Μάιος - Ιούνιος 2021

ΚΟΝΓΚΟ – Ξεκίνημα Μοναστηριού!

Ο Μητροπολίτης Κατάγκας κ. Θεοδόσιος και οι υποψήφιοι Μοναχοί

Καθημερινά επισκέπτομαι τον χώρο που στεγάζουμε τους δοκίμους μοναχούς της Μητροπόλεώς μας. Αυτή τη στιγμή σε δύο δωμάτια μένουν πέντε παιδιά. Τα υπόλοιπα έξι δεν έχουμε τη δυνατότητα να τα στεγάσουμε, εφόσον ο χώρος δεν επαρκεί.

Επάνω σε έναν λόφο επιθυμούμε και προσευχόμαστε να μας αξιώσει ο καλός Θεός, να οικοδομήσουμε το πρώτο μας Μοναστήρι. Ξεκινούμε από μηδενική βάση και παρακαλούμε τον Θεό, αυτό το όρος να αναδειχθεί σε περιβόλι της Παναγίας, όπου οι νέοι Κονγκολέζοι θα προσεύχονται αδιαλείπτως στον Χριστό για την σωτηρία των συμπατριωτών τους, και όχι μόνον.

Σήμερα επισκέφθηκα ξανά τις ταπεινές εγκαταστάσεις, όλο κι όλο ένα μικρό σπιτάκι στο χώρο που θέλουμε να οικοδομήσουμε το Μοναστήρι. Οι νέοι μας με τα χέρια τους ευπρεπίζουν τον τόπο και φτιάχνουν όμορφους κήπους.

Ας ευχηθούμε όλοι αυτοί οι νέοι, που επέλεξαν τον δύσκολο μοναχικό βίο, να στερεώνονται όλο και περισσότερο στο δρόμο της ολοκληρωτικής αφιέρωσης στον Χριστό και στην Εκκλησία και η μαρτυρία τους να φωτίζει και να καθοδηγεί και τους άλλους ανθρώπους σ’ αυτήν την εσχατιά του κόσμου.

Ο Κανάγκας Θεοδόσιος

(«Πάντα τα έθνη», τεύχος 154,σελ. 9)

Ένα δωμάτιο των δοκίμων ΜοναχώνΟ χώρος του Μοναστηριού

Ιεραποστολικό Έργο στην Μπούνια του Ν.Α. Κονγκό

Ο π. Τιμόθεος Ντούμπα γεννήθηκε στη Κανάνγκα του Κονγκό το 1972. Είναι υιός Ορθοδόξου Ιερέως, βαπτίστηκε Ορθόδοξος από τον αείμνηστο Ιεραπόστολο Αρχιμανδρίτη π. Χαρίτωνα Πνευματικάκη. Τυγχάνει απόφοιτος των Σχολείων «Φώς Εθνών» της Ιεραποστολής στη Κανάνγκα, της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας του Αγίου Όρους, της Θεολογικής Σχολής Αθηνών και του Τμήμα Δογματικής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (μεταπτυχιακό).

Εκάρη μοναχός το 1999 με το όνομα Παΐσιος (προς τιμή του Οσίου Γέροντα Παϊσίου, τον οποίο γνώριζε προσωπικώς και συχνά-πυκνά επισκεπτόταν στην Παναγούδα) από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Κεντρώας κυρό Τιμόθεο Κοντομέρκο στην Κανάνγκα. Το 2007 χειροτονείται Διάκονος με το όνομα Τιμόθεος στην Κανάνγκα από τον τότε Μητροπολίτη Κεντρώας Αφρικής κ. Ιγνάτιο.

Δίδαξε 6 χρόνια στο Λύκειο αρρένων «Φως Εθνών» στην Κανάνγκα και αργότερα στην Θεολογική Σχολή «Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης» του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου της Κινσάσα, όπου ήταν επί 4 έτη ο Γενικός Διοικητικός Γραμματέας. Έκανε μεταφράσεις ιεραποστολικών βιβλίων, πανεπιστημιακών εγχειριδίων, πολλών γραπτών και προφορικών ομιλιών από τα Ελληνικά στα Γαλλικά και στη Τσιλούμπα (Εθνική γλώσσα του Κασάι), ως και πολλές επεξεργασίες Ι. Ακολουθιών και λειτουργικών βιβλίων στα Γαλλικά. Γνωρίζει δε απταίστως και την ελληνική γλώσσα.

Το 2011 χειροτονείται Ιερέας στην Αλεξάνδρεια από  τον  Θεοφιλέστατο Άγιο Μαραιώτιδος κ. Γαβριήλ. Την επομένη ημέρα, ο Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρος  Β΄  τον προχειρίζει  σε Αρχιμανδρίτη. Το ίδιο έτος διορίζεται Υπεύθυνος Ιεραποστολικού Έργου στο Ανατολικό Congo με Έδρα την πόλη Bunia του Ανατολικού Congo, όπου εργάζεται από τότε ιεραποστολικώς. Το 2013 ο Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β΄ τον προχειρίζει σε Πνευματικό- Εξομολόγο.

Η Αδελφότητά μας αγκάλιασε το έργο του από το 2018 και το ενισχύει. Παρακάτω δημοσιεύονται χαρακτηριστικές φωτογραφίες από το ιεραποστολικό του έργο:

Μάρτιος - Απρίλιος 2021

 Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος

Απροσωποληψία. Δεχόταν Όλους

Ήταν απροσωπόληπτος ο Γέροντας μιμούμενος το Θεό. Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν επισκέπτες που τον κούραζαν και τον στενοχωρούσαν – και άλλοι, που τον ανέπαυαν και τον χαροποιούσαν – ποτέ δεν διέκρινε τους μεν από τους δε, ώστε να παραγκωνίσει τους πρώτους και να ευνοήσει τους δεύτερους. Ήταν δίκαιος, προς όλους, αγαπούσε εξ ίσου όλους, ίσως λίγο περισσότερο αυτούς που τον κούραζαν, γιατί αυτοί είχαν μεγαλύτερη ανάγκη αγάπης. Μερικές φορές, από την κόπωση και τις ασθένειες, αναγκαζόταν να διακόψει τις ακροάσεις. Όταν έβλεπε με το διορατικό του βλέμμα κάποια ψυχή να έχει επείγουσα ανάγκη συμπαραστάσεως για ένα όντως σοβαρό πρόβλημά της, την δεχόταν κατ’ εξαίρεση, έστω και εις βάρος της υγείας του…

Το Γέροντα επισκέπτονταν και άνθρωποι διαφόρων θρησκευτικών και ιδεολογικών τάσεων. Ετερόδοξοι: παπικοί και προτεστάντες. Ετερόθρησκοι: Ισλαμιστές, Βουδιστές. Ορθολογιστές, σκεπτικιστές, νιτσεϊκοί, μαρξιστές, φροϋδιστές, μηδενιστές, αναρχικοί, μασόνοι, χιλιαστές και πολλοί άλλοι. Όλους τους άγγιζε ψυχικά και σ’ όλους προσέφερε τον αποδεκτό οικοδομητικό του λόγο. Έβρισκε κάποιο δικό του τρόπο για να προβληματίσει και να αφυπνίσει τον καθένα. Ιδιαίτερα τους ετεροδόξους κι ακόμη πιο πολύ, τους ομοδόξους εκείνους, που ζώντας σ’ ένα κλίμα ορθοδοξολογίας, παρέκκλιναν από το δρόμο της ορθοπραξίας σε μονοπάτια ακραίων τάσεων. Κοντά στο Γέροντα ο επισκέπτης ένιωθε τη θερμότητα μιας κατανυκτικής αγαλλίασης, που πήγαζε καθαρή από την ισορροπημένη πνευματικότητά του, τη θεμελιωμένη στην εν Χριστώ ταπεινή αγάπη του και υπεύθυνη ελευθερία του.

(Ανθολόγιον Συμβουλών, π. Πορφυρίου, σελ. 59, 60)

Μάρτιος - Απρίλιος 2021

Η ευλογία της προσευχής

Ο πιστός και ευσεβής άνθρωπος χρησιμοποιεί τον λόγο του κατ’ εξοχήν προς δοξολογία και ευχαριστία του Θεού. Από την απλή αναφώνησή του «δόξα τω Θεώ» που κάθε στιγμή, στις χαρές και στις λύπες της ζωής μπορεί να αναφωνήσει, μέχρι και τις τακτικές ώρες της προσευχής, «εν παντί καιρώ και τόπω» ο πιστός μπορεί να λέει: «Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριο και πάντα τα εντός μου το όνομα το άγιον αυτού» (Ψαλμ. 102:1).

Η δοξολογία, ο ύμνος, η αίνεση, η λατρεία, η τιμή, η προσκύνηση, η ευχαριστία, η ευγνωμοσύνη, είναι η αδιάκοπη προσευχή του πιστού Χριστιανού. «Άσω τω Κυρίω εν τη ζωή μου, ψαλώ τω Θεώ μου έως υπάρχω» (Ψαλμ. 103:33). «Αίνει η ψυχή μου τον Κύριον, αινέσω Κύριον εν τη ζωή μου» (Ψαλμ. 145). Η καρδιά του πιστού είναι γεμάτη με ευγνωμοσύνη και θαυμασμό προς τον Κύριο, δι’ αυτό συνέχεια και ακατάπαυστα υμνεί και δοξάζει Αυτόν. «Εξομολογήσομαί σοι Κύριε εν όλη καρδία μου, διηγήσομαι πάντα τα θαυμάσιά σου» (Ψαλμ. 9:2), και «η γλώσσα μου μελετά την δικαιοσύνη σου, όλην την ημέρα τον έπαινόν σου» (Ψαλμ. 34:28).

Τα χείλη του Χριστιανού εξαγνίζονται μέσα στη συνεχή προσευχή. Γι’ αυτό με ευλάβεια παρακαλεί: «Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου» (Ψαλμ. 50:17). Τα χείλη μου θα υμνούν το όνομα του Θεού και τα ίδια «χείλη μου αγαλλιάσονται και επαινέσουσί σε» (Ψαλμ. 2:6) και «το στόμα θα εξαγγείλει και υμνεί την δικαιοσύνη σου» (Ψαλμ. 10:15).

Η προτροπή του ψαλμωδού «άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν» και «άσατε αυτώ, ψάλατε αυτώ» (Ψαλμ. 95:1) γίνεται στα χείλη του πιστού διαρκώς μια αφορμή δοξολογίας ύμνων προς τον Θεόν.

Συγχρόνως όμως οι λόγοι της προσευχής των Χριστιανών γίνονται και λόγοι δεήσεως, ικεσίας, παρακλήσεως, εξομολογήσεως προς τον Ουράνιο Πατέρα. Στις κρίσιμες ώρες των θλίψεων και των πειρασμών ο πιστός ομολογεί: «Ψυχή μου προς τον Κύριον εκέκραξα» (Ψαλμ. 104:1), «εκ βαθέων εκέκραξά σοι Κύριε, Κύριε εισάκουσον της ψυχής μου» (Ψαλμ. 3:5). «Φωνή μου προς Κύριον εκέκραξα, φωνή μου προς Κύριον εδεήθην» (Ψαλμ. 129:1).

(Γεωργίου Κωστάκη, «Λόγος», σελ. 114-116)

Μάρτιος - Απρίλιος 2021

Πώς οφείλουμε να νηστεύουμε

«Νηστεύεις; Απόδειξέ μου το δια μέσου των ίδιων των έργων. Ποια έργα εννοεί; Αν δεις φτωχό, να τον ελεήσεις. Αν δεις εχθρό, να συμφιλιωθείς μαζί του. Αν δεις μια όμορφη γυναίκα, να την αντιπαρέλθεις. Ας μη νηστεύει, λοιπόν, μόνο το στόμα, αλλά και το μάτι και η ακοή, και τα πόδια και τα χέρια και όλα τα μέλη του σώματός μας. Να νηστεύουν τα χέρια, παραμένοντας καθαρά από την αρπαγή και την πλεονεξία. Να νηστεύουν τα πόδια, ξεκόβοντας από τους δρόμους που οδηγούν σε αμαρτωλά θεάματα. Να νηστεύουν τα μάτια, εξασκούμενα να μην πέφτουν ποτέ λάγνα πάνω σε όμορφα πρόσωπα, ούτε να περιεργάζονται τα κάλλη των άλλων…. Ας νηστεύει και η ακοή. Και νηστεία της ακοής είναι να μη δέχεται κακολογίες και διαβολές…. Ας νηστεύει και το στόμα από αισχρά λόγια και λοιδορίες. Διότι τι όφελος έχουμε, όταν απέχουμε από πουλερικά και ψάρια, δαγκώνουμε όμως και κατατρώμε τους αδελφούς μας»;

Ο Μακρυγιάννης είπε…

«… Πατρίς, να μακαρίζεις γενικώς όλους τους Έλληνες, ότι θυσιάστηκαν για σένα, να σ’ αναστήσουνε, να ξαναειπωθείς άλλη μια φορά ελεύθερη πατρίδα, που ήσουνα χαμένη και σβησμένη από τον κατάλογο των εθνών. Όλους αυτούς να τους μακαρίζεις.

Όμως να θυμάσαι και να λαμπρύνεις εκείνους που πρωτοθυσιάστηκαν στην Αλαμάνα, πολεμώντας με τόση δύναμη Τούρκων· κι εκείνους που αποφάσισαν και κλείστηκαν σε μια μαντρούλα με πλίθες, αδύνατη, στο Χάνι της Γραβιάς· κι εκείνους που λιώσανε τόση Τουρκιά και πασάδες στα Βασιλικά· κι εκείνους που αγωνίστηκαν σα λιοντάρια στη Λαγκάδα του Μακρυνόρου, όπου πολεμήθηκαν συνχρόνως σ’ αυτές τις δυο θέσες πού ’ναι τα κλειδιά σου – ένα η Πόρτα του Μακρυνόρου, και τ’ άλλο των Θερμοπύλων. Κι αφού πήγανε κι από τα δυο μέρη ν’ ανοίξουνε δρόμο οι Τούρκοι, εκείνοι οι αθάνατοι, τόσοι λίγοι, ογδόντα ένας στη Λαγκάδα, γιόμωσαν τον τόπο κόκαλα εκεί. Και τους καταδιάλυσαν, εκείνοι οι ολίγοι, στ’ άλλο μέρος των Θερμοπύλων κι άλλού.

Αυτήνοι σε ανάστησαν και δεν μπήκε δύναμη και ζαϊρέδες και πολεμοφόδια. Αυτήνοι ψύχωσαν εκείνους που πολιορκούσαν τους ντόπιους Τούρκους και φρουρές· και νηστικούς κι αδύνατους τους περιλάβαν και τους σφάξαν σαν τραγιά. Και τέλος πάντων, Πατρίδα, αυτήνοι κατατρέχονται από τους Εκλαμπρότατους, τους Εξοχώτατους, από τον Κυβερνήτη σου κι αδελφούς του…

Γύμνωσαν και τους Τούρκους, παίρνοντας το βίον τους, και το έθνος το γύμνωσαν και το αφάνισαν, γιόμωσαν φατρίες και κακίες τους ανθρώπους του αγώνος. Τους καταδιαιρούν – γιομόζουν αυτείνοι αγαθά. Και οι Κολοκοτρωναίγοι οι φίλοι τους τα καλύτερα υποστατικά και πλούτη της πατρίδος. Έμειναν οι αγωνισταί διακονιαραίοι»

«Μακρυγιάννη Γιάννη: «Άπαντα», εκδόσεις «Μέρμηγκας»,
Αθήνα, 1975, σελ. 149-150»

Μάρτιος - Απρίλιος 2021

ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Ζητάτε το Άγιο Πνεύμα

Ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα, χαρίζει στον άνθρωπο την πιο ολοκληρωμένη και ισορροπημένη ζωή. Ό,τι είναι σημαντικό στη ζωή έχει γίνει από το Άγιο Πνεύμα. Kαι έγινε, γιατί οι άνθρωποι του Θεού, παρά την αμαρτωλότητά τους, ζήτησαν και δέχτηκαν τη μοναδική σωτήρια και δυναμική επέμβαση του Παρακλήτου. Όσοι έχουν την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή τους – και όλοι μπορούν να την έχουν – είναι οι συνειδητοί Χριστιανοί που ζουν μια ευτυχισμένη, ειρηνική ζωή.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός υποσχέθηκε να στείλει το Άγιο Πνεύμα σε κάθε άνθρωπο που ταπεινά και για τη δόξα Του θα το ζητήσει. «Αν, λοιπόν, εσείς, παρόλο που είστε αμαρτωλοί, ξέρετε να δίνετε καλά πράγματα στα παιδιά σας, πολύ περισσότερο ο ουράνιος Πατέρας θα δώσει το Άγιο Πνεύμα σε όσους το ζητούν» (Λουκάς 11:13).

Η υπόσχεση αυτή του Κυρίου πραγματοποιείται στη ζωή του κάθε ανθρώπου, αυτού, δηλαδή, που ζητάει ταπεινά το Άγιο Πνεύμα στη ζωή του. Τι λέμε όμως στην προσευχή μας στο Άγιο Πνεύμα: «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών». Προσευχόμαστε, λοιπόν, και ζητάμε το Άγιο Πνεύμα να έλθει στη ζωή μας..

Στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. 1 και χωρίο 14), βλέπουμε ένα από τα πρότυπα προσευχής και συμπεριφοράς για τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας. Διαβάζουμε: «Όλοι αυτοί, με μια ψυχή ήταν αφοσιωμένοι στην προσευχή και τη δέηση προς το Θεό. Μαζί τους ήταν και γυναίκες, καθώς και η Μαρία, η μητέρα του Ιησού, και τα αδέρφια του». Ο αείμνηστος καθηγητής Π. Τρεμπέλας κάνει το παρακάτω σχόλιο σ’ αυτό το χωρίο. «Επέμενον επιμελώς και συνεχώς σε κάτι που τόσον ήθελον». Μπροστά στο μεγάλο έργο που είχαν να κάνουν, οι πρώτοι Χριστιανοί δόθηκαν νύχτα και ημέρα στην προσευχή, περιμένοντας το Άγιο Πνεύμα και ο Κύριος ικανοποίησε τη βαθιά τους επιθυμία και εκπλήρωσε την υπόσχεσή Του, στέλνοντας το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής.

Το Άγιο Πνεύμα είναι ο «Εκπρόσωπος» της Αγίας Τριάδος επάνω στη γη. Ορατά και αόρατα ενεργεί στους συνειδητούς Χριστιανούς και τους ελέγχει για τις αμαρτίες τους (Ιωάν 16:8-11). Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί από μόνος του ή με οποιεσδήποτε εξωτερικές δυνάμεις να αλλάξει τον εαυτό του. Η ριζική αλλαγή του ανθρώπου γίνεται αποκλειστικά από το Άγιο Πνεύμα. Και γίνεται, όταν ο άνθρωπος το ζητήσει.

Ο λαός μας σήμερα, που οι ηθικές και πνευματικές αξίες κλονίζονται ανεπανόρθωτα, χρειάζεται το Άγιο Πνεύμα. Όσοι αγαπούμε τον Κύριο, την Εκκλησία και τον λαό μας, πρέπει να στρατευτούμε στον ευλογημένο αγώνα της προσευχής για μια καινούργια Πεντηκοστή. Είναι απαραίτητο να επιθυμήσουμε βαθιά, να εκζητήσουμε τον Κύριο νύχτα και ημέρα. Χρειαζόμαστε πάρα πολύ το Θεό, το Άγιο Πνεύμα στη ζωή μας και στην Πατρίδα μας.

Μιχάλης Κανταρτζής

Μάρτιος - Απρίλιος 2021

Το Πάθημα Του Θύμιου

Ο Θύμιος ήταν ένα όμορφο και χαριτωμένο αγόρι. Είχε ωραία χαρακτηριστικά και ήταν αρκετά ψηλός για την ηλικία του. Αγαπούσε πολύ το παιχνίδι. Οι ώρες που ξόδευε για να ικανοποιήσει τον εαυτό του παίζοντας στην αυλή με τα χώματα, τη γάτα ή το πρόβατο ήταν πάρα πολλές. Τα μαθήματά του «τα φόρτωνε στον κόκορα». Κάθε φορά που τον φώναζε η μητέρα του να έρθει στο σπίτι για να διαβάσει ή να κάνει κάποια δουλειά, η απάντηση του Θύμιου ήταν: «Μια στιγμή, μαμά».

Έτσι λοιπόν, μια μέρα, ενώ ο Θύμιος έπαιζε στην αυλή, σκαρφάλωσε πάνω σ’ ένα δέντρο. Από εκεί ψηλά κοιτούσε πόσο όμορφη είναι η φύση γύρω του. Ξαφνικά όμως, βλέπει σταματημένο σε μια γωνιά του δρόμου τον παγωτατζή, περιτριγυρισμένο από παιδάκια.

Ο Θύμιος βιαστικά - βιαστικά αρχίζει να κατεβαίνει από το δέντρο. Πάνω στη βιασύνη του να κατεβεί γρήγορα - γρήγορα, το πουκάμισό του γαντζώθηκε στα κλαδιά. Μη μπορώντας λοιπόν να ελευθερωθεί, φωνάζει τη μητέρα του.

Αυτή, χωρίς να βιάζεται του απαντά:

«Μια στιγμή, Θύμιε».

- Καλέ μαμά, έλα γρήγορα σε παρακαλώ.

- Μια στιγμή, Θύμιε.

Έτσι, η μαμά, για να αποδείξει στον Θύμιο πόσο άσχημο είναι όταν δεν υπακούει αμέσως, άργησε να τον βοηθήσει να ξεμπλέξει από τα κλαδιά, με αποτέλεσμα να φύγει ο παγωτατζής.

Έκλαψε ο Θύμιος και στενοχωρήθηκε, αλλά η καλή του η μητέρα που αγαπούσε τον Θεό και ήθελε να διδάξει τα πράγματα του Θεού στο γιο της, αγκάλιασε τον Θύμιο και τον φίλησε στοργικά. Του εξήγησε ότι αυτό συνέβη για να καταλάβει κι εκείνος πόσο σημαντικό είναι να είμαστε υπάκουοι στους γονείς μας και στον Θεό.

Ο Θύμιος κατάλαβε και προσευχήθηκε στον Θεό να τον συγχωρήσει και να τον βοηθήσει να αλλάξει. Άφησε την ανυπακοή και την τεμπελιά και έγινε χαρούμενος, υπάκουος κι εργατικός.

Αν θέλεις να προκόψεις στη ζωή σου, μπορείς να ζητήσεις από τον Χριστό να έρθει στην καρδιά σου και να κάνει κι εσένα ένα τέτοιο παιδί.