς μας.
Βέβαια, κάποιος θα μπορούσε να πει, πως αυτό το ποτήρι το γάλα και αυτά τα παξιμάδια πιο πολύ θα αντήχησαν στην καρδιά του φτωχο-Θόδωρου σαν χαστούκι και θα τον γέμισαν συντριβή. Ίσως ήταν κάτι που το χρειαζόταν την ώρα εκείνη. Δεν τον βοήθησε μονάχα για την διατροφή του, μα του έδωσε και ένα πολύτιμο μάθημα και το μάθημα θα έμεινε μέσα στην καρδιά του. Αυτό το δεύτερο, άξιζε πιο πολύ.
(«Η θαυμάσια ζωή της προσευχής», σελ. 381, Χ.Φ.)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Μικρό Δώρο – Μεγάλη Αγάπη
Είχαμε πάει με τον Παππούλη σε ένα γυναικείο Μοναστήρι και αφού μας περιποιηθήκανε εκεί οι γερόντισσες, φεύγοντας και μη έχοντας τί να δίναμε κι εμείς για να τις ευχαριστήσουμε για τη φιλοξενία τους, βγάζω κρυφά μια καραμέλα που είχα στο σακάκι μου και τη δίνω στην Ηγουμένη καθώς με χαιρετούσε. Μετά από λίγο μου λέει ο Παππούλης.
«Ξέρεις πόσο μεγάλη πράξη ήταν αυτή που έκανες μ’ αυτό που της έδωσες; Δεν μπορείς να το φαντασθείς».
«Έμεινα με την αποκάλυψη και είπα μέσα μου: Αν ο Παππούλης τα βλέπει όλα, τότε τι γίνεται με το Θεό;» και έκανα το σταυρό μου.
Επενδύσεις Στον Ουρανό Και Στη Γη
Σε φίλο που έκανε μια σημαντική χρηματική δωρεά για φιλανθρωπικό σκοπό εν ονόματι του Χριστού, είπε με χαρά: «Τώρα τα χρήματά σου έπιασαν τόπο». Ήταν η καλύτερη επένδυση, διότι τα χρήματα τοποθετήθηκαν εκεί «όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν».
Για κάποια χήρα με παιδιά, που είχε μερικά χρήματα στην άκρη, ενδιαφέρθηκε ο ίδιος, για να επενδυθούν σε αγορά ενός καλού οικοπέδου, προς υλική εξασφάλιση των ορφανών. Όσο για την πνευματική τους εξασφάλιση, την ανέλαβε από την πρώτη στιγμή της ορφάνιας τους, με τις θερμές προσευχές του. Έτσι, πραγματοποιήθηκε για πολλοστή φορά το βιβλικό: « Ορφανόν και χήραν αναλήψεται Κύριος».
(Ανθολόγιον Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 63, 64)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Υπεράνθρωπη Δύναμη
Σοφός και συνετός άνθρωπος στην εποχή μας είναι αυτός που έχει καταλάβει ότι, τόσο μόνος του όσο και με την βοήθεια άλλων, δεν θα μπορέσει να ζήσει ελεύθερος και ευτυχισμένος. Η σύγχρονη ζωή προσφέρει πολλά και ποικίλα αγαθά, εξαιρετικές ευκαιρίες προόδου, υπέροχες δραστηριότητες για τις ελεύθερες ώρες, πλούσια καλά και κακά θεάματα στην τηλεόραση και πολλά άλλα. Εκείνο που δεν προσφέρει είναι εσωτερική ξεκούραση, ανάπαυση της ψυχής, χαρά και γαλήνη. Είναι, λοιπόν τραγικό το γεγονός ότι μέσα σε μια τέτοια αφθονία ευκαιριών, εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων ο σύγχρονος άνθρωπος να ζει καλοντυμένος, καλοταϊσμένος και δραστήριος, κενός όμως και αγχώδης, με ένα ψεύτικο χαμόγελο στα χείλη και στην καρδιά.
Σοφός και συνετός άνθρωπος είναι αυτός που έχει καταλάβει ότι μόνο με μια υπερφυσική, υπεράνθρωπα καλή δύναμη θα μπορέσει να ξαναδημιουργηθεί σε μια νέα ζωή. Ο άνθρωπος σήμερα δεν χρειάζεται πνευματικές επισκευές. Χρειάζεται ριζική ανακαίνιση και αλλαγή. Χρειάζεται μια θεία εσωτερική ανάσταση, μια καινούργια γέννηση σε μια καινούργια ζωή.
Είναι, λοιπόν απαραίτητο ο σύγχρονος άνθρωπος να αντιληφθεί επί τέλους ότι με την υπερφυσική δύναμη του Τριαδικού Θεού στη ζωή του θα μπορέσει να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος, με μια καινούργια υπεράνθρωπη δύναμη. Το υπέροχο και μοναδικό σε αποτελεσματικότητα έργο της αναδημιουργίας το κάνει ο Ιησούς Χριστός. Ο Ιησούς Χριστός με το σωτήριο έργο Του επάνω στο σταυρό κάνει το παλαιό καινούργιο, το άρρωστο υγιές, το αδύνατο δυνατό. Η πρωτοβουλία της ριζικής αλλαγής του σύγχρονου ανθρώπου είναι στα χέρια του ίδιου του ανθρώπου. Από τη μεριά του Θεού όλα είναι έτοιμα και τέλεια. Ο άνθρωπος πρέπει να μετανοήσει και να ζητήσει τη σωτηρία του. Όπως λέει και ο Άγιος Νεκτάριος «για να μας σώσει η Χάρη, πρέπει να θέλουμε να σωθούμε». Όταν το κάνει αυτό ο κάθε άνθρωπος, τότε ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα, τον καθαρίζει απόλυτα και ολοκληρωτικά τον κάνει ένα καινούργιο δημιούργημα (βλ. Α’ Κορινθ. 5:17) και τον οδηγεί κάθε μέρα σε μια νέα ζωή, στην εκκλησιαστική και μυστηριακή ζωή.
Από την στιγμή που καλέσει το Άγιο Πνεύμα να έρθει στη ζωή του (κατά το «ελθέ και σκήνωσον εν ημίν»), ο Θεός ο Ίδιος αναλαμβάνει τα προβλήματα του ανθρώπου. Και ο άνθρωπος, ο καινούργιος άνθρωπος, γίνεται συνειδητός Χριστιανός, ζωντανό μέλος της Εκκλησίας και στυλοβάτης της κοινωνίας, γίνεται μια αστείρευτη πηγή αγάπης, φιλανθρωπίας και καλών έργων.
Ο νέος του Χριστού άνθρωπος μαζί με το Θεό έχει τη μοναδική εκείνη δύναμη που μπορεί να επιβληθεί σε κάθε καταστρεπτική και αρνητική κατάσταση και να τη μετατρέψει σε εποικοδομητική και θετική. Ο Προφήτης Δαβίδ βροντοφωνάζει: «Με τον Θεό θα κάνουμε ανδραγαθίες» (Ψαλμ. 60:12). Το ίδιο επαναλαμβάνει και ο μεγάλος Απόστολος των Εθνών, Παύλος: «Όλα έχω τη δύναμη να τα κάνω με τον Χριστό που με δυναμώνει» (Φιλ. 4:13). Και ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο μοναδικός Σωτήρας του ανθρώπου, προχωρεί πιο βαθιά και λέει: «Όποιος πιστεύει σε μένα, αυτά που κάνω και εκείνος θα κάνει και μεγαλύτερα από αυτά θα κάνει» (Ιωάν. 14:12). Με το Θεό, λοιπόν στη ζωή του, ο άνθρωπος κάνει υπερφυσικές, υπεράνθρωπες πράξεις.
Όσο ταπεινά ζητήσουμε από τον Ιησού Χριστό να μας ξεκουράσει και να μας ελευθερώσει από τα βάρη, άλλο τόσο ζούμε μια καινούργια ζωή παντού: στο σπίτι, στην εργασία, στην Εκκλησία ή καλύτερα, μεταφέρουμε την ευλογημένη βίωση της θείας λειτουργίας πλέον και έξω από τον ναό, όπου και αν είμαστε. Συνεχίζουμε να είμαστε αμαρτωλοί, αλλά μετανοημένοι αμαρτωλοί, «δυνατοί και ευτυχισμένοι αμαρτωλοί, εν συνεχή μετανοία».
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Μνήμες Που Δεν Σβήνουν
Μητέρα-Μέρα, έτσι βάφτισε ο Άγγελος Σικελιανός την 28η Οκτωβρίου 1940 και ύμνησε ταυτόχρονα όλο το μεγαλείο της!
Τις ημέρες αυτές το ελληνικό έπος της Αλβανίας έχει ξεχωριστή απήχηση στις καρδιές των Ελλήνων. Πόση γενναιότητα και μεγαλείο δεν κλείνει μέσα της η επέτειος του «ΟΧΙ»! Πώς ένας μικρός λαός άλλαξε με τη θυσία του τη μοίρα του κόσμου; Έτσι, όπως χιλιάδες χρόνια πριν, στην ίδια χώρα (Σαλαμίνα, Μαραθώνας, Πλαταιές, Θερμοπύλες) και με τις ίδιες αναλογίες, ο μικρός αυτός λαός έσωσε τον πολιτισμό του. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία στους Έλληνες να αποδείξουν και πάλι πως είναι άξιοι απόγονοι των προγόνων τους. Τα πάντα για την τιμή και τη λευτεριά της Πατρίδας.
«Δεν είναι η μανία και το πάθος που τους εμπνέει, αλλά η συναίσθηση της αξιοπρέπειας», έγραφε τότε στο ΒΗΜΑ ο κορυφαίος χρονογράφος της εποχής Π. Παλαιολόγος. Έτσι, όλοι οι Έλληνες ξεχύθηκαν στους δρόμους για τη μεγάλη στιγμή της θυσίας. Έκαναν τον πόλεμο τραγούδι και ξεχύθηκαν στους δρόμους με εκρηκτικό ενθουσιασμό. Ανδρείος, ορθός και απτόητος ο λαός, άρπαξε τα όπλα, σκαρφάλωσε στα βουνά, πείνασε, πάγωσε, του ’κοψαν τα πόδια και τα δάχτυλα από τα κρυοπαγήματα, δεινοπάθησε, αλλά έμεινε και αγωνίστηκε ηρωικά και τελικά νίκησε!!!
Η Αθήνα ζει σ’ ένα παραλήρημα ενθουσιασμού. Οι καμπάνες δε σταματούν να χτυπούν. Δημιουργούνται διαδηλώσεις αυθόρμητες στους δρόμους, πανηγυρίζουν, περιπαίζουν τον Μουσολίνι. Καταλαμβάνονται από τους στρατιώτες μας οι μεγάλες πόλεις της Ηπείρου. Ο Μουσολίνι σε μια συγκέντρωση επίλεκτων αξιωματούχων του φασισμού προβάλλει τη δικαιολογία ότι τα άγρια βουνά της Ηπείρου και οι λασπωμένες χαράδρες της δεν προσφέρονται για τους Ιταλούς…ανάγκη να ζητήσουμε ανακωχή, μέσω του Χίτλερ.
Είναι σίγουρο, κρίνοντας σήμερα τον πόλεμο αυτόν, ότι η τελική νίκη και η δόξα θα στεφάνωναν τα ελληνικά όπλα, αν δεν έρχονταν σε βοήθεια των Ιταλών οι σύμμαχοί τους οι Γερμανοί. Όμως οι Έλληνες φαντάροι μας αντιμετώπισαν με το ίδιο θάρρος και με την ίδια γενναιότητα και τους Γερμανούς. Επάνω στο Ηρώον του Ιστίμπεη είναι χαραγμένα τούτα τα λόγια: «Εδώ η υπεροψία του Δυνατού εκάμφθη προ της Δυνάμεως του Δικαίου, τον Απρίλιον του 1941». Ο ανώτατος διοικητής των εχθρικών δυνάμεων επιθέσεως κατά των οχυρών εξαίρει τον ηρωισμό των Ελλήνων μαχητών και εκφράζει τον θαυμασμό του. Ο Χίτλερ εξέδωσε ειδικό ανακοινωθέν, αναγνωρίζοντας τον ελληνικό στρατό ως τον καλύτερο του κόσμου και έλεγε: «Είμαι υποχρεωμένος απέναντι της ιστορίας να διαπιστώσω ότι εξ’ όλων των στρατών που πολέμησαν το Γερμανικό στρατό, ο Ελληνικός είναι ο καλύτερος όλων!»
Οι φαντάροι μας που εξόρμησαν την 28η Οκτωβρίου 1940, ήταν αγωνιστές της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης. Γι’ αυτό είμαστε περήφανοι που ο Θεός μας έδωσε το προνόμιο να ξεχωρίζουμε τον σωστό δρόμο, την αλήθεια και το δίκαιο, για τα οποία μαχόμαστε. Κι αν το θέλουν, κι αν δεν το θέλουν οι φίλοι μας, «Η Ελλάδα θέλει να ζήσει και θα ζήσει»!
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Ο Άγιος Παΐσιος στο Στρατό
Στο γραφείο Διαβιβάσεων (που υπηρέτησε) ο ένας μου έλεγε ψέματα: «Έρχεται ο πατέρας μου και πρέπει να πάω να το δω. Σε παρακαλώ, κάθισε λίγο στη θέση μου». Ο άλλος: «Ήρθε η αδελφή μου» και δεν ήταν ούτε καν αδελφή του. Κάποιος άλλος κάτι άλλο και εγώ καθόμουν συνέχεια στην υπηρεσία για τον ένα και για τον άλλον και θυσιαζόμουν.
Ύστερα σκούπιζα, καθάριζα, γιατί εκεί στη διμοιρία Διαβιβάσεων απαγορευόταν να μπαίνουν άλλοι. Ούτε αξιωματικός από άλλη υπηρεσία δεν μπορούσε να πάει μέσα, γιατί ήταν και καιρός πολέμου. Καθαρίστρια να πάρουμε δεν μπορούσαμε. Έπαιρνα λοιπόν τη σκούπα και καθάριζα όλους τους χώρους. Εκεί έμαθα να σκουπίζω. «Εδώ είναι μια υπηρεσία», έλεγα, «είναι κατά κάποιον τρόπο, ιερός χώρος, δεν κάνει να είναι ακατάστατα». Ούτε υποχρέωση είχα να σκουπίσω, ούτε ήξερα από σκούπισμα. Μήπως είχα πιάσει ποτέ σκούπα στο σπίτι μου. Και να ήθελα να πιάσω σκούπα, θα με σκότωνε στο ξύλο η αδελφή μου. «Καθαρίστρια» με έλεγαν οι άλλοι, «αιώνιο θύμα» με έλεγαν. Δεν τα λάμβανα υπ’ όψιν μου. Και ούτε για να ακούσω το «ευχαριστώ» το έκανα. Αλλά το έκανα από μέσα μου, γιατί το ένιωθα ως ανάγκη και το χαιρόμουν.
(«Πώς θα σώσουμε τα παιδιά μας»,
Γέροντας Παΐσιος, σελ. 302,303)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Ζωή Προσφοράς
Τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα του 1992, ενώ ο Γέροντας Παΐσιος μιλούσε στην αυλή του με τριάντα περίπου προσκυνητές, άρχισε να κόβει ένα μικρό ατομικό τσουρεκάκι που το είχε φέρει πριν λίγο ένας προσκυνητής. Το πρόσφερε ο Γέροντας στους επισκέπτες της καλύβης του… Πήραν όλοι και τελικά περίσσεψε κιόλας!
Βίωσαν λοιπόν οι επισκέπτες του Αγίου Παϊσίου το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων. Χωρίς φανφάρες, χωρίς πολλά λόγια. Τέτοια θαυμαστά γεγονότα δεν ήταν σπάνια στο καλυβάκι της Παναγούδας.
Ό,τι του έφερναν οι επισκέπτες, το πρόσφερε σε μοναχούς που εγκαταβίωναν σε γειτονικά κελιά. Δεν κρατούσε σχεδόν τίποτε ο ασκητής της αγάπης. Η χαρά της προσφοράς τον έτρεφε και αισθανόταν πληρότητα μεγάλη, όταν πρόσφερε πράγματα δικά του. Έλεγε ο Άγιος: «Όταν δίνει κανείς, αισθάνεται διπλή χαρά. Μία γιατί δίνει και μία γιατί χαίρεται ο άλλος που παίρνει».
Ετοίμαζε ο Άγιος Παΐσιος προσεκτικά τις ευλογίες (τα δώρα) που του έφερναν οι επισκέπτες στο κελί του και τα πήγαινε το βράδυ, ώστε να μην γίνεται αντιληπτός, σε ανήμπορα ηλικιωμένα γεροντάκια. Είχε κανόνα την προσφορά. Τον ανάπαυε να δίνει τα πάντα…ακόμα και το αίμα της καρδιάς του!
Χρήματα δεν κρατούσε, δεν ήθελε ούτε στα χέρια του να τα πιάνει! Είχε αρνηθεί μεγάλα ποσά από πλουσίους, τους οποίους είχε ευεργετήσει ο ίδιος μέσω της προσευχής. Θαυμαστές ιάσεις, αναρρώσεις ασθενών έγιναν πολλές, αλλά δεν δέχτηκε τα χρήματα και τα δώρα που του έστελναν από ευγνωμοσύνη. Τα θεωρούσε βάρος ασήκωτο.
Από τα χρήματα που του άφηναν κρυφά, κρατούσε ελάχιστα μήπως χρειασθεί να βοηθήσει κάποιον επισκέπτη για επείγουσα και σοβαρή ανάγκη. Τα υπόλοιπα τα μοίραζε, τα έδινε ελεημοσύνη, χωρίς να εξετάζει αν ο άλλος τα είχε πραγματική ανάγκη. Τον ενδιέφερε μόνο να δίνει, να προσφέρει ακόμα και από τα ελάχιστα αναγκαία που είχε στο κελί του.
(Μιλτιάδης Βιτάλης, «Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες» του Αγ. Παϊσίου, σελ.169,170)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Εγκαίνια του ναού της Αγ. Βαρβάρας στην Κινσάσα του Κογκό
Κατάθεση των Αγίων Λειψάνων
Ο Ναός της Αγ. Βαρβάρας στην Κινσάσα του Κογκό κτίστηκε με δωρεές ευλαβών πιστών από την Ελλάδα και με την αυτοπρόσωπη επιστασία του αειμνήστου Μητροπολίτη Πενταπόλεως κυρού Ιγνατίου.
Στην τελετή των Εγκαινίων παρευρέθηκε και ο Σεβ. Μητροπολίτης Κατάνγκας, κ. Θεοδόσιος, ο οποίος και μίλησε κατά τη θεία λειτουργία, κατόπιν παρακλήσεως του οικείου Μητροπολίτη κ. Νικηφόρου.
Έψαλλαν οι νέοι της Ενορίας της Αγίας Βαρβάρας και οι φοιτητές της Θεολογικής Σχολής «’Αγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης» του Ορθόδοξου Πανεπιστημίου του Κογκό.
Πριν από το τέλος της θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιότατος και όλος ο λαός γονάτισαν, προσευχήθηκαν και παρακάλεσαν την Αγία Μεγαλομάρτυρα Βαρβάρα, να πρεσβεύει στον Θεό να απαλλάξει τον κόσμο από την πανδημία.
Μετά το τέλος των Εγκαινίων και της Θείας Λειτουργίας, οι νέοι της ενορίας παρουσίασαν εορταστική εκδήλωση και οι κυρίες της ενορίας παρέδωσαν τράπεζα σε όλους τους πιστούς.
(«Πάντα τα Έθνη», Ιαν.-Φεβ. 2021)
Ανάγνωση σχεδίων Εκκλησιών
Η Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Μπορείς Να Γίνεις Καινούργιος Άνθρωπος
Ένας καινούργιος άνθρωπος! Ριζικά αλλαγμένος. Αναγεννημένος. Αυτό είναι το όραμα της χριστιανικής πίστης. Γι’ αυτό σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός. Γι’ αυτό ίδρυσε την Εκκλησία Του. Γι΄ αυτό κατήλθε το Άγιο Πνεύμα. Όλα υπηρετούν αυτόν τον μεγάλο σκοπό. Όλα αποβλέπουν σε αυτό τον υπέρτατο στόχο. Ο άνθρωπος να γίνει ζωντανή εικόνα του Θεού. Να αναδειχθεί μέτοχος της ζωής του Χριστού.
Αναγεννημένος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και ενωμένος ο άνθρωπος με τον Ιησού Χριστό πορεύεται πλέον σ’ έναν καινούργιο δρόμο. Μέσα του ρέουν οι χυμοί μιας νέας ζωής, της ζωής του Χριστού. Μπροστά του διανοίγεται μια καινούργια πορεία, την οποία κατευθύνει το θέλημα του Θεού και την φωτίζει άπλετα το Ευαγγέλιο της χαράς και της ελπίδας.
Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι για να γίνουν καινούργιοι άνθρωποι, πρέπει ν’ αλλάξουν οι συνθήκες της ζωής τους. Νομίζουν ότι τα προβλήματα της ζωής τους βρίσκονται έξω από αυτούς. Νομίζουν ότι, αν είχαν περισσότερα χρήματα ή καλύτερη κοινωνική και επαγγελματική θέση, θα ήταν πραγματικά ευτυχισμένοι. Η πείρα όμως διδάσκει ότι όσο καλοί κι αν είναι οι εξωτερικοί παράγοντες, δεν μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο, γιατί δεν έχουν τις δυνάμεις εκείνες που χρειάζεται ο άνθρωπος για να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος. Μόνον όταν εσωτερικά αλλάξει ο άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει την ειρήνη και τη χαρά, που με τόσους κόπους μάταια μακριά από το Χριστό αναζητεί.
Την ριζική αυτή αλλαγή του ανθρώπου, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, την επιτελεί το Άγιο Πνεύμα. Ο Πατέρας Ειρηναίος λέει: «Χωρίς το Πνεύμα του Θεού δεν μπορούμε να σωθούμε». Επίσης σύμφωνα με τον π. Μακάριο τον Αιγύπτιο: «Με τη δύναμη του Πνεύματος και την πνευματική αναγέννηση έρχεται ο άνθρωπος στα μέτρα του πρώτου Αδάμ και γίνεται καλύτερος απ’ αυτόν, γιατί αποθεώνεται». Ο Ιερός Χρυσόστομος γράφει: «Ενώ είμαστε κενοί γινόμαστε άρτιοι, νεκροί ανιστάμεθα, φθαρτοί μεταβαλλόμαστε σε αφθαρσία, θνητοί μετατρεπόμαστε σε αθανασία γήινη, γινόμαστε ουράνιοι, έχοντας τη γέννηση από τη σάρκα, γινόμαστε πνευματικοί… Ενώ είμαστε σπήλαιο ληστών (δηλαδή παθών) μεταμορφωνόμαστε σε ναό του ζωντανού Θεού, πένητες και πεπερασμένοι συγγενείς και οικείοι του Θεού, συγκοινωνοί και συγκληρονόμοι Του». Το Πανάγιο Πνεύμα, με την αναγεννητική Του δύναμη, «τελειώνει» (ολοκληρώνει) τη νέα δημιουργία και μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε νέα κτίση» (από τη φωνή Κυρίου, 7 Ιουνίου 1998).
Το Άγιο Πνεύμα, λοιπόν, αναγεννά τον άνθρωπο και τον κάνει έναν καινούργιο άνθρωπο. Το κάνει αυτό, όταν ο άνθρωπος μετανοήσει για την αμαρτωλή του ζωή και πιστέψει στον Χριστό ως τον Μοναδικό του Σωτήρα. Μετάνοια και πίστη, δι’ αγάπης ενεργουμένη είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Μιχάλης Κανταρτζής
Χωρίς Τον Χριστό Δεν Θέλω Τίποτα
«Σταθείτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες νόες και όλα τα όντα. Κάτω όλες οι νόες, όλες οι ζωές, όλες οι αθανασίες, όλες οι αιωνιότητες. Διότι όλα αυτά χωρίς τον Χριστό είναι κόλαση. Η μία κόλαση χωρίς τον Χριστό στην άλλη κόλαση.
Η ζωή χωρίς τον Χριστό, ο θάνατος χωρίς τον Χριστό, η αλήθεια χωρίς τον Χριστό, ο ήλιος χωρίς τον Χριστό, τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι μία τρομερή ανοησία, ανυπόφορο μαρτύριο, σισύφειο βάσανο, κόλαση. Και ο Θεός ο ίδιος, αν δεν είναι ο Χριστός είναι κόλαση.
Δεν θέλω, ούτε την αλήθεια χωρίς τον Χριστό, ούτε την δικαιοσύνη χωρίς τον Χριστό, ούτε τον Θεό χωρίς τον Χριστό. Δεν τα θέλω με κανένα τρόπο. Θα δεχτώ κάθε είδους θάνατο. Ας με θανατώσετε με όποιον τρόπο θέλετε, αλλά χωρίς τον Χριστό δεν θέλω τίποτα. Ούτε τον εαυτό μου, ούτε τον ίδιο Θεό, ούτε τίποτα άλλο ανάμεσά μας. Δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω».
(Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)