Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Ο Χριστός Χαρίζει Ήρεμη Ζωή
Επιστημονική έρευνα ιατρών αναφέρει ότι πολλές ασθένειες οφείλονται σε αρρωστημένες σκέψεις. Σε μια έρευνα αναφέρουν ότι από τους 500 ασθενείς που εξέτασαν σε κλινική, οι 77 ήταν άρρωστοι από ψυχικές πιέσεις και προβλήματα. Τις αρρώστιες αυτές τις περιέγραψαν με τρία γράμματα «Φ.Δ.Π», που σημαίνουν «Φροντίδες, Δυσκολίες, Προβλήματα».
Ο άνθρωπος είναι αυτό που σκέπτεται και αυτό που αισθάνεται. Η ζωή μας κατευθύνεται από το περιεχόμενο και τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας. Με τη σκέψη μας μπορούμε να αρρωστήσουμε, αν σκεφτόμαστε ότι θα αρρωστήσουμε. Μπορούμε να ζούμε νύχτα μέρα με το φόβο κάποιου ανύπαρκτου κακού, εάν συνεχώς σκεφτόμαστε το κακό αυτό. Μπορούμε να δημιουργήσουμε άγχος και να το μεγαλώσουμε κάθε μέρα, όταν κάνουμε σκέψεις άγχους.
Από την άλλη πλευρά, όταν κάνουμε σκέψεις υγείας και προόδου, μπορούμε να θεμελιώσουμε μια ζωή υγείας και προόδου σ’ όλους τους τομείς της προσωπικότητάς μας και των δραστηριοτήτων μας. Όταν σκέφτεσαι σκέψεις πίστης και εμπιστοσύνης στο Θεό, δημιουργείς και αναπτύσσεις μια ζωή γεμάτη θετικά κατορθώματα. Με τις σκέψεις επηρεάζουμε το περιβάλλον και τη δική μας προσωπική εμπειρία.
Ο Θεός δεν μας δημιούργησε για να ζούμε με βάρη, πιέσεις, φροντίδες και προβλήματα. Ο Θεός μας δημιούργησε και θέλει να είμαστε σωματικά και ψυχικά υγιείς. Η Αγία Γραφή, που είναι το βιβλίο του Θεού, διακηρύττει ότι ο Θεός μάς θέλει να είμαστε δυναμικοί και δραστήριοι, γεμάτοι ζωτικότητα και αποδοτική δραστηριότητα σε όλη μας τη ζωή, κάτω μάλιστα από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Ο Θεός, το τονίζουμε πάλι, δεν δημιούργησε τον άνθρωπο να ζει με καταθλίψεις, με άγχη, με συμπλέγματα κατωτερότητας, αλλά με τη βοήθειά Του να γίνει ένας ήρεμος και ευτυχισμένος άνθρωπος. Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να γίνει άλλος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που θα αισθάνεται άνετα, ελεύθερα και πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη και στην καρδιά. Ο Ιησούς Χριστός έχει την ικανότητα, τη δύναμη, τη σοφία και την αγάπη που χρειάζεται ο άνθρωπος για να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος. Ο Θεάνθρωπος είναι η ιδιοφυία της ριζικής αλλαγής του ανθρώπου, γιατί έχει υπερφυσικές δυνάμεις και πάνω απ’ όλα ανόθευτη, υπεράνθρωπη, αγνή και δυναμική αγάπη.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, με τη δύναμη που βγαίνει από το Σταυρό και την Ανάστασή Του, ενεργεί με τεράστια αποτελέσματα στην αλλαγή της ζωής του ανθρώπου. Αυτό βέβαια το κάνει, όταν ο άνθρωπος το θελήσει και το ζητήσει. Δεν υπάρχει περίπτωση ο άνθρωπος να ζητήσει τον Χριστό στη ζωή του και ο Χριστός να Τον αρνηθεί. Φωνάζει, λοιπόν, ο Θεάνθρωπος και προσκαλεί: «Ελάτε σε μένα όλοι οι κουρασμένοι και φορτωμένοι κι εγώ θα σας ξεκουράσω… Όποιος διψάει, να έρθει σε μένα και να πιεί… Φεύγω και σας αφήνω την ειρήνη. Τη δική μου ειρήνη σας δίνω» (Ματθ. 11:28, Ιωάν. 7:37, 14:27).
Όλοι οι άνθρωποι του Θεού, οι συνειδητοί Χριστιανοί, οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και οι αφανείς πιστοί Χριστιανοί, όλοι αυτοί πίστεψαν στις παραπάνω υποσχέσεις του Θεανθρώπου, μετανόησαν και με πίστη ζήτησαν την σωτηρία του Χριστού. Ο Θεάνθρωπος διακήρυξε και μας βεβαιώνει ότι: «Όποιον δίνει σ’ εμένα ο Πατέρας, αυτός θα ‘ρθεί κοντά μου. Κι αυτόν που θα ‘ρθεί κοντά μου, εγώ δεν θα το αποδιώξω» (Ιωάν. 6:37). Γι’ αυτό κάνει πραγματικότητα τις υποσχέσεις αυτές στη ζωή όσων το ζητούν. Και μετά δοξάζουν τον Θεάνθρωπο Χριστό που τους έκανε καινούργιους ανθρώπους, ζωντανά μέλη της Εκκλησίας Του. Κάθε μέρα οι πιστοί αυτοί Χριστιανοί βλέπουν τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να ενεργεί με θαυμαστό τρόπο στη ζωή τους. Νους, καρδιά, σκέψεις, συναισθήματα έγιναν καινούργια, άγια, καθαρά. Τη νεκρή αμαρτωλή ζωή την αντικατέστησαν μια ζωντανή, θεία, δραστήρια και ευτυχισμένη ζωή.
«Απόστολοι εκ περάτων…»
Αύγουστος μήνας ήταν που αποδήμησε η Μητέρα του Θεού απ’ τον κόσμο αυτό. Και τούτο δεν ήταν τυχαίο.
Αυτός ο μήνας ξεχωρίζει από τους άλλους. Μακριές ζεστές οι μέρες, μας γεμίζουν γλυκιά ραθυμία, μας αφαιρούν τη διάθεση για έντονες δραστηριότητες που κουράζουν. Μας κάνουν να ζητάμε γαλήνη σε κάποια ήσυχη γωνιά, να ηρεμήσουμε και να χαρούμε τη φύση. Κυρίαρχος της αυγουστιάτικης καθαρής νύχτας, το αυγουστιάτικο φεγγάρι, καθώς το βλέπουμε να γεμίζει με το σιωπηλό φως του τη νυχτιά και να γλυκαίνει το σκοτάδι της γης, μας βοηθά να νιώθουμε ανάλαφροι, σαν να μας καλεί να αποδράσουμε από τις έγνοιες της ζωής, να αφήσουμε πίσω τα πρόσκαιρα του κόσμου τούτου, να ξεφύγουμε και να ανεβούμε ψηλότερα. Ο έναστρος καθαρός ουρανός, πλημμυρισμένος από την παρουσία και τη σιωπή του Θεού, τονίζει αυτή την ακατανόητη απεραντοσύνη του κόσμου των άστρων και εκμηδενίζει τον χρόνο. Αισθανόμαστε τότε και νιώθουμε πόσο ασήμαντη και στιγμιαία είναι η ανθρώπινη ζωή επάνω σ’ αυτή τη γη και πόσο απελπιστικά εφήμερες και μάταιες είναι οι γήινες φιλοδοξίες μας.
Κάπως έτσι θα ήταν και τότε τον Αύγουστο μήνα οι μέρες και οι νύχτες στη Γεθσημανή, όταν περνούσε εκεί τις τελευταίες της ημέρες η Μητέρα του Θεού, η Παναγία. Κουρασμένη και εκείνη από μια ζωή γεμάτη θλίψη και πόνο, με μόνη συντροφιά την αγάπη και του άλλου μαθητή, του Ευαγγελιστή Ιωάννη, θα περίμενε με εμπιστοσύνη την απόφαση του Γιού της, του Χριστού, για το ταξίδι της προς τον ουρανό. Εκείνος, για να την τιμήσει από κει ψηλά, είχε φροντίσει ιδιαίτερα για τη λαμπρή εξόδιο τελετή. Είχε δώσει εντολή να συναχθούν «εκ περάτων» οι Απόστολοί Του για να τιμήσουν με την παρουσία τους την ιερή εκείνη στιγμή.
Οι θεόπνευστοι υμνογράφοι της Εκκλησίας μας γεμάτοι δέος μας συγκλονίζουν, καθώς και οι ίδιοι αδυνατούν να συλλάβουν και να περιγράψουν το γεγονός της Κοιμήσεως και απορούν «πώς η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται;»
Το δεκαπενθήμερο που προηγείται της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ψάλλονται οι κατανυκτικές παρακλήσεις στη μεγάλη Μητέρα όλου του κόσμου και τέλος καλούνται οι Απόστολοι να συναθροιστούν στη Γεθσημανή για να παραστούν στον ενταφιασμό της Υπεραγίας Θεοτόκου.
«Ἀπόστολοι ἐκ περάτων,
συναθροισθέντες ἐνθάδε,
Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ,
κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα,
καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου,
παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα.
Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω,
πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν,
μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις,
ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων,
παρακαλῶ σε, Παρθένε,
βοήθησόν μοι ἐν τάχει.»
Ηλιοπούλου Φωτεινή, Εκπαιδευτικός
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Ιερά Μητρόπολη Κατάνγκας
Αγιασμός την ημέρα των Θεοφανείων
Με τη βοήθεια του Θεού εορτάσαμε με τον Σεβ. Μητροπολίτη Κατάνγκα κ. Μελέτιο το Άγιο Δωδεκαήμερο.
Εδώ η φτώχεια, τα οικονομικά προβλήματα, η ανεργία, το πλήθος των ασθενειών και η εξαθλίωση δυσχεραίνουν την ζωή των ανθρώπων. Οι δυσκολίες, όμως, αυτές δεν μας στέρησαν την χαρά όλων αυτών των εορτών. Βιώσαμε τη Γέννηση του Χριστού, την Περιτομή και τα Άγια Θεοφάνεια.
Οι εκκλησίες γέμισαν από ανθρώπινες υπάρξεις, από πρόσωπα χαμογελαστά, τα οποία «εν ενί στόματι και μιά καρδία» δοξολογούσαν τον Τριαδικό Θεό. Πρόσωπα, που παρ’ όλες τις ελλείψεις υλικών αγαθών, δεν στερήθηκαν οι ψυχές τους από την παρουσία του Θεού. Ήταν γεμάτες οι ψυχές τουs από την θεία χάρη. Αυτό το έβλεπες και το αισθανόσουν. Αυτή η χαρά δεν είχε εξωτερικά στολίδια, όπως οι στολισμένες βιτρίνες των καταστημάτων, των δρόμων και των συνοικιών στις αναπτυγμένες χώρες. Αισθανόσουν μια εσωτερική πληροφορία άνωθεν για τον κάθε αδελφό που συναντούσες και κοινωνούσες ευχαριστιακά.
Το εκκλησίασμα την ημέρα της Πρωτοχρονιάς
Τα παιδιά της χορωδίας
Μάιος - Ιούνιος 2021
Η Επιμονή Με Την Προσευχή
Μην απογοητεύεσαι, όταν δεν λαμβάνεις αμέσως ότι ζητάς με την προσευχή. Ο Κύριος είπε «κρούετε» (Ματθ. 7:7) για να μας υποδείξει, ότι αν αμέσως δεν ανοίξει την πόρτα, να επιμένουμε. Εις ενίσχυση δε των λόγων του τούτων φέρνει και το παράδειγμα του πατρός λέγοντας: «Μα ποιος από σας είναι δυνατόν, αν του ζητήσει το παιδί του ψωμί, να του δώσει λιθάρι;» (Ματθ. 7:9).
Οι άνθρωποι, όταν επιμένεις, δυσαρεστούνται και σε θεωρούν βαρετό και ενοχλητικό. Ο Θεός όμως ουδέποτε σε βαριέται, αλλά τουναντίον οργίζεται όταν δεν επιμένεις. Στην επιμονή σου πάντοτε ανταποκρίνεται, μερικές φορές μάλιστα όχι αμέσως, για να σε αναγκάσει να επιμένεις κτυπώντας την πόρτα, οπωσδήποτε όμως απαντά λίγο αργότερα. Επίμενε λοιπόν και είναι βέβαιο, ότι θα εισακουσθείς.
Για να σου εξαλείψει μάλιστα κάθε αμφιβολία και να σε διδάξει ότι δεν αρκεί μόνον να προσευχόμαστε, αλλ’ ότι πρέπει να ζητάμε και ωφέλιμα πράγματα κατά την προσευχή, ανέφερε το παραπάνω παράδειγμα του πατέρα. Ώστε αν δεν έλαβες ότι ζήτησες, τούτο προήλθε εκ του ότι δεν ζήτησες άρτο, αλλά πέτρα. Το ότι είσαι υιός, δεν αποτελεί προσόν για να εισακουσθείς, αλλ’ εμπόδιο, διότι αν και έχεις αυτή την ιδιότητα, ζητάς ανώφελα πράγματα.
Μη ζητάς, λοιπόν, τίποτε το κοσμικό και εφήμερο, αλλά μόνον πνευματικά και εξάπαντος θα εισακουσθείς και θα τα λάβεις. Παράδειγμα τούτου είναι ο Σολομώντας που ζήτησε ότι έπρεπε και αμέσως το έλαβε (Γ’ Βασιλ. 3:3)
Εκ τούτου εξάγεται, ότι δύο πράγματα απαιτούνται από τον προσευχόμενο για να εισακουσθεί: πρώτον να επιμένει πολύ στην αίτησή του και δεύτερον να ζητά ότι είναι πρέπον και νόμιμο. Και εσείς, λέγει ο Κύριος, αν και είσθε πατέρες, περιμένετε να σας ζητήσουν τα παιδιά σας, και τότε τους δίδετε, ότι ζητούν, αν τούτο είναι ωφέλιμο σ’ αυτά, αλλιώς να προβάλλετε άρνηση.
Τούτο, λοιπόν, έχοντας υπ’ όψη μην απομακρύνεσαι, έως ότου λάβεις. Μη αποχωρείς, έως ότου ανοίξει η θύρα. Αν με τέτοια απόφαση προσέλθεις και πες: «Αν δεν λάβω, δεν θα φύγω», να είσαι βέβαιος ότι εξάπαντος θα λάβεις, αρκεί αυτά που ζητείς να είναι σύμφωνα προς το θέλημα του Θεού και το δικό σου πνευματικό συμφέρον.
(«Η προσευχή το πανίσχυρον των πιστών όπλον»,
Ιωάν. Χρυσοστόμου, σελ. 38, 39)
Μάιος - Ιούνιος 2021
Υπέροχη και θαυμαστή Ζωή
«Τη γαρ χάριτι έστε σεσωσμένοι δια πίστεως. Και τούτο
ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον. Ουκ εξ έργων, ίνα μη τις
καυχήσεται» (Εφεσ. 2:8,9)
Η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι υπάρχει τρόπος να αλλάξει ο άνθρωπος, να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος και να ζει μια νέα υπέροχη ζωή.
Όταν ο σύγχρονος, τρομερά κουρασμένος άνθρωπος πιστέψει ότι μπορεί ν’ αλλάζει ριζικά η ζωή του, τότε και μόνον τότε θα γίνει ένα καινούργιο δημιούργημα. Όταν ο Θεάνθρωπος, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, έλθει στη ζωή του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος αλλάζει. Η ανανέωση που φέρνει ο Σωτήρας είναι τέλεια και ολοκληρωμένη. Η αναδημιουργία της ζωής του είναι το θαύμα των θαυμάτων. Ο Κύριος που «ζωοποιεί τους νεκρούς και καλεί τα μη όντα ως όντα» (Ρωμ. 4:17), είναι ο μόνος που έχει τη δύναμη να ζωντανέψει πνευματικά το σύγχρονο άνθρωπο.
Είπε ο Σωτήρας του ανθρώπου: «Εγώ ήλθα για να έχουν τα πρόβατά μου (οι πιστοί) ζωή, και μάλιστα ζωή περίσσια» (Ιωάν. 10:10). Η ζωή που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο, χαρούμενο, είναι η ζωή που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός. Με το Χριστό στη ζωή του αυξάνεται πνευματικά, κάθε μέρα και περισσότερο. Μακριά από το Χριστό, ο σύγχρονος άνθρωπος ζει και θα συνεχίζει να ζει μια ζωή άγχους και κατάθλιψης. Με το Χριστό στη ζωή του, θα ζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο μια ζωή ειρήνης, γαλήνης και πνευματικής ηρεμίας.
Όλα αυτά τα υπέροχα και θαυμαστά που κάνει ο Θεός στον άνθρωπο, τα προσφέρει δωρεάν. Όλα γίνονται από αγάπη και με αγάπη.
Ο άνθρωπος σώζεται, ελευθερώνεται, γίνεται ευτυχισμένος και χαρούμενος, γιατί ο Ιησούς Χριστός πρόσφερε τον εαυτό Του πάνω στο σταυρό για τη σωτηρία του. Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε: «Τη γαρ χάριτι έστε σεσωσμένοι δια πίστεως. Και τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον. Ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσεται» (Εφεσ. 2:8,9).
Αυτή τη μεγάλη και θαυμαστή αλήθεια, την παρουσιάζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, οι Ιεράρχες μας, οι ιερείς και οι θεολόγοι και την βροντοφωνάζουν τα ορθόδοξα χριστιανικά έντυπα.
Το περιοδικό «Σωτήρ», στις 31 Οκτωβρίου 2004 και στη σελίδα 404, μας λέγει ότι θα σωθούμε όχι με τα δικά μας κατορθώματα, αλλά με τον ανυπέρβλητο πλούτο της χάριτος του Θεού.
Διότι «χάριτί έστε σεσωσμένοι». Με τη θεία χάρη και μόνον μ’ αυτήν μπορούμε να αποκτήσουμε την σωτηρία μας. Η σωτηρία μας δεν προέρχεται από εμάς, «τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον». Είναι δώρο Θεού. Δεν σωζόμαστε από τα δικά μας έργα για να μην έχει κανείς το δικαίωμα να καυχηθεί. Διότι ως άνθρωποι, αλλά κυρίως και ως Χριστιανοί, δημιουργηθήκαμε για να μένουμε ενωμένοι με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό στη γη, αλλά κυρίως αιώνια στη βασιλεία Του.
Μόνοι μας, λοιπόν, δεν μπορούμε να φθάσουμε στον ουρανό. Με τις δικές μας δυνάμεις δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα. Το δρόμο προς τον ουρανό τον άνοιξε ο Χριστός μας, αλλά και τα εφόδια για να τον διέλθουμε πάλι Εκείνος μας τα δίνει. Μας δίνει τη χάρη Του πλούσια. Κάθε φορά που πέφτουμε στην πορεία μας, φορτωμένοι από τα δυσβάστακτα βάρη των αμαρτιών μας, Εκείνος μας δίνει την δυνατότητα με το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως να λυτρωνόμαστε από αυτά και να σηκωνόμαστε πάλι όρθιοι!!!
Το μήνυμά μας, λοιπόν, είναι, ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αναγεννηθεί, να σωθεί, να ελευθερωθεί, να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος με μετάνοια και πίστη, δωρεάν, κατά χάριν, χωρίς να κάνει αυτός απολύτως τίποτα, εκτός της μετάνοιας και της πίστης στο Χριστό.
Μιχάλης Κανταρτζής
Χωρίς Τον Χριστό Δεν Θέλω Τίποτα
«Η ζωή χωρίς τον Χριστό, ο θάνατος χωρίς τον Χριστό, η αλήθεια χωρίς τον Χριστό, ο ήλιος χωρίς τον Χριστό και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι τρομερή ανοησία, ανυπόφορο μαρτύριο, σισύφειο βάσανο, κόλαση…
Και ο Θεός ο ίδιος, αν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλαση. Δεν θέλω, ούτε την αλήθεια χωρίς τον Χριστό, ούτε τη δικαιοσύνη χωρίς τον Χριστό, ούτε τον Θεό χωρίς τον Χριστό. Δεν τα θέλω με κανένα τρόπο. Θα δεχτώ κάθε είδους θάνατο. Ας με θανατώσετε με όποιον τρόπο θέλετε, αλλά χωρίς τον Χριστό δεν θέλω τίποτα. Ούτε τον εαυτό μου, ούτε τον ίδιο Θεό, ούτε τίποτα άλλο ανάμεσά μας. Δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω».
Μιχάλης Κανταρτζής
Χωρίς Τον Χριστό Δεν Θέλω Τίποτα
«Η ζωή χωρίς τον Χριστό, ο θάνατος χωρίς τον Χριστό, η αλήθεια χωρίς τον Χριστό, ο ήλιος χωρίς τον Χριστό και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι τρομερή ανοησία, ανυπόφορο μαρτύριο, σισύφειο βάσανο, κόλαση…
Και ο Θεός ο ίδιος, αν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλαση. Δεν θέλω, ούτε την αλήθεια χωρίς τον Χριστό, ούτε τη δικαιοσύνη χωρίς τον Χριστό, ούτε τον Θεό χωρίς τον Χριστό. Δεν τα θέλω με κανένα τρόπο. Θα δεχτώ κάθε είδους θάνατο. Ας με θανατώσετε με όποιον τρόπο θέλετε, αλλά χωρίς τον Χριστό δεν θέλω τίποτα. Ούτε τον εαυτό μου, ούτε τον ίδιο Θεό, ούτε τίποτα άλλο ανάμεσά μας. Δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω».
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
Μάιος - Ιούνιος 2021
Κοινός Πνευματικός Πατέρας
Κατά την διάρκεια της κοινής πορείας του άνδρα και της γυναίκας μέσα στον γάμο, είναι φυσικό να υπάρξουν στιγμές δύσκολες. Στιγμές κατά τις οποίες και οι δύο βλέπουν και βιώνουν «του βίου την θάλασσαν υψουμένην». Είναι οι περιστάσεις κατά τις οποίες φανερώνεται η ανθρώπινη αδυναμία, κλονίζεται η πίστη στον Θεό και η ελπίδα στο μέγα έλεός Του, κλονίζεται η αγάπη της συζυγικής ενώσεως.
Στις δύσκολες αυτές στιγμές είναι αποφασιστικής σημασίας η ύπαρξη ενός κοινού Πνευματικού πατέρα, που θα σταθεί με διάκριση και αγάπη δίπλα στο ζευγάρι. Αυτός ο Πνευματικός θα προσπαθήσει κατ’ αρχήν, με τον φωτισμό της Χάριτος και την πείρα που έχει, να διαγνώσει ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα και να βρει την κατάλληλη λύση. Στη συνέχεια, θα πλησιάσει με την ίδια διακριτική αγάπη τους δύο συζύγους, ως καλός Σαμαρείτης και θα προσπαθήσει να επιθέσει στην τραυματισμένη συζυγική αγάπη το έλαιον της θείας ευσπλαχνίας και τον καλό οίνο της φιλανθρωπίας του Χριστού.
Ακόμη και στην περίπτωση που κάποιος από τους δύο έπεσε σε σοβαρή αμαρτία, ο Πνευματικός θα βοηθήσει τον αμαρτήσαντα να απαλλαγεί από το πάθος που τον τυραννά και τον μη αμαρτήσαντα να δεχθεί με πνευματικό τρόπο το γεγονός: δηλαδή να συμπονέσει τον/την σύζυγο που τραυματίσθηκε πνευματικά, και να πλησιάσει με αγάπη και συγχωρητικότητα, ώστε και οι δύο να χωρέσουν μαζί (συγχωρήσουν) στην τραυματισμένη οικογένεια. Ο μακαριστός γέροντας Παΐσιος έλεγε: «Οι Άγιοι μάς βοηθούν να καταλάβουμε ποια πρέπει να είναι η στάση μας, σ’ αυτούς που έπεσαν στην αμαρτία. Πρέπει να είναι πόνος αγάπης. Ας τους βοηθήσουμε να νοιώσουν την αγάπη του Θεού. Ήπιαν το φαρμάκι της αμαρτίας. Ας γευθούν τη γλύκα του θείου ελέους».
Όλη αυτή η εργασία του Πνευματικού ασφαλώς θα συνοδεύεται από την έμπονη και καρδιακή προσευχή του για το ζεύγος που κινδυνεύει να καταποντιστεί από τα κύματα της αμαρτίας. Θα είναι διαρκής η επίκληση Εκείνου που έχει την επιθυμία και τη δύναμη να ηρεμήσει τα κύματα, αλλά περιμένει να καταφύγουμε εμείς, με την ελεύθερη βούλησή μας, στην αγάπη Του.
(Το μυστήριο του γάμου, Ιερομ. Γρηγορίου, σελ 45,46)
Μάιος - Ιούνιος 2021
Λόγος Εις Την Ανάστασιν
Είδες της αναστάσεως τα κατορθώματα; Διπλό θάνατο πεθάναμε εμείς και διπλή άρα περιμένουμε τώρα ανάσταση. Εκείνος απλό θάνατο πέθανε, κι έτσι, απλή ανάσταση αναστήθηκε. Πώς; Θα σας το εξηγήσω. Πέθανε ο Αδάμ και κατά το σώμα και κατά την ψυχή. Πέθανε και με την αμαρτία και με την φύση. «Αν σήμερα φάγητε από του ξύλου, θανάτω αποθανείσθε».
Δεν πέθανε όμως την ίδια μέρα με την φύση, αλλά μονάχα με την αμαρτία. Ο ένας ήταν θάνατος της ψυχής, ο άλλος, ο δεύτερος, ήταν θάνατος του σώματος. Κι όταν ακούσεις θάνατο της ψυχής, μη νομίσεις ότι πεθαίνει η ψυχή. Η ψυχή είναι αθάνατη. Ο θάνατος της ψυχής είναι η αμαρτία και η αιωνία κόλαση. Γι’ αυτό κι ο Χριστός λέγει: «Μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι. Φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα απολέσαι εν γεένη». Όπως έλεγα, διπλός είναι ο θάνατος σε μας. Επομένως και διπλή πρέπει να είναι η ανάστασή μας. Στον Χριστό ήταν απλός θάνατος. Διότι ο Χριστός δεν αμάρτησε. Αλλά και ο απλός θάνατός Του για μας συνέβη. Δεν χρωστούσε να τον υποστεί Εκείνος. Διότι δεν ήταν ένοχος αμαρτίας, άρα ούτε και θανάτου. Γι’ αυτό Εκείνος μεν ανέστη την ανάσταση την από απλό θάνατο. Ενώ εμείς, έχοντας πεθάνει διπλό θάνατο, διπλή ανάσταση έχουμε. Μια φορά αναστηθήκαμε χθες από την αμαρτία. Ταφήκαμε μαζί Του στο βάπτισμα και εγερθήκαμε μαζί Του μες από το βάπτισμα. Η μία, λοιπόν, είναι αυτή η ανάσταση, δηλαδή η απαλλαγή από τα αμαρτήματα. Η δε ανάσταση η δεύτερη είναι εκείνη του σώματος. Η πρώτη είναι πολύ μεγαλύτερη από τη δεύτερη. Διότι πολύ σπουδαιότερο είναι να απαλλαγεί κανείς από την αμαρτία, παρά να αναστηθεί σωματικά.
Τσάμικος
Όταν η αγνή πίστη στο Θεό εμποτίζει την καθημερινή ζωή του τόπου, τότε και ο στιχουργός, αφιλτράριστα πλέον την αποτυπώνει σε στίχους. Κάπως έτσι θα κατέληξε και ο Νίκος Γκάτσος στη δημιουργία των παρακάτω στίχων, που με τόση ευστοχία περιγράφουν μέσα σε λίγες στροφές τον πόθο για την λευτεριά που κορυφώθηκε με τον αγώνα του ’21. Στίχοι, που τους έντυσε με εξαιρετική μουσική ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις και τους τραγούδησε τόσο χαρακτηριστικά ο Μανώλης Μητσιάς, παραδίδοντας σε μας έναν εξαιρετικό τσάμικο χορό, για να θυμόμαστε με χαρά τους αγώνες των προγόνων μας, με το αίμα των οποίων ζούμε σήμερα, αίμα που έχυσαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Κι έτσι να παραδειγματιζόμαστε, όλες οι γενιές.
Στα κακοτράχαλα τα βουνά
με το σουράβλι και το ζουρνά
πάνω στην πέτρα την αγιασμένη
χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι.
Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής.
Δική τους είναι μια φλούδα γης
μα εσύ Χριστέ μου τους ευλογείς
για να γλιτώσουν αυτή τη φλούδα
απ’ το τσακάλι και την αρκούδα.
Δες πως χορεύει ο Νικηταράς
κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς.
Από την Ήπειρο στο Μοριά
κι απ’ το σκοτάδι στη λευτεριά
το πανηγύρι κρατάει χρόνια
στα μαρμαρένια του χάρου αλώνια.
Κριτής κι αφέντης είν’ ο Θεός
και δραγουμάνος του ο λαός.