Μάιος - Ιούνιος 2021
ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Χρειαζόμαστε Τη Χάρη Του Αγίου Πνεύματος
O Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει: «Το Άγιο Πνεύμα είναι ζωή και πρόξενος ζωής, είναι το φως και χορηγεί φως, είναι αφ’ εαυτού αγαθό και πηγή αγαθότητος. Πνεύμα ευθές, ηγεμονικό, θέτει όρια, κάνει τους ανθρώπους ναούς δικούς Του, οδηγεί, ενεργεί όπως θέλει, διανέμει χαρίσματα. Είναι Πνεύμα υιοθεσίας, αλήθειας, σοφίας σκέψεων, γνώσεων, ευσεβείας, βουλής, δυνάμεων. Δια του Αγίου Πνεύματος γνωρίζεται ο Πατήρ και δοξάζεται ο Υιός».
Ο πιστός Χριστιανός γνωρίζει πολύ καλά πως χωρίς το Άγιο Πνεύμα δεν υπάρχει πνευματική ζωή. Χωρίς τον χορηγό της ζωής δεν μπορεί να υπάρξει ζωή. Ό,τι είναι για τη σωματική ύπαρξη ο αέρας, είναι για την πνευματική μας υπόσταση η παρουσία του Αγίου Πνεύματος.
Τι πραγματοποιεί το Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας; Τα πάντα. «Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιο. Αυτό αρδεύει την πνευματική ξηρασία μας και γονιμοποιεί τα σπέρματα της αρετής που ο ουράνιος Γεωργός ρίχνει στην ψυχή μας. Αυτό μας τονώνει στους πνευματικούς αγώνες. Αυτό μας φωτίζει για την εξερεύνηση και κατανόηση της αλήθειας» (Ζωή, 27.2.2002).
Το Άγιο Πνεύμα θέλει να μας χρησιμοποιήσει σαν άγια αγγεία, που θα ξεχειλίσουν τη δύναμή Του στον κόσμο που τόσο την έχει ανάγκη.
Δεν υπάρχει περίπτωση ο άνθρωπος να επιθυμεί το Άγιο Πνεύμα στη ζωή του και ο Κύριος να μην το δίνει. Η προσευχή στο Άγιο Πνεύμα, που όλοι γνωρίζουμε και την ακούμε σε κάθε ακολουθία στην Εκκλησία, μας το βεβαιώνει: «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών». Ελθέ και σκήνωσον. Και όταν το ζητάμε μέσα από την καρδιά μας, τότε μάς πλημμυρίζει η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Χωρίς τη χάρη Του δεν μπορούμε να ζήσουμε την χριστιανική ζωή.
Μιχάλης Κανταρτζής
Μάιος - Ιούνιος 2021
Παιδική Γωνιά
Άλφα, Βήτα, Γάμα, Δέλτα…
Η Ελενίτσα είχε μάθει το αλφάβητο στο σχολείο και ήταν πολύ χαρούμενη. Οι γονείς της ήταν πιστοί Χριστιανοί και συχνά της διάβαζαν όμορφες ιστορίες από την Αγία Γραφή.
Ιδιαίτερα της άρεσε η ιστορία του Δανιήλ, ο οποίος, όταν τον έριξαν στο λάκκο με τα λιοντάρια, προσευχήθηκε στον Θεό κι έτσι τα λιοντάρια δεν τον έφαγαν, αλλά ξάπλωσαν ήσυχα κοντά του.
Ένα πρωινό η Ελενίτσα πήγαινε στο σχολείο. Η μαμά της την έντυσε καλά και της έβαλε ένα όμορφο καπελάκι, που της άρεσε πολύ. Έξω φυσούσε πολύ δυνατά. Καθώς προχωρούσε, έφτασε κοντά στο γήπεδο του χωριού, αλλά εκείνη την ώρα ένα δυνατό φύσημα του αέρα πήρε ξαφνικά το καπέλο της και το πέταξε πίσω από τον ψηλό τοίχο του γηπέδου. Τώρα, τι θα έκανε; Θυμήθηκε την προσευχή του Δανιήλ, που τον άκουσε ο Θεός και τον βοήθησε. Μα αυτή δεν ήξερε να προσεύχεται.
Ξαφνικά, σταύρωσε τα χεράκια της κι άρχισε να λέει το Άλφα, Βήτα, Γάμα, Δέλτα… Ενώ η Ελενίτσα έλεγε το αλφάβητο, κάποιος από το δρόμο που παραξενεύτηκε όταν την άκουσε, την πλησίασε και τη ρώτησε τι κάνει μέσα στο κρύο.
– Προσεύχομαι, κύριε, απάντησε η Ελενίτσα.
– Μα εσύ δεν προσεύχεσαι, της απάντησε, λες το Άλφα, Βήτα.
– Ναι, κύριε, μα επειδή δεν ξέρω να προσεύχομαι, λέω στον Θεό τα γράμματα κι Αυτός που ξέρει, θα τα ενώσει και θα καταλάβει τι θέλω.
– Και τι θέλεις από τον Θεό; ξαναρώτησε ο κύριος.
– Να, κύριε, ο αέρας πήρε το καπέλο μου πίσω από τον τοίχο και ζητάω να μου το φέρει πίσω.
Τότε ο άγνωστος κύριος πήδησε τον τοίχο και σε λίγο της έδωσε το καπέλο λέγοντας:
– Μικρή μου, άλλη φορά να ζητάς βοήθεια από ανθρώπους, γιατί ο Θεός δεν ακούει προσευχές σαν τη δική σου.
Η Ελενίτσα, αφού τον ευχαρίστησε, του απάντησε:
– Αν δεν άκουγε, όμως, την προσευχή μου, δεν θα έστελνε εσάς να μου δώσετε το καπελάκι μου.
Και συνέχισε το δρόμο της.
Ο Θεός, παιδιά, ακούει και απαντά στις προσευχές μας, όταν είναι απλές και ειλικρινείς.
Εσύ που διάβασες την ιστορία μας, προσεύχεσαι άραγε;
Μάιος - Ιούνιος 2021
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Τρείς Μέρες Προσευχή Και Νηστεία
O Πορφύριος δεν περιοριζόταν να δίνει μόνο συμβουλές αγάπης, αλλά θυσιαζόταν ο ίδιος για την αγάπη που δίδασκε. Κάποτε ανέλαβε προσωπικά, με τη συνεργασία εκλεκτού φίλου, την αντιμετώπιση δύσκολου προσωπικού μου προβλήματος. Σε μια κρίσιμη φάση του, που έπρεπε να μιλήσει καθαρά ο Θεός μέσα από γεγονότα, σήμανε συναγερμό προσευχής και νηστείας. Ειδοποίησε το φίλο κι εμένα, ότι σε συγκεκριμένες τρείς ημέρες θα προσευχηθούμε θερμά και θα κρατήσουμε αυστηρά νηστεία. Αυτό και έγινε και ο Θεός μίλησε, με τα γεγονότα που ακολούθησαν. Θαύμασα το πνεύμα της αυτοθυσίας του Γέροντα και αισθάνθηκα ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη απέναντί του, διότι προς χάριν μου προσευχήθηκε ειδικά ένα τριήμερο, και νήστεψε αυστηρά, παρά την εύθραυστη υγεία του. Την ίδια ευγνωμοσύνη ένιωσα απέναντι στον εκλεκτό φίλο και πνευματικό τέκνο του Γέροντα.
(Ανθολόγιον Συμβουλών π. Πορφυρίου, σελ 60-62)
Μάιος - Ιούνιος 2021
Η Προσευχή Που Έσωσε Την Κοπέλα
Στους Δίδυμους Πύργους Της Νέας Υόρκης
«Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη»
Οι τρόποι που χρησιμοποιεί ο Θεός για να σώσει την κάθε μια ψυχή είναι συχνά συγκλονιστικοί. Μια νεαρή Ελληνίδα εργαζόταν στον πρώτο από τους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης που χτυπήθηκαν. Προερχόταν από γονείς αφιερωμένους στο Θεό. Μα σαν έφυγε για σπουδές στην Αμερική, άρχισε να γίνεται χλιαρή με τον Θεό. Καινούργιος κόσμος, νέες εμπειρίες. Ικανή και έξυπνη καθώς ήταν, βρήκε σύντομα εργασία σε μια καλή εταιρεία. Οι γονείς της πονούσαν για την κατάστασή της και προσευχόντουσαν: «Κύριε, αφύπνισέ την, να μη χάσει την ψυχή της για τα δολάρια».
Δούλευε στον 102ο όροφο. Εκείνη τη σημαδιακή μέρα η κοπέλα κατέβηκε λίγο πιο νωρίς από ό,τι συνήθιζε για να πάρει μια τυρόπιτα, από τον 102ο στον 45ο όροφο. Ήταν η ώρα του χτυπήματος από το πρώτο αεροπλάνο. Κατάφερε να βγει και να φύγει μαζί με τους άλλους που βρίσκονταν στους χαμηλότερους ορόφους. Η προσευχή των γονιών της είχε εισακουστεί. Δεν τόλμησε να πει «ήμουν τυχερή». Ήξερε τον λόγο της σωτηρίας της.
Μερικοί ίσως εξοργιστούν. Μόνον αυτήν αγαπούσε ο Θεός; Τόσοι άλλοι άνθρωποι δεν είναι πολύτιμες ψυχές; Βεβαίως και είναι. Ο Θεός ξέρει για τον καθένα από αυτούς. Γνωρίζουμε, όμως, ότι οι προσευχές της πίστης απαντιούνται. Ο Θεός παράτεινε τη μακροθυμία Του στην περίπτωσή της, για να στραφεί σ’ Αυτόν με μετάνοια και ταπείνωση και να βρει τη σωτηρία της ψυχής της.
Η Ανάσταση είναι Δύναμη του Θεού
Η ανάσταση είναι το κέντρο, η πεμπτουσία, το θεμέλιο και η δύναμη της χριστιανικής πίστης. Χωρίς την ανάσταση, η χριστιανική πίστη είναι η μεγαλύτερη απάτη των αιώνων. Η ζωή, η διδασκαλία, το κήρυγμα και τα θαύματα του Ιησού Χριστού αποδεικνύονται αληθινά, μόνο και μόνο επειδή ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε.
Η ανάσταση, λοιπόν, του Ιησού Χριστού είναι το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αποτελεί το μοναδικό γεγονός που είναι απόλυτα ταυτισμένο με τη ζωή του ανθρώπου. Γιατί η ανάσταση δεν αφορά μόνον τον Ιησού Χριστό, αλλά και τον κάθε άνθρωπο. Όπως ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε, έτσι και κάθε άνθρωπος που πιστεύει με όλη τη δύναμη της ψυχής του στο σωτήριο έργο του Ιησού Χριστού επάνω στο σταυρό, αλλά και στην ανάστασή Του, ανασταίνεται σε μια υπέροχη ζωή, που ξεκινά από εδώ κάτω στη γη και συνεχίζεται στην αιωνιότητα στον ουρανό.
Ο Απόστολος Παύλος απευθυνόμενος στους Χριστιανούς της Κορίνθου, τονίζει τη σπουδαιότητα της ανάστασης με τα παρακάτω λόγια: «Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, η πίστη σας είναι χωρίς περιεχόμενο· ζείτε ακόμα μέσα στις αμαρτίες σας. Πρέπει επίσης να συμπεράνει κανείς ότι και οι χριστιανοί που πέθαναν έχουν χαθεί. Αν η χριστιανική ελπίδα μας περιορίζεται μόνο σ’ αυτήν τη ζωή, τότε είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι απ’ όλους τους ανθρώπους. Η αλήθεια όμως είναι πως ο Χριστός έχει αναστηθεί, κάνοντας την αρχή για την ανάσταση όλων των νεκρών. Γιατί, όπως ο θάνατος ήρθε στον κόσμο από έναν άνθρωπο, έτσι από έναν άνθρωπο ήρθε και η ανάσταση των νεκρών. Όπως πεθαίνουν όλοι εξαιτίας της συγγένειας με τον Αδάμ, έτσι, χάρη στη συγγένεια με το Χριστό, όλοι θα ξαναπάρουν ζωή» (Α’ Κορινθ. 15:17-22).
Ο άνθρωπος που μετανοεί για τη ζωή που έζησε μακριά από τον Ιησού Χριστό, που πιστεύει στο έργο της σωτηρίας του Χριστού επάνω στο σταυρό και ζητά με πίστη τη συγχώρηση όλων των αμαρτημάτων του, όχι μόνο συγχωρείται για όλες του τις αμαρτίες και γίνεται ένας καινούργιος πέρα για πέρα άνθρωπος, αλλά εκείνη τη στιγμή ζωοποιείται στην αιώνια ζωή. Αυτή ήταν η εμπειρία του ληστή στο σταυρό, όταν στην προσευχή του στον Κύριο είπε: «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου». Ο Ιησούς του απάντησε: «Σε βεβαιώνω πως σήμερα κιόλας θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο» (Λουκάς 23:42,43).
Η ανάσταση του Ιησού Χριστού είναι η μεγαλύτερη δύναμη που φανερώθηκε στην ανθρωπότητα. Γιατί, αν ο Ιησούς Χριστός νίκησε το θάνατο που είναι ο μεγαλύτερος ανίκητος εχθρός του ανθρώπου, μπορεί να νικήσει και κάθε άλλο κακό και να λύσει κάθε πρόβλημα.
Το γεγονός ότι μόνον η χριστιανική πίστη έχει άδειο τάφο, ενώ τα κόκκαλα των αρχηγών όλων των άλλων θρησκειών βρίσκονται κλεισμένα σε κάποιο μνήμα, είναι η πιο τρανταχτή μαρτυρία και απόδειξη, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι σήμερα ζωντανός και σύμφωνα πάντα με την Αγία Γραφή και την εμπειρία της χορείας των Αγίων της Εκκλησίας μας βρίσκεται στα δεξιά του Πατέρα Θεού και μεσιτεύει για μας. Έτσι κάθε άνθρωπος που έχει πιστέψει ειλικρινά στον Ιησού Χριστό ως δικό του Σωτήρα, μπορεί να ζητά αυτά που χρειάζεται από τον Θεό στο όνομα του Ιησού Χριστού (Ματθ. 7:7-11, Μάρκος 11:24, Λουκ. 11:9, Ιωάννης 15:7).
Όποιος πιστέψει στην ανάσταση του Χριστού και με συντριβή και μετάνοια για τις αμαρτίες του ζητήσει και τη δική του ανάσταση, σε μια στιγμή γίνεται καινούργιος άνθρωπος και ζωοποιείται, γίνεται πλέον ζωντανό μέλος της Εκκλησίας. Από τη στιγμή εκείνη γίνεται συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός, αρχίζοντας μια στενή σχέση με τον Θεό, τόσο μέσα στην Εκκλησία δια των ιερών μυστηρίων, όσο και στην προσωπική του ζωή.
Τότε αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ο διπλανός του είναι ο αδελφός του, συμφιλιώνεται μαζί του, όπως τον συμφιλίωσε ο Θεάνθρωπος με τον Θεό, αρχίζει να αγαπά όλους. «Αγαπήσομεν αλλήλους ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν» ακούμε στην θεία λειτουργία και βλέπουμε τους ιερείς να ασπάζονται ο ένας τον άλλον.
Η πίστη στην ανάσταση του Χριστού ανοίγει μια νέα ζωή στον άνθρωπο, μια ζωή δύναμης για έργα καλά που προέρχονται από την πίστη στον Ιησού Χριστό για να δοξάζεται και να υμνείται ο Θεός (Φιλιπ. 1:11).
Από τα Πάθη στην Ανάσταση
Αναμένοντας και φέτος την εβδομάδα των Παθών του Κυρίου, στο νου μας έρχονται και πάλι τα τελευταία γεγονότα πριν από τη σταύρωση του Χριστού το 33 μ.Χ., όπως τα καταγράφουν οι Ευαγγελιστές και οι αυτόπτες μάρτυρες. Θυμόμαστε το τελευταίο τραπέζι του Κυρίου μας με τους μαθητές Του, με μια ρωγμή, βέβαια, τη φορά αυτή, στον κύκλο των μαθητών. Οι μαθητές είναι τώρα έντεκα. Ο δωδέκατος είναι προδότης.
Ο Κύριος και Διδάσκαλος, ζωσμένος με μια πετσέτα στη μέση και μια λεκάνη νερό στα χέρια, ξεκινά να πλύνει τα σκονισμένα πόδια των μαθητών του. Αυτοί ξαφνιάζονται, έχουν αντιρρήσεις. Πώς ο Διδάσκαλος κάνει τη δουλειά ενός υπηρέτη; Ο Ιησούς ανατρέπει τις αντιλήψεις τους: «Ει ουν εγώ ένιψα υμών τους πόδας, ο Κύριος και Διδάσκαλος, και υμείς οφείλετε αλλήλων νίπτειν τους πόδας» (Ιω. 14:14). Η ατμόσφαιρα γίνεται αόριστα βαριά. Ο Κύριος μιλάει για προδοσία, για παθήματα, για μια αβάσταχτη λύπη. Οι μαθητές στέκουν αμήχανοι, δεν μπορούν να καταλάβουν. Κόβει το ψωμί και το μοιράζει. Δίνει μέσα απ’ αυτό τον ίδιο Του τον Εαυτό! Σε κείνους που αγάπησε τόσο. «Τούτο εστί το σώμα μου». Ευλογεί και το κρασί. Τους δίνει να πιούν. «Τούτο εστί το αίμα μου». Είναι η τελευταία φορά που τρώνε μαζί. Βγαίνουν και πηγαίνουν στον κήπο της Γεθσημανή, όπως το συνήθιζαν. Ο Κύριος γνωρίζει όλα τα παθήματα που θα ακολουθήσουν. Είναι κιόλας εγκαταλελειμμένος. Και να που ο κήπος φωτίζεται ξαφνικά από αναμμένους δαυλούς. Το φίλημα που ακολουθεί, είναι υποκριτικό: «Χαίρε ραββί». Και η προδοσία συντελέστηκε.
Τα γεγονότα, οι εικόνες, τα λόγια περνούν το ένα μετά το άλλο πάνω στη σκηνή του μυαλού μας. Ακολουθεί η παράδοσή Του στους στρατιώτες του Πραίτορα. Τον ξεγυμνώνουν, Τον μαστιγώνουν, Τον γελοιοποιούν, Του φορούν περιπαικτικά βασιλική χλαμύδα. Με στεφάνι από αγκάθια στο κεφάλι οδηγείται στον χώρο της σταύρωσης. Τον χτυπούν στο πρόσωπο, στον λαιμό, στο άχραντό Του σώμα. Του κάνουν ερωτήματα βλάσφημα, περιπαικτικά. Το πάθος του Κυρίου μας είναι εκούσιο και πώς να το κατανοήσουμε εμείς οι φτωχοί; Μας τα έδωσε όλα ο Κύριος. Έτσι κάνει η αληθινή αγάπη. Ως εκεί μας αγάπησε, μέχρι σταυρικού θανάτου.
Και μας μοιράζεις, Κύριε, το έλεός Σου και την αγάπη Σου εξακολουθητικά 2.000 χρόνια τώρα. Είναι η αγάπη Σου Κύριε που δεν ξέρει όριο. Που θα έπρεπε να μας συγκλονίζει καθημερινά.
Η Ανάσταση του Χριστού είναι η νίκη του θανάτου. Είναι το προοίμιο της ανάστασης όλων των ανθρώπων. Το σπουδαιότερο γεγονός της πίστης μας. «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών».
«Όλη η ιστορία του Χριστιανισμού δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιστορία ενός και μοναδικού θαύματος. Του θαύματος της του Χριστού αναστάσεως. Δια της πίστεως στην ανάσταση του Κυρίου, γεννάται εκ νέου ο άνθρωπος, γεννιέται για την αιωνιότητα» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς).
Όταν είμαστε μακριά από τον Χριστό, καθηλωνόμαστε στα επίγεια και χάνουμε τα επουράνια, που είναι ο στόχος και ο σκοπός της ζωής μας. Η χαρά της αναστάσεως ας γεμίζει τις καρδιές μας και ας φωτίζει τον νου μας.
Φωτεινή Ηλιοπούλου - Εκπαιδευτικός
Για την Πεντηκοστή
Πώς θα γνωρίσουμε το Θεό
Αγίου Σιλουανού του Αγιορείτου
Πολύ μας αγαπάει ο Κύριος. Aυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε Εκείνος κατά το μέγα Του έλεος. Γέρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο και γράφω την αλήθεια από αγάπη για τους ανθρώπους. Το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι το Θεό. Ήμουνα χειρότερος κι από έναν βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου. Σαν άρχισα όμως να ζητώ συγχώρηση από το Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρηση, αλλά και το Άγιο Πνεύμα. Έτσι, εν Πνεύματι Αγίω, γνώρισα το Θεό. Βλέπεις αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιος, αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει την ευσπλαχνία Του;
Αδελφοί μου, πέφτω στα γόνατα και σας παρακαλώ, πιστεύετε στο Θεό, πιστεύετε πως υπάρχει το Άγιο Πνεύμα, που μαρτυρεί για το Θεό σ’ όλες τις εκκλησίες μας, αλλά και στην ψυχή μου. Το Άγιο Πνεύμα είναι αγάπη. Και η αγάπη αυτή πλημμυρίζει όλες τις ψυχές των ουρανοπολιτών αγίων. Και το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι στη γη, στις ψυχές όσων αγαπούν το Θεό.
Εν Πνεύματι Αγίω οι ουρανοί βλέπουν τη γη, ακούνε τις προσευχές μας και τις προσκομίζουν στο Θεό. Ζούμε στη γη και δεν βλέπουμε το Θεό, δεν μπορούμε να Τον δούμε. Αλλά σαν έρθει το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή, τότε θα δούμε το Θεό, όπως Τον είδε ο άγιος Στέφανος (Πράξ. 7:55-56). Η ψυχή και ο νους αναγνωρίζουν αμέσως με το Άγιο Πνεύμα ότι Αυτός είναι ο Κύριος. Έτσι ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, με το Άγιο Πνεύμα αναγνώρισε στο μικρό Βρέφος τον Κύριο (Λουκ. 2:25-32). Έτσι και ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, με το Άγιο Πνεύμα επίσης, αναγνώρισε τον Κύριο και Τον υπέδειξε στους ανθρώπους.
Και στον ουρανό και στη γη ο Θεός γνωρίζεται μόνο με το Άγιο Πνεύμα, όχι με την επιστήμη. Και τα παιδιά που δεν σπούδασαν καθόλου, γνωρίζουν τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό και πόσο πολύ μας αγαπάει. Ακόμα κι αν διαβάζουμε ότι μας αγάπησε και έπαθε από αγάπη για μας, σκεφτόμαστε γι’ αυτά μόνο με το νου, αλλά δεν καταλαβαίνουμε όπως πρέπει, με την ψυχή, την αγάπη του Χριστού. Όταν όμως μας διδάξει, τότε γνωρίζουμε με ενάργεια και αισθητά την αγάπη, τότε γινόμαστε όμοιοι με τον Κύριο.
Μάιος - Ιούνιος 2021
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Αγαπούσε τον Χριστό
Eίναι συγκλονιστική η διδασκαλία του Ιησού Χριστού και των μαθητών Του. Είναι καιρός να ακουμπήσουμε τα βάρη μας πάνω Του. Να μαθητεύσουμε κοντά σε αγιασμένους γέροντες και γερόντισσες. Κουραστήκαμε να εμπιστευόμαστε τυφλά τις ανούσιες και άκαιρες επιλογές μας. Τις ανίερες προσπάθειες και τις αποστασίες μας. Έτσι, κουραστήκαμε να διαψευδόμαστε από τον ίδιο τον εαυτό μας. Να μας ακυρώνουν οι δήθεν ελεύθερες επιλογές μας, η αλαζονεία, η απιστία μας.
Μόνη λύση να Του παραδοθούμε. Περιμένει από εμάς μία ελάχιστη κίνηση μετάνοιας, ένα νεύμα, μια πρόσκληση, ένα κάλεσμα, έστω και αμήχανο. Για να βάλει Εκείνος μετά την απαιτούμενη δύναμη, ώστε να μας στηρίξει αποφασιστικά.
Χιλιάδες είναι οι αφορμές που μας δίνει ο Χριστός για να μας αποκαλύψει την Αγιασμένη Παρουσία Του. Χιλιάδες είναι οι αφορμές για να μας πει, ότι είναι Παρών στη ζωή μας.
Στην αγκαλιά Του βρίσκει καταφύγιο το κάθε δάκρυ, η κάθε σταγόνα αίμα που χύνουμε, ο ιδρώτας, ο κόπος μας. Ανεξήγητο μυστήριο ο άνθρωπος που διστάζει ή και φοβάται να πλησιάσει τον Δημιουργό του. Έτσι πολύ εύκολα γλίστρησε στην αγκαλιά των δαιμόνων και χάνεται στου Άδη τα μονοπάτια.
Τι ήταν ο Γέροντας Παϊσιος; Ένας χωματένιος άνθρωπος, ταπεινός, πράος, που έγινε τίποτα και κέρδισε τα πάντα από τον Χριστό. Στερήθηκε, μάτωσε, αγωνίστηκε, ασκήθηκε και έτσι έζησε την πληρότητα των μακαρίων υποσχέσεων. Αναγνώρισε με ταπείνωση την αμαρτωλότητά του, έλιωσε τη σάρκα μέσα από υπεράνθρωπες νηστείες και θυσίες. Άγρυπνος βιαστής της φύσης του. Μιλούσε περισσότερο με τα μάτια, παρά με το στόμα. Επικοινωνούσε μέσα από τη σιωπή και οι αναστεναγμοί της προσευχής του έφταναν αβίαστα μέχρι τον θρόνο του Θεού.
Η παρουσία του θυσιαστικό παράδειγμα, η αγιασμένη βιωτή του στήριξε όχι μόνο το Άγιο Όρος, αλλά την Εκκλησία, την Ορθοδοξία, την Οικουμένη.
Πόσοι από εμάς μπορούμε να βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής μας τον ίδιο τον Ιησού Χριστό; Να γευόμαστε τέτοιες θεϊκές χαρές λόγω της εξαγιασμένης ζωής μας; Τι γεννά το μυστήριο του θεωμένου ανθρώπου; Τα δάκρυα των ματιών του αναμεμειγμένα με το αίμα του Χριστού. Η μετάνοιά του γονιμοποιημένη από τη Χάρη του Θεού. Τέτοιος άνθρωπος ήταν ο παππούλης μας, ο Γέροντας της καρδιάς μας.
Έκλαιγες Παϊσιε για όλες και όλους εμάς, μέχρι να περάσει ο πόνος, η ασθένεια, μέχρι να οικονομηθεί η δυσκολία μας. Κοιμήθηκες τόσο λίγο, πόνεσες τόσο βαθιά, έκλαψες τόσο πολύ! Όχι μόνο για τις δικές σου αμαρτίες (που ήταν ελάχιστες), αλλά κυρίως για τις δικές μας που είναι ασήκωτες.
(Μιλτιάδης Βιτάλης, «Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες»
Του Αγίου Παϊσίου, σελ. 159-161)