Ιούλιος - Αύγουστος 2021

OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH

Το Θείο Δώρο Της Προσευχής

Όλοι οι άγιοι πατέρες της Εκκλησίας ήταν άνθρωποι προσευχής. Πρώτο τους κύριο μέλημα ήταν να επικοινωνούν με το Θεό. Να Τον δοξάζουν, να Τον ευχαριστούν και να ζητούν το έλεός Του για τις ανάγκες τους και τις ανάγκες των άλλων.

Όπως η φύση δεν μπορεί να ζήσει χωρίς νερό, έτσι δεν μπορεί να ζήσει και ο αληθινός Χριστιανός χωρίς προσευχή.

Η προσευχή είναι το οχύρωμα των πιστών. Η προσευχή είναι το ακαταμάχητο όπλο μας. Η προσευχή είναι το καθαρτικό της ψυχής μας. Η προσευχή είναι η απολύτρωση από τα αμαρτήματά μας. Είναι η βάση των αναρίθμητων αγαθών μας. Η προσευχή δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνδιάλεξη με το Θεό και ομιλία προς τον Κύριο των όλων. Ποιος είναι ευτυχέστερος άνθρωπος από εκείνον, που αξιώνεται συνεχώς και συνομιλεί με τον Κύριό του; Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας μιλάει για την προσευχή: «Εάν ίδωμεν κάποιον να συνομιλεί με άρχοντα, μας προκαλεί τον θαυμασμό και θεωρούμεν τούτο σπουδαιότατον γεγονός και κατά την διάρκεια της συνομιλίας των κανείς δεν τολμά να τους διακόψει. Πόσον όμως σπουδαιότερο και σημαντικότερο γεγονός είναι δια τον άνθρωπον, όταν δια της προσευχής συνομιλεί με τον Άρχοντα Επουρανίων και Επιγείων! Η προσευχή μας έχει ως βασικό περιεχόμενο την συγχώρησίν των αμαρτημάτων μας και την άφεσιν των παραπτωμάτων μας, την διατήρησην των ήδη χορηγηθέντων «δωρεών», αλλά και εκείνων τα οποία μελλοντικά θα μας δωρηθούν.»

Γι’ αυτό πρέπει να μάθομε να εμμένομε στη ζωή της προσευχής με πίστη, με ελπίδα και με προσδοκία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι «παν δώρημα τέλειον, άνωθεν εστί καταβαίνον εκ του Πατρός των φώτων». Δεν πρέπει να νικώμεθα από τα τεχνάσματα του πονηρού όπως είναι η αμφιβολία, η αναβολή της προσευχής, η κακοκεφιά, η σπατάλη του χρόνου μας σε ανώφελα πράγματα κ.λ.π., αλλά να εμμένομε στην προσευχή, ζητώντας πάντοτε τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος.

Η προσευχή είναι ο ασφαλής τρόπος για να είμαστε πάντοτε στο σωστό δρόμο, για να έχουμε λύση στα καθημερινά μας προβλήματα, για να είμαστε γεμάτοι χαρά και ειρήνη, για να έχουμε φώτιση να ξεχωρίζουμε το σωστό από το λάθος, για να έχουμε εμείς και η οικογένειά μας ζωή με ευλογία και προκοπή.

Πηγή κατήχησης, Λόγος Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Η Συμμετοχή Του Κλήρου Στην Επανάσταση Του 1821

Η συμμετοχή του Ράσου - και μάλιστα του Οικουμενικού Πατριαρχείου - στον Αγώνα υπήρξε δείγμα υψηλής αυθυπερβάσεως και αυτοθυσίας, αφού ήταν πια φανερό, ότι ο Αγώνας είχε σαφώς αντιρωμαΐικο και αντιεθναρχικό χαρακτήρα, στρεφόμενο και κατά του Πατριάρχου, ως Εθνάρχου Ρωμιών. Η συμμετοχή δε αυτή ομολογείται από εκείνους, που την έζησαν σ’ όλη τη διάρκεια του Αγώνα και ήταν σε θέση να την επιβεβαιώσουν. «Πλησίον εις τον Ιερέα - έλεγε ο Θ. Κολοκοτρώνης - ήτο ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, Πατριάρχης και τσομπάνης, ναύτης και γραμματισμένος, ιατροί, κλεφτοκαπεταναίοι, προεστοί και έμποροι». Η σημαντικότερη προσφορά του Ράσου στο Έθνος μας δεν ήταν τόσο η συμμετοχή του Κλήρου στις ένοπλες εξεγέρσεις και συγκρούσεις, όσο η συμβολή του Ράσου στη συντήρηση το ελληνορθόδοξου φρονήματος του Γένους και της αγάπης του προς την ελευθερία. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις δεν θα μπορούσε να υπάρξει Εικοσιένα.

Πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνού

Δια ν’ απολαύσωμεν την ελευθερίαν πρέπει να αποφασίσωμεν ν’ αποθάνωμεν με τα όπλα εις τας χείρας, και τότε ας την χαρώσιν οι μεταγενέστεροί μας. Αν όμως δειλιάσωμεν τώρα, τότε αιωνίως εχαθήκαμεν και ημείς και όλον το Έθνος μας. Όθεν, όποιος αγαπά την αλήθειαν, την πίστιν και την πατρίδα, ας δράξη τα όπλα και ας έλθη μαζί μας.

Ο Σαλώνων Ησαΐας

Ιούλιος - Αύγουστος 2021

ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Η Χαρισματική Ζωή

Ο συνειδητός Χριστιανός, με την κυριαρχία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του, απολαμβάνει τις δωρεές Του, τις ενέργειές Του, το βάθος και τον πλούτο μιας νέας ουράνιας εσωτερικής ζωής. Η νέα ζωή που χαρίζει δωρεάν – κατά χάριν – ο Θεός, βασίζεται στο λυτρωτικό έργο του Ιησού Χριστού στο σταυρό και είναι μια ζωή Αγίου Πνεύματος. Αυτό ακριβώς βίωσαν και όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας.

Στη νέα αυτή ζωή ο άνθρωπος γίνεται ένα καινούργιο δημιούργημα, γιατί το Άγιο Πνεύμα έρχεται και κατοικεί, «σκηνώνει» μέσα του, όπως το ακούμε και το λέμε σε κάθε ακολουθία στην Εκκλησία (Βασιλεύ Ουράνιε, …, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν). Η ζωή αυτή, με τις πολλές ευλογίες της, είναι επίσης και μια ζωή χαρισματική. Όπου το Άγιο Πνεύμα πνέει ελεύθερα, εκεί δίνει και τα δώρα Του, τα χαρίσματά Του.

Το Άγιο Πνεύμα που κάνει τον άνθρωπο καινούργιο, δεν είναι μόνον «φως και ζωή και ζώσα πηγή νοερά», είναι επίσης και «Θεός και Θεοποιούν και διαιρούν χαρίσματα». Όλα αυτά τα ενεργεί το Άγιο Πνεύμα, δίνοντας σε κάθε πιστό τα χαρίσματα εκείνα που είναι αναγκαία για την Εκκλησία του Χριστού. Τα χαρίσματα αυτά αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη στις επιστολές: προς Ρωμαίους κεφ. 12, Α’ προς Κορινθίους κεφ. 12 και 14 και προς Εφεσίους κεφ. 4.

Ο Μοναχός και Πατέρας της Εκκλησίας Ευθύμιος Ζηγαβηνός, στο έργο του «Πανοπλία Δογματική», τίτλος ΙΓ’ «Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον από τον Πατέρα», γράφει: «Το Πνεύμα πάντοτε ήταν μαζί με τους πνευματικούς, ενεργεί δε σύμφωνα με την ανάγκη, είτε σε προφητεία, είτε σε θεραπεία, είτε σε άλλα δυναμικά ενεργήματα».

Η Αγία Τριάδα δείχνει τη δύναμή της με τα χαρίσματα που δίνει σε κληρικούς και λαϊκούς, όπως γράφουν και οι Πατέρες της Εκκλησίας Ωριγένης, Ειρηναίος, Ιουστίνος ο Μάρτυς και πολλοί άλλοι. Έτσι, με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος πιστεύουν οι άνθρωποι στον Ιησού Χριστό (ευαγγελισμός) και γίνονται συνειδητοί Χριστιανοί (σαν να φεύγει από το πρόσωπό τους η μαυρίλα των αμαρτιών και φωτίζονται με το φως του Χριστού σε σημείο να λάμπουν και έτσι βλέπουμε τα φωτοστέφανα στις αγιογραφίες). Στη συνέχεια μαθαίνουν τα δόγματα της πίστης (διδασκαλία), αρχίζουν να ακούν τους ποιμένες τους (ιερείς) και να υπακούν στο Θεό, κλπ.

Μακάρι, όλοι μας να λαχταρήσουμε, πρώτα οι ιερείς και παράλληλα και οι λαϊκοί, να ζούμε με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όπως έγινε και στο ξεκίνημα της Εκκλησίας την ημέρα της Πεντηκοστής, και είδαμε τεράστια εξάπλωση της πίστης στο Χριστό παρά τους διωγμούς, όπου η παρουσία του Αγίου Πνεύματος ήταν ζωντανή και αισθητή στους πιστούς, δίδοντάς τους πλούσια τα χαρίσματα.

Μιχάλης Κανταρτζής

Ιούλιος - Αύγουστος 2021

Παιδική Γωνιά

Η Γρανίτα

O Γιώργος και ο Κυριάκος κάθονταν δίπλα-δίπλα στη βεράντα του σπιτιού του Γιώργου, τρώγοντας με ευχαρίστηση τη γρανίτα φράουλα που τους είχε προσφέρει η μητέρα του.

Το σχολείο είχε τελειώσει και η συζήτηση ήταν για τις καλοκαιρινές διακοπές.

– Πού θα πάτε φέτος; ρώτησε ο Κυριάκος το φίλο του.

– Στο χωριό της γιαγιάς, όπως κάθε χρόνο, απάντησε ο Γιώργος εμφανώς στενοχωρημένος. Φέτος, ήθελα πολύ να πάω κατασκήνωση, όμως δεν κατάφερα το χειμώνα να μαζέψω τα χρήματα που χρειάζονται. Του χρόνου όμως είμαι σίγουρος πως θα το καταφέρω, γιατί απλώς θα συμπληρώσω αυτά που μάζεψα αυτή τη χρονιά.

– Ευτυχώς, εγώ δεν έχω τέτοια προβλήματα, είπε ο Κυριάκος. Ο πατέρας μου βγάζει πολλά λεφτά, δουλεύει και η μάννα μου. Να, βλέπεις το μπλουζάκι που φοράω σήμερα; «Λακόστ», το πήρα για την κατασκήνωση.

Ο Γιώργος θαύμασε το καινούργιο κάτασπρο μπλουζάκι του φίλου του και σκέφτηκε πως μόνον όταν άρχιζε ο ίδιος να δουλεύει, θα μπορούσε να κάνει τέτοια όνειρα. Σκέφτηκε ακόμα πως, το μόνο που μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή για να παρηγορηθεί, ήταν να πάει στην κουζίνα να αποτελειώσει τη γρανίτα που είχε μισοφάει και να φέρει και στον φίλο του άλλο ένα ποτήρι. Σηκώθηκε βιαστικός κι όπως έκανε να γυρίσει, το ποτήρι που κρατούσε έγειρε προς τον Κυριάκο, ρίχνοντας την υπόλοιπη γρανίτα πάνω στο κάτασπρο καινούργιο «Λακόστ». Τη σιωπή της έκπληξης και του ξαφνιάσματος ακολούθησαν οι θυμωμένες φωνές του Κυριάκου:

– Καημένε Γιώργο, σ’ έφαγε η ζήλια σου για το μπλουζάκι και μου το ’κανες «μαντάρα». Είσαι άχρηστος και ζηλιάρης, είπε και σηκώθηκε να φύγει, κλείνοντας με δύναμη την πόρτα πίσω του.

Σε λίγη ώρα ο Γιώργος χτυπούσε το κουδούνι του σπιτιού του Κυριάκου.

– Σου ζητώ συγνώμη για τη ζημιά που σου έκανα.

– Δεν ήταν ζήλια, μια στιγμή αδεξιότητας ήταν, του είπε, βάζοντάς του στο χέρι ένα φάκελο και έφυγε αμέσως.

Ο Κυριάκος άνοιξε το φάκελο και μίλησε στον πατέρα του, που κατάλαβε πως κάτι έγινε και ήρθε κοντά του.

– Ο Γιώργος με ντρόπιασε με τον τρόπο του, είπε με κατεβασμένο κεφάλι. Μου έφερε τα χρήματα που μάζευε για την κατασκήνωση για να αγοράσω άλλο μπλουζάκι, αλλά εγώ του φέρθηκα πολύ άσχημα. Φάνηκα πολύ εγωιστής κι ο Γιώργος είναι καλό παιδί.

– Μην το σκέφτεσαι λοιπόν πολύ, είπε ο πατέρας. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.

– Ναι, μπαμπά, θα επιστρέψω αμέσως τα χρήματα στον Γιώργο και θα ζητήσω συγνώμη. Και θέλω να σου ζητήσω μια χάρη. Μπορώ σε παρακαλώ να πάρω το φίλο μου στην κατασκήνωση μαζί μου φέτος;

Πόση προσοχή, λοιπόν, χρειάζεται στη ζωή μας, για να δίνουμε το καλό παράδειγμα και να έχουμε καλή συμπεριφορά!

Ιούλιος - Αύγουστος 2021

Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)

Η Παναγία και το Καντήλι της

Την Παναγία την είχε σαν μάνα του (ο Γέροντας Παΐσιος). Την ένιωθε δική του μητέρα και όχι σπάνια, με απλότητα μικρού παιδιού της ζητούσε να στηρίξει επισκέπτες και προσκυνητές.

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από την εμφάνιση του Χριστού και συνέβη στον Γέροντα Παϊσιο ένα ακόμη θαυμαστό και θείο γεγονός, την ώρα που στο μικρό εκκλησάκι της καλύβης του διάβαζε ο διάκονος το Τροπάριο «Μαρία, Μήτερ Θεού, της ευωδίας το σεπτόν σκήνωμα».

Ήταν παραμονή της εορτής του Τιμίου Σταυρού και μαζί του ήταν τότε ο διάκονος και νυν Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος, ένας σπουδαίος κληρικός με σημαντική και αξιέπαινη ποιμαντορική και φιλανθρωπική δράση. Έκαναν μαζί αγρυπνία και το πρωί θα ερχόταν παπάς για τη Θεία Λειτουργία από τη Μονή Σταυρονικήτα. Ο Γέροντας στεκόταν δίπλα στον διάκο και έκανε συνεχώς εδαφιαίες μετάνοιες σε όλη τη διάρκεια της Ακολουθίας της Μεταλήψεως.

Ήταν μία παρά, περασμένα μεσάνυχτα και ο διάκος καθόταν στο μοναδικό στασίδι που υπήρχε, κρατώντας ένα κερί για να μπορεί να διαβάζει τη Θεία Μετάληψη. Τότε μέσα στο εκκλησάκι ακούστηκε ένας απαλός θόρυβος σαν αύρα θαλασσινή σε παραδεισένιο τοπίο. Την ίδια στιγμή το σχεδόν σκοτεινό εκκλησάκι που φωτιζόταν μόνο από τα καντήλια και τα κεριά, φωτίστηκε με ουράνιο φως που έμοιαζε σαν προβολέας με λευκό φως. Ταυτόχρονα το καντήλι της Παναγίας άρχισε να πηγαινοέρχεται σαν εκκρεμές, ενώ τα υπόλοιπα καντήλια παρέμεναν ακίνητα.

Έκπληκτος ο διάκος παρατηρούσε το υπερφυσικό γεγονός. Τότε στράφηκε με απορία και δέος μαζί στον π. Παΐσιο που του έκανε νόημα να σωπάσει. Αμήχανος απ’ όσα συνέβαιναν στο εκκλησάκι, όπου επικρατούσε ουράνια γαλήνη, μετά από λίγο συνέχισε από μόνος του να διαβάζει την Ακολουθία, ενώ μια ανατριχίλα διαπερνούσε το κορμί του. Ο Γέροντας είχε τα χέρια του σταυρωμένα στο στήθος. Ήταν σκυφτός με το κεφάλι του να ακουμπάει στο δάπεδο.

Το θεϊκό αυτό γεγονός κράτησε περίπου μία ώρα. Είχε χαθεί η αίσθηση του χρόνου, όταν στο σημείο που ο διάκος έφτασε στην ευχή, «από ρυπαρών χειλέων…» σιγά σιγά έσβησε το δυνατό φως και σταμάτησε να κουνιέται το καντήλι της Παναγίας.

Λίγο αργότερα, όταν επέστρεψαν οι δυο τους στον κύριο χώρο της καλύβης, ρώτησε ο διάκος τον π. Παΐσιο:

– «Γέροντα, τι ήταν αυτό το πράγμα;»

– «Ποιο πράγμα;»

– «Το καντήλι. Πως κουνιόταν το καντήλι τόση ώρα;»

– «Τι είδες;»

– «Κουνιόταν το καντήλι της Παναγίας δεξιά - αριστερά».

– «Μόνο αυτό είδες;»

– «Και φως …άπλετο φως!»’

– «Άλλο;»

– «Δεν είδα τίποτε άλλο».

– «Τίποτε δεν ήταν… Δεν ξέρεις ότι στο Άγιο Όρος η Παναγία περνάει κάθε βράδυ από τα Μοναστήρια και τα Κελιά και βλέπει τι κάνουν οι μοναχοί; Πέρασε και από εδώ, είδε δυο παλαβούς που διάβαζαν και κούνησε το καντήλι να τους χαιρετήσει!»

Κάποια άλλη φορά, σε μια άλλη συνάντησή τους, αποκάλυψε ο Γέροντας Παΐσιος στον π. Αθανάσιο, ότι εκείνο το βράδυ είχε περάσει η ίδια η Παναγία από το εκκλησάκι της καλύβης. Απλά δεν μπόρεσε τότε, δεν το επιθυμούσε η ίδια, να τη δει ο διάκος, στα μάτια του οποίου η Παναγία ήταν αόρατη.

Ο νυν Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος ακόμα μέχρι σήμερα θυμάται με μεγάλη συγκίνηση, όσα θαυμαστά βίωσε εκείνο το βράδυ στο αγιασμένο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού.

Ο Γέροντας βίωνε συχνά θαυμαστά γεγονότα που όπως έλεγε, τονώνουν την πίστη, θερμαίνουν την ψυχή και φουντώνουν την αγάπη του ανθρώπου για τα θεία. Βγαίνει ο Χριστιανός από τα πεζά, τα φθαρτά και βιώνει ουράνιες καταστάσεις.

Είναι γεγονός, ότι ο Γέροντας δεν υπολόγιζε καθόλου τον εαυτό του. Τον είχε για πέταμα, λόγω της ταπείνωσής του. Όλη του η μέριμνα ήταν να αναπαύσει, να στηρίξει, να διακονήσει, να θεραπεύσει τους άλλους.

(Μιλτιάδης Βιτάλης «Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες» του αγ. Παϊσίου, σελ. 161,162,163)

«Η καλοσύνη μαλακώνει και ανοίγει την καρδιά, σαν το λάδι την σκουριασμένη κλειδαριά». Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ιούλιος - Αύγουστος 2021

Η Ευλογημένη Χριστιανική Οικογένεια

Η οικογένεια ιδρύθηκε από τον Θεό για να αποτελεί το βασικό κύτταρο της κοινωνίας. Όταν η οικογένεια μένει ενωμένη, τότε και η κοινωνία μένει ενωμένη. Όταν η οικογένεια διαλύεται, τότε διαλύεται και η κοινωνία.

Ο Θεός δημιούργησε την οικογένεια για να ζει μαζί της, να τη βοηθάει, να της συμπαραστέκεται, γιατί η οικογένεια έχει εγκαταλείψει τον Θεό. Όταν η οικογένεια έχει αρχηγό, Πατέρα και Κύριο τον Ιησού Χριστό και μητέρα την Εκκλησία, τότε, όχι μόνο είναι ακλόνητος βράχος της κοινωνίας, αλλά και επιτυγχάνει την ασφάλεια και τη φυσιολογική ανάπτυξη όλων των μελών της.

Στη χριστιανική οικογένεια, κάθε μέλος της αισθάνεται άνεση, ελευθερία και ασφάλεια. Έτσι, αν κάποιο από αυτά νιώθει απογοητευμένο ή κινδυνεύει να παρασυρθεί από οποιοδήποτε κακό, τότε ο Κύριος το προστατεύει.

Όταν, λοιπόν, ο Χριστός είναι το κέντρο και το θεμέλιο της οικογενείας, η ομόνοια και η αγάπη κυριαρχούν μεταξύ των μελών της. Τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με ψυχραιμία, σύνεση και σοφία Θεού. Η αρμονία πρυτανεύει στις καρδιές και στις σκέψεις τους. Με την αγάπη του Χριστού και τη δύναμή Του, όλοι είναι πρόθυμοι να αφήσουν τα δικά τους προβλήματα και κουβεντιάζουν με κατανόηση και πνεύμα αγάπης τα προβλήματα των άλλων. Έτσι, αποφεύγονται οι διαστάσεις και οι διχόνοιες, που οδηγούν σ’ ένα σωρό παρεξηγήσεις και πικρίες και επανέρχεται η ειρήνη στη χριστιανική οικογένεια για τη δόξα του Θεού.

Είναι απαραίτητο, λοιπόν, οι γονείς, ιδιαίτερα η μητέρα, να είναι συνειδητή Χριστιανή, πιστή στον Θεό, ζωντανό και ενεργό μέλος της Εκκλησίας. Η επίδραση της μητέρας είναι τεράστια σε όλες τις δύσκολες και εύκολες στιγμές της οικογένειας.

Η δύναμη του Θεού είναι πάρα πολύ μεγάλη στο να προστατεύει και να φέρνει ειρήνη στην οικογένεια εκείνη που Τον αγαπά και Τον λατρεύει. Ο Θεός θέσπισε την οικογένεια για να ζει κάθε μέρα μαζί της και να την κρατάει φως και άλας, βράχο ακλόνητο στην κοινωνία.

Μιχάλης Κανταρτζής

Ιούλιος - Αύγουστος 2021

Επίσκεψη στο ΕΚΚΝΑ

Ο Κύριος μάς ελέησε να ικανοποιήσουμε την από πολύ καιρό επιθυμία μας και να επισκεφθούμε το Ε.Κ.Κ.Ν.Α. (Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα). Το εμπόδιο ήταν η απαγόρευση επισκεπτηρίων λόγω κορωναϊού. Όμως ο κ. Διευθυντής έκανε κάθε προσπάθεια για να διευκολύνει την επίσκεψή μας, καθότι μας γνωρίζει από ετών και μας εμπιστεύεται.

Αρκετό καιρό νωρίτερα είχαμε ενημερώσει τα μέλη μας, ώστε να μαζέψουμε είδη πρώτης ανάγκης για να τα προσφέρουμε στα παιδιά. Έτσι, λοιπόν, στις 28 Ιουνίου ξεκινήσαμε λίγοι αδελφοί με προορισμό μας την φυλακή των νέων. Η ημέρα ήταν πολύ ζεστή, αλλά η καρδιά μας δροσιζόταν από χαρά και αγάπη γι’ αυτά τα παιδιά που έχουμε βάλει στην καρδιά μας.

Φθάσαμε, στη φυλακή μ’ ένα αυτοκίνητο γεμάτο πράγματα. Ο κ. Διευθυντής μάς δέχθηκε με πολύ χαρά, μάς κέρασε σαν να είμαστε δικοί του άνθρωποι. Μάς μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, εξηγώντας μας πως η λειτουργία της υπηρεσίας στηρίζεται αρκετά στην ευσυνειδησία και στο φιλότιμο του ολιγάριθμου Προσωπικού.

Στη συνέχεια μας οδήγησαν στο χώρο που θα βλέπαμε λίγα παιδιά ως προστασία έναντι της πανδημίας, με τα οποία ο καθένας μας μίλησε μέσα απ’ την καρδιά του με πολύ απλά λόγια για τον Θεό. Άκουγαν με προσοχή. Μας έκανε εντύπωση το πως μας κοιτούσαν. Η έκφρασή τους έδειχνε σαν να τα άκουγαν για πρώτη φορά. Σε μια περίπτωση μάλιστα, χρειάσθηκε να χρησιμοποιήσουμε την εικόνα της ανάστασης του Χριστού για να καταλάβει ο νέος. Δυστυχώς αρκετά παιδιά είναι αναλφάβητα με αποτέλεσμα να μην μπορούν να διαβάσουν την Καινή Διαθήκη που τους προσφέραμε και μικρά βιβλιαράκια. Έκαναν πολλές ερωτήσεις και τους δίνονταν απαντήσεις. Ρουφούσαν τα λόγια.

Μακάρι να τους δίνεται η ευκαιρία πολλές φορές να ακούσουν για την αγάπη του Θεού, την σωτηρία του Χριστού, την σταύρωση, την ανάσταση, την αιώνια ζωή, κυρίως από τον ιερέα των φυλακών, αλλά και από πολλούς χριστιανούς που τους επισκέπτονται. Επιβάλλεται λοιπόν, στο χώρο αυτό να συνεχισθεί ένας ευαγγελισμός, που οι άνθρωποι αυτοί τον έχουν ανάγκη λόγω της στέρησης της σωματικής τους ελευθερίας. Μακάρι να δεχθούν με υπομονή τον εγκλεισμό τους και να αποκτήσουν την ελευθερία της ψυχής και την σωτηρία τους.

Επισκεφθήκαμε, όπως πάντα, και τα Σχολεία, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο. Ο κ. Διευθυντής των σχολείων μας ενημέρωσε ότι το 95% των παιδιών είχαν δηλώσει να σπουδάσουν πριν ξεκινήσει η πανδημία του κορωναϊού. Μετά, έπρεπε τα παιδιά να μένουν στα κελιά τους. Αλλά και πάλι βρέθηκε λύση. Δημιούργησαν καλωδιακή τηλεόραση και οι καθηγητές μαγνητοσκοπούσαν το μάθημα, το οποίο μπορούσαν στη συνέχεια να το δουν «καλωδιακά» μέσω της τηλεόρασης που έχουν στα κελιά τους. Εντυπωσιασθήκαμε με την ιδέα τους. Μάλιστα, η φυλακή δεν τους στερεί την εκπαιδευτική τους πρόοδο, με αποτέλεσμα κάποια παιδιά να φθάνουν στην ανώτατη βαθμίδα το «Πανεπιστήμιο», όπως πέρυσι που 2 παιδιά πέρασαν στο Πανεπιστήμιο.

Φύγαμε πολύ ικανοποιημένοι, με την υπόσχεση του Διευθυντή ότι είμαστε καλοδεχούμενοι όποτε το επιθυμούμε. Η ψυχή μας θα έχει πάντα μία θέση γι’ αυτά τα παιδιά που είδαμε και γι’ αυτά που δεν είδαμε. Τα έχουμε στην προσευχή μας, όλα όσα έχουμε συναντήσει από δεκαετίας πλέον, ώστε ο Θεός να τα φωτίζει και να τα ευλογεί.

Ιούλιος - Αύγουστος 2021

Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος

Να Αγαπάς Πρώτος

Όταν του έλεγα, «Παππούλη μου, ευλόγησέ με να σου μοιάσω όσο γίνεται περισσότερο», δεν το παρεξηγούσε, αλλά με σταύρωνε και μου έλεγε:

«Να προσεύχεσαι και να αγαπάς. Να αγαπάς το Θεό και τους ανθρώπους. Δεν βλέπεις εδώ τι κάνει η αγάπη του Χριστού; Να μη λες μέσα σου: «Με αγαπούν οι άλλοι;» Αν τους αγαπάς εσύ πρώτα, να ξέρεις ότι και αυτοί σε αγαπούν το ίδιο».

Μια γυναίκα παραπονιόταν κάποτε στον Παππούλη ότι κανείς δεν την αγαπά. Δεν την αγαπούσε ο άνδρας της, δεν την συμπαθούσαν στη δουλειά, την απέφευγαν οι φίλοι, τα παιδιά της δεν της έδιναν σημασία. Παραπονιόταν συνέχεια. Ο Παππούλης τη συμβούλευσε να τα βγάλει αυτά από το μυαλό της, γιατί δεν είναι δικά της.

Έκανε ο Παππούλης μια βόλτα την άλλη μέρα μέσα στα δένδρα, κοντά στο Ησυχαστήριο και βρήκε μια συντροφιά από φοιτητές, που είχαν πάει εκεί εκδρομή. Είχαν ένα μαγνητόφωνο και άκουγαν τραγούδια. Το τραγούδι που ακουγόταν εκείνη τη στιγμή έλεγε:

«Μη μου ζητάς να σ’ αγαπώ, η αγάπη δεν ζητιέται

Μέσα στα φύλλα της καρδιάς, ριζώνει και γεννιέται»

Δεν πρέπει να ζητάμε την αγάπη των άλλων. Πρέπει εμείς να τους αγαπάμε πρώτα και να μην αγωνιούμε για την αγάπη τους. Τότε, κάποτε, θα μας την ανταποδώσουν. Για να σε αγαπούν οι άλλοι πρέπει πρώτα εσύ να τους αγαπάς.

Σε μια εκδήλωση αγάπης του κόσμου προς τον Παππούλη, είπε μια μέρα:

«Κοίτα να δεις τι κάνει η αγάπη του Χριστού! Η τόση αγάπη που μου δείχνετε με συγκινεί και με ταπεινώνει μπροστά στο Θεό, που είμαι τόσο ανάξιος».

(Ανθολόγιον Συμβουλών π. Πορφυρίου, σελ 62-63)