Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2020

OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH

Επιμονή και υπομονή

Nα μη στενοχωριόμαστε όταν ο Θεός αργεί να απαντήσει στην προσευχή μας και να μη χάνουμε την υπομονή μας. Για σκεφθείτε ότι, πριν ζητήσουμε κάτι, δεν μπορεί άραγε να μας το δώσει ο Κύριός μας; Και βέβαια μπορεί, αλλά περιμένει από μας κάποια αφορμή, κάποιο λόγο, ώστε να μας βοηθήσει σύμφωνα με το συμφέρον μας. Γι’ αυτό, ας Του δίνουμε την αφορμή με τη θερμή προσευχή μας, και ας περιμένουμε με πίστη, με ελπίδα και απόλυτη εμπιστοσύνη στη σοφία Του και στην αγάπη που έχει για μας. Μας έδωσε ό,τι ζητήσαμε; Ας Τον ευχαριστούμε. Δεν μας έδωσε ό,τι προσευχηθήκαμε; Και πάλι τότε ας Τον ευχαριστούμε θερμά, γιατί δεν γνωρίζουμε, όπως γνωρίζει Εκείνος, τι είναι καλό και σωστό για μας.

Ας έχουμε ακόμα υπόψη μας πως ο Θεός συχνά δεν αρνείται να μας βοηθήσει, αλλά μόνον αναβάλλει την ικανοποίηση ενός αιτήματός μας. Και γιατί αναβάλλει; Επειδή, χρησιμοποιώντας ως μέσο τη δική μας επιμονή στο αίτημα της προσευχής, θέλει να απαντήσει στην κατάλληλη χρονική στιγμή και εφόσον είναι για το συμφέρον μας. Αλλά κι ένας φιλόστοργος πατέρας το ίδιο δεν κάνει, όταν του ζητάει κάτι το παιδί του και πολλές φορές αρνείται να του το δώσει, όχι γιατί δε θέλει, αλλά γιατί δεν είναι ο κατάλληλος χρόνος και δεν είναι προς το συμφέρον του;

Ας ευχαριστούμε, λοιπόν, το Θεό, όχι μόνον όταν μας δίνει, αλλά και όταν δεν μας δίνει ό,τι Του ζητάμε, αφού και τα δύο τα κάνει για την ωφέλειά μας. Έτσι, και όταν δεν παίρνουμε, ουσιαστικά απαντά ο Θεός και παίρνουμε, με το να μην πάρουμε ό,τι δεν είναι προς το συμφέρον μας. Να είστε απόλυτα σίγουροι ότι υπάρχουν περιπτώσεις, που όταν δεν ικανοποιείται ένα αίτημά μας είναι πιο ωφέλιμο, και αυτό που θεωρούμε αποτυχία, τελικά είναι επιτυχία.

(Λόγος Ιερού Χρυσοστόμου, Πρωτ. Ηλίας Γ. Διακουμάκος)

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2020

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Ελπίδα

Eλπίδα! Μια λέξη που αξίζει να γραφεί με ανεξίτηλα γράμματα στο νου και στην καρδιά του ανθρώπου. Ελπίδα! Είναι λέξη δυναμική, που πάντοτε κοιτάζει μπροστά με θάρρος και αισιοδοξία.

Ο Αμερικανός καρδιολόγος Μ. Γουίλσον είπε: «Η ελπίδα είναι το φάρμακο που χρησιμοποιώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η ελπίδα μπορεί να θεραπεύσει σχεδόν κάθε τι.»

Σ’ ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων στον Κορεατικό πόλεμο παρουσιάστηκε το φαινόμενο να πεθαίνουν οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι σε 48 ώρες, χωρίς κάποια οργανική ασθένεια. Οι αιχμάλωτοι που έμειναν σε σκηνές τον χειμώνα, έριχναν μια κουβέρτα στο κεφάλι τους, κάθονταν ακίνητοι για 48 ώρες και πέθαιναν.

Ψυχολόγοι και Ψυχίατροι που ερεύνησαν το φαινόμενο αυτό, ανακάλυψαν ότι η αιτία του θανάτου ήταν η απελπισία που τους είχε καταλάβει από την απάνθρωπη ζωή που ζούσαν. Δεν είχαν καμία ελπίδα να ζήσουν και έτσι οδηγούσαν σε 48 ώρες τον εαυτό τους στο θάνατο. Από έρευνα που έκαναν σε αυτούς που έζησαν, διαπίστωσαν ότι όσοι πήγαιναν στα παιδικά τους χρόνια σε κατηχητικά σχολεία ή στην Εκκλησία, όσοι είχαν πίστη στο Θεό, έλπιζαν στο Θεό και δεν απελπίστηκαν, δεν οδήγησαν τον εαυτό τους στο θάνατο.

Η σύγχρονη ζωή είναι φορτωμένη από πολλές και διαφορετικές πιέσεις, που κάθε μέρα επιδρούν αρνητικά σε εκατομμύρια ανθρώπους και τους κάνουν να απογοητεύονται, να απελπίζονται και να δημιουργούν άγχη, καταθλίψεις, φοβίες και μελαγχολίες. Ζούμε στην εποχή του ψυχικού πόνου, της αφόρητης καταπίεσης, της πίεσης του χρόνου, της εργασίας, του περιβάλλοντος, των οικονομικών αναγκών και άλλων πολλών και διαφόρων πιέσεων, που κάνουν το σύγχρονο άνθρωπο να χάνει το θάρρος του, να απελπίζεται κάθε μέρα πιο πολύ και καμιά φορά χωρίς σοβαρή αιτία.

Αντίθετα, αυτοί που έχουν ελπίδα, αυτοί που πιστεύουν σε ένα καλύτερο μέλλον, ανεβαίνουν ψηλότερα από τα σύγχρονα εμπόδια, γίνονται οι άνθρωποι που εμπνέουν την αισιοδοξία, την πίστη στην νίκη και τη διάθεση για αγώνα και επιτυχία. Η ελπίδα είναι μια δυναμική πραγματικότητα που οδηγεί κάθε ταλαιπωρημένο και απογοητευμένο άνθρωπο να κοιτάζει μπροστά με θάρρος και αισιοδοξία. Η ελπίδα μας κρατάει στη ζωή, μας εμψυχώνει, ανοίγει καινούργιους δρόμους σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Αν, λοιπόν, η ανθρώπινη ελπίδα βοηθάει πολύ τον άνθρωπο, η ελπίδα στον Μόνο Αληθινό Παντοδύναμο και Πανάγαθο Θεό κάνει θαύματα, υπερφυσικές πράξεις που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο που αναγέννησε ο Θεός και τον κάνει υπερνικητή.

Η ελπίδα του Θεού δίνει στον άνθρωπο δύναμη, τον οδηγεί στη νίκη και στο θρίαμβο. Η ελπίδα μας και η εμπιστοσύνη μας στο Θεό θαυματουργεί. Ο άνθρωπος του Θεού με χαρά και αισιοδοξία φωνάζει: «Διατί είσαι περίλυπος ψυχή μου και διατί ταράττεσαι εντός μου; Έλπιζε επί τον Θεόν, επειδή έτι θέλω υμνεί Αυτόν. Αυτός είναι η σωτηρία του προσώπου μου και ο Θεός μου» (Ψαλμός 42:11).

Οποιοδήποτε κι αν είναι το πρόβλημα του ανθρώπου, όταν ελπίζει στο Θεό θα έρθει ο χρόνος που θα δοξάσει το Θεό για τη λύση του προβλήματός του. Όταν ο άνθρωπος γνωρίζει το Θεό και ζει κάθε μέρα με το Θεό, του δίνει τη δύναμη, την αισιοδοξία, την πίστη και την ελπίδα για τη νικηφόρα αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων.

Ο άνθρωπος που ζει με το Θεό και για το Θεό, δεν απελπίζεται. Ο Θεός που είναι «πηγή της ελπίδας» (Ρωμ.15:13) κατοικεί μέσα του και του δίνει δύναμη να αντιμετωπίσει με ελπίδα τις αντίξοες περιστάσεις.

Μιχάλης Κανταρτζής

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2020

Προσευχή

Η Μαρία και ο Γιάννης κάθε πρωί, πριν ξεκινήσουν για το σχολείο, έλεγαν αυτή την προσευχή: «Χριστέ σαν τα παιδάκια, που στη γη όταν ζούσες στοργικά τ’ αγαπούσες, έτσι θέλω κι εμένα, να με έχεις κοντά Σου, στη θερμή Σου αγκαλιά».

Τι λέτε παιδιά, δεν είναι ωραία αυτά τα λόγια; Τι θα λέγατε να τα μάθετε κι εσείς; Προσέξτε όμως. Η Μαρία και ο Γιάννης ήταν παιδιά του Χριστού. Κάποτε η μητέρα τους, τους μίλησε για τον Χριστό. Τους είπε τότε: «Ο Θεός σας αγαπά, παιδιά μου, πιο πολύ από εμένα που είμαι μητέρα σας. Εκείνος είχε ένα Γιο, τον Χριστό, που γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία μέσα σε μια φάτνη ταπεινή, μεγάλωσε απλά και φτωχικά. Δίδαξε στους ανθρώπους αυτά που του είπε ο Πατέρας Του, ο Θεός, έκανε πολλά θαύματα, θεράπευσε πολλούς αρρώστους και όταν τέλειωσε την αποστολή Του, πήρε επάνω Του τις δικές μας αμαρτίες (ψέμα, κλοπή, φθόνο, φόνο, ανυπακοή κ.λπ.) και πέθανε σαν άνθρωπος επάνω στο σταυρό. Έτσι, με το σταυρικό Του θάνατο, εμείς σωθήκαμε. Το αίμα Του καθαρίζει τη βρώμικη καρδιά μας».

Μετά από αυτή την αληθινή ιστορία, η Μαρία και ο Γιάννης ζήτησαν από τον Χριστό να καθαρίσει και τη δική τους καρδιά. Είπαν: «Χριστέ, έλα μέσα στην καρδιά μας και κάνε μας δικά Σου παιδιά. Να ζούμε για πάντα στη θερμή Σου αγκαλιά».

Ξέρετε, ο Χριστός αγαπά ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά. Ιδιαίτερα αγαπά εσένα. Τώρα που είσαι μικρός, θέλει να σ’ έχει στην αγκαλιά Του. Να σε προστατεύει μέσα στον κόσμο. Να σε κρατάει μακριά από την αμαρτία και το κακό. Σ’ αγαπά! Πίστεψέ το! Λοιπόν, μην αργήσεις να πεις και συ τα παραπάνω λόγια του Γιάννη και της Μαρίας. Τότε θα δεις πόσο θα αλλάξεις. Μην το αμελείς. Πήγαινε στον Χριστό τώρα και ζήτησέ Του να σε κάνει κι εσένα δικό Του παιδί!

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2020

Πάει ο Παλιός ο Χρόνος…

Ένας ακόμη χρόνος πέρασε κι ένας καινούργιος ήρθε. Τον υποδεχτήκαμε με χαρές, τραγούδια, εορτασμούς και ευχές. Ευχές για υγεία, ειρήνη σε όλον τον κόσμο, χαρά και ευλογία. Όχι πως δεν πρέπει και δεν χρειάζεται κανείς κάθε μέρα να εύχεται γι’ αυτά. Όχι πως δεν τα αποζητά πάντα. Μα, τούτες τις μέρες, τώρα που ξεφυλλισμένο έκλεισε το βιβλίο του παλιού χρόνου και άνοιξε το άγραφο του καινούργιου, τώρα όλοι προσμένουν κάτι ν’ αλλάξει και να γίνει καλύτερο και οι ευχές που δίνουμε να υλοποιηθούν.

Κάθε φορά που ένας ημερολογιακός χρόνος τελειώνει και δίνει τη σειρά του στον επόμενο, προσπαθούμε να ανακαλύψουμε και μια καινούργια παράμετρο. Τι είναι εκείνο που μας κάνει να δίνουμε τόση σημασία στη διαδοχή μιας στιγμής σε μία άλλη στο γυρισμό του χρόνου; Αν δούμε το θέμα στην πραγματική του διάσταση, θα παρατηρήσουμε ότι τίποτε ουσιαστικά δεν αλλάζει. Η μετάβαση από τη μια στιγμή στην άλλη, δεν διαφέρει από μια άλλη στιγμή της καθημερινότητας. Ο χρόνος έχει σταθερή ροή. Στα μάτια μας ο χρόνος κινείται, φεύγει, κυλάει. Φυσικά, κάθε τι που κινείται, χρειάζεται το χρόνο του. Έτσι μετράμε το χρόνο. Ο χρόνος δεν αποθηκεύεται, δεν μπορούμε να τον κρατήσουμε για να τον χρησιμοποιήσουμε αργότερα. Αν χάσουμε τον χρόνο, τότε αυτός φεύγει και δεν επανέρχεται. «Χρόνου φείδου» έλεγαν οι πρόγονοί μας, που σημαίνει μην ξοδεύεις τον χρόνο σου άσκοπα, σπαταλώντας τον σε άχρηστες και πολλές φορές επιβλαβείς ενασχολήσεις.

Τι να ζητήσουμε όμως από τη νέα χρονιά; Αλήθεια, πόσα πράγματα περιμένουμε απ’ αυτήν; Αλλά και πόσα από τους άλλους για να νιώθουμε χαρούμενοι και ικανοποιημένοι; Μια απάντηση θα μπορούσαμε να δώσουμε: «Ζεστή καρδιά», που μένει πάντα ανοιχτή, να χωράει τα πάντα. Να μην στραφούμε μόνο στον εαυτό μας, αλλά και στον συνάνθρωπό μας, που τόσο μας έχει ανάγκη. Να δούμε τη ζωή και από την πλευρά του άλλου. Και καθώς θέλουμε να μας συμπεριφέρονται οι άλλοι, το ίδιο κι εμείς.

Ας έχουμε, λοιπόν, μια καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Κυρίως για εκείνους που ζουν ολομόναχοι στον κόσμο. Ας δώσουμε στον χρόνο αυτό νόημα και δημιουργικό σκοπό. Γνωρίζουμε τις ανάγκες των κοντινών μας και των γνωστών συνανθρώπων μας. Ας τις ικανοποιήσουμε στον βαθμό που μπορούμε. Η μεγαλύτερη και ιδιαίτερη χαρά να είναι εκείνη που πηγάζει από οποιαδήποτε προσφορά στον συνάνθρωπό μας.

Ηλιοπούλου Φωτεινή, Εκπαιδευτικός

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2020

Η Ιστορία Μιας Έκτρωσης Που Δεν Έγινε

(Irina Roxana IONESCU)

Γράφω από τη θέση μιας μητέρας που έπρεπε να διαλέξει και διάλεξε σωστά. Και αυτό υπό τις συνθήκες που είχα εγώ η ίδια δημιουργήσει, κάνοντας ό,τι χειρότερο μπορούσα για να φθάσω σε μια αξιοθρήνητη κατάσταση.

Ήμουν έγκυος στην 11η εβδομάδα όταν το ανακάλυψα. Επειδή έπασχα από μανιοκαταθλιπτική ψύχωση έπαιρνα δύο δυνατά τοξικά φάρμακα (το Fluanxol και την Carbamazepine). Δεν ήθελα σε καμιά περίπτωση να κάνω παιδί με τον άνδρα που είχα κοιμηθεί σαν από απόγνωση και τον οποίο δεν τον ήθελα δίπλα μου.

Σκεφτόμουν ότι ίσως η θεραπεία που έκανα θα λειτουργούσε από μόνη της ως αντισυλληπτικό. Και να που βρέθηκα έγκυος, με τον κίνδυνο να γεννήσω ένα ανάπηρο παιδί. (Το Carbamazepine που έπαιρνα τους τρεις πρώτους μήνες μπορεί να προκαλέσει βλάβη στη σπονδυλική στήλη του παιδιού.) Ήμουν υπό μεγάλη πίεση. Η γυναικολόγος μου είπε να κάνω αποβολή όσο πιο γρήγορα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα φάρμακα που πήρα και τη ψυχική μου κατάσταση. Η μητέρα μου με πίεζε κατατρομαγμένη για το τι μπορεί να επακολουθήσει, ο πατέρας του παιδιού το ίδιο. Όμως η εναλλακτική λύση –η έκτρωση– με τρόμαζε ακόμη πιο πολύ: θα γινόμουν δολοφόνος του ίδιου του παιδιού μου, στερώντας του το πιο θεμελιώδες δικαίωμα μιας ανθρώπινης ύπαρξης, το δικαίωμα να ζήσει.

Μόλις έμαθα ότι είμαι έγκυος, έτυχε να δω στη τηλεόραση μια εκπομπή που αναφερόταν σε παιδιά με σοβαρές αναπηρίες. Άλλα είχαν σύνδρομο Down, άλλα είχαν γεννηθεί χωρίς χέρια ή πόδια, αλλά έδειχναν ευτυχισμένα που οι γονείς τους διάλεξαν για αυτά τη ζωή.

Δεν είχε σημασία που εγώ ήμουν άρρωστη, ανύπανδρη, άνεργη και με τη σκοτεινή προοπτική να γεννήσω ένα παιδί ανάπηρο.

Το παιδί που βρισκόταν στη κοιλιά μου θα διάλεγε τη ζωή ……

Γι’ αυτό ήταν η μοναδική ευκαιρία να δει το φως της ημέρας. Η γενετική το έχει αποδείξει προ πολλού: είμαστε μοναδικοί και ανεπανάληπτοι. Έτσι, παλεύοντας πρώτα με τις φοβίες μου και τα αρνητικά μου συναισθήματα, αποφάσισα να αφεθώ στο έλεος και τη συγχώρεση του Ιησού Χριστού και της Παναγίας, στην οποία προσευχόμουν ακατάπαυστα να μην πέσουν οι αμαρτίες πάνω στο παιδί μου και να γεννηθεί υγιές.

Αν και δεν επιθυμούσα να γίνω μητέρα, από τη στιγμή που αποφάσισα να απορρίψω τη τρομακτική εναλλακτική λύση της έκτρωσης, αισθανόμουν μέσα μου ψυχική ειρήνη και ψυχική δύναμη.

Αν και μέχρι τους εννέα μήνες δεν ήταν καθόλου εύκολα (έβγαλα ένα φρονιμίτη που με πονούσε τρομερά, πέρασα δύο ιώσεις και μια βαριά γρίπη τον έβδομο μήνα, ενώ τον τελευταίο μήνα είχα τα πόδια υπερβολικά πρησμένα και ανεβασμένη τη πίεση), ωστόσο χωρίς να πάρω κάποιο φάρμακο από αυτά που έπαιρνα για τα νεύρα, η ψυχική μου κατάσταση ήταν σταθερή.

Τελικά γέννησα τον Ιανουάριο του 2004. Ο γιατρός που με είχε μαλώσει επειδή ήθελα να γεννήσω παρά τα προβλήματά μου, ανακοίνωσε πρώτα στους γονείς μου ότι είχαν μια υγιέστατη εγγονή που ζύγιζε 3,900kg.

Είδα την κόρη μου Ιωάννα την επομένη ημέρα και νόμιζα ότι ονειρεύομαι. Και όλα αυτά, επειδή από μια στιγμή και μετά χρησιμοποίησα την ελευθερία του να διαλέξω, σεβόμενη την ελευθερία μιας ανθρώπινης ύπαρξης.

(Περιοδικό Lumea Creditei, Νοέμβριος 2008)

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2020

Η συντροφιά του Ερημίτη Παϊσίου στο Σινά

Η ανθρώπινη συντροφιά στο ερημικό κελάκι του και στη Σπηλιά ήταν σπάνια. Μερικά πουλιά και κάποια ποντικάκια. Συνήθως δύο πέρδικες έρχονταν και του έκαναν συντροφιά στις ατελείωτες ώρες που ήταν μόνος στην έρημο, στο βουνό της προσευχής. Οι πέρδικες και τα άλλα άγρια πουλιά τον παρηγορούσαν. Συχνά, όταν σκάλιζε εικόνες, έρχονταν κοντά του και ανέβαιναν στους ώμους του.

Οι «φτερωτοί φίλοι» έμπαιναν και μέσα στο μικρό κελί του από την πόρτα που την είχε συνέχεια ανοιχτή, επειδή δεν υπήρχε παράθυρο. Κάποτε πήγε να σηκώσει μία μεγάλη πέτρα, πιάστηκε η μέση του και έμεινε για είκοσι ημέρες ξαπλωμένος στο πεζούλι που είχε για κρεβάτι. Τότε πολλά πουλάκια έμπαιναν στο κελί, του έκαναν παρέα και κελαηδούσαν γλυκά για ώρες. Έλεγε μετά στους μοναχούς του Σινά: «Να είσαι άρρωστος, να σε επισκέπτονται πουλιά, να μη δίνουν σημασία στο φαγητό, μόνο να κελαηδούν γλυκά!» Ακόμα όμως και μακριά από το Ασκητήριό του, τον ακολουθούσαν πουλιά στα βράχια και στις σπηλιές που πήγαινε για να ψάλλει και να προσευχηθεί.

«Μια φορά έκανα χυλό με ρύζι και την άλλη μέρα καθάρισα το κονσερβοκούτι που είχα βράσει το ρύζι και πέταξα τα ξερά απομεινάρια στα ποντικάκια. Από τότε, κάθε φορά που σκάλιζα εικόνες και πετιόνταν κομματάκια ξύλου, αυτά, ακούγοντας το θόρυβο και βλέποντας το ξύλο, νόμιζαν ότι είναι ρύζι και μαζεύονταν. Ακόμα και τα άγρια ζώα ημερεύουν κοντά μας, όταν ζούμε σωστή ζωή» και συνεχίζει ο Άγιος την αναφορά του: «Τα άγρια ζώα είναι πολύ φιλότιμα. Συνάντησα φιλότιμο περισσότερο στα άγρια ζώα, παρά σε πολλούς ανθρώπους. Καλύτερα να έχουμε φιλία με αυτά, παρά με κοσμικούς ανθρώπους. Αν θέλεις φίλο αληθινό, μετά τον Θεό, πιάσε φιλία με τους Αγίους. Αλλιώς με τα άγρια ζώα.»

Ο Γέροντας, έξω από το κελλάκι του, ειδικά τον χειμώνα, έτριβε παξιμάδι και το έριχνε στην αυλή του να φάνε τα πουλιά, μικρά και μεγάλα, άγρια και ήμερα. Κάποια κάθονταν και στην παλάμη του Γέροντα και συνέχιζαν να τρώνε. Ένιωθαν τα πουλιά, ακόμα και τα άγρια, ασφάλεια κοντά στον Γέροντα.

Η άγια ασκητική ζωή του, η απλότητα και η ηρεμία του έκαναν τα πτηνά του ουρανού να βρίσκουν φωλιά στο κελί του, στα γύρω βράχια, στην απεραντοσύνη της καρδιάς του.

«Μυστικοί ασκητικοί αγώνες του Αγίου Παϊσίου» (σελ. 110, 111, 112)

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2020

Κατάνγκα - Κογκό

Βράβευση του Επισκόπου κ. Μελετίου από την Ακαδημία Αθηνών

Η Ακαδημία Αθηνών στις 20.12.2013 απένειμε τιμητική διάκριση στον θεοφιλέστατο Επίσκοπο Κατάνγκας Κονγκό κ. Μελέτιο, βραβεύοντάς τον για το θρησκευτικό, πολιτισμικό και εν γένει ανθρωπιστικό έργο που επιτελεί στην Ιερά Επισκοπή Κατάνγκας, αναγνωρίζοντας ιδίως την συμβολή του στην διάδοση του Ελληνορθοδόξου πολιτισμού, της ελληνικής γλώσσας, το φιλανθρωπικό και εν γένει κοινωνικό έργο κ.τ.λ. Αναμφίβολα, μπορούμε να επισημάνουμε ότι είναι ένας από τους λίγους πρεσβευτές της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας στο εξωτερικό, των οποίων τα έργα συνήθως δεν διαφημίζονται και δεν γίνονται γνωστά από την τηλεόραση, ούτε από τις εφημερίδες. Το ίδιο έτος ο Θεοφιλέστατος, σε επίσημη τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο της πόλης Κολαούζε, τιμήθηκε και από τον Κυβερνήτη της Επαρχίας Κατάνγκα.

Βράβευση του Επισκόπου κ. Μελετίου από τον κυβερνήτη

Το Δημοτικό Σχολείο της ιεραποστολής στο Κολαούζε

(Άγιος Κοσμάς, τεύχος 119, Δ’ τρίμηνο 2019, σελ, 158)

Το 2020

Ένας Ευλογημένος Χρόνος

O Θεός των Αγίων Προφητών, Αποστόλων και Πατέρων της Εκκλησίας είναι «Ο Ίδιος χτες, σήμερα και στους αιώνες» και θέλει και μπορεί με θαυματουργικό θείο τρόπο να σταματήσει το κατρακύλισμα του σύγχρονου ανθρώπου και της ανθρωπότητας και να μεταμορφώσει την κόλαση της σύγχρονης ζωής σε παράδεισο. Ο Θεός είναι ο Θεός των θαυμάτων!

Τα θαύματα του Θεού είναι μια φυσιολογική κατάσταση μέσα στην εκκλησιαστική χριστιανική ζωή. Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία που αποκάλυψε αυτό το υπερφυσικό, το υπεράνθρωπο και το υπέρ λογικό. Ο Ιδρυτής της είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός που με τη ζωή Του, το θάνατό Του και την Ανάστασή Του απέδειξε ότι μπορεί να κάνει τα πάντα. Τίποτα για τον Ιησού Χριστό δεν ήταν αδύνατον όσο βρισκόταν εδώ κάτω στη γη, και τίποτα δεν είναι αδύνατο, τώρα που είναι στα δεξιά του Πατρός στον ουρανό.

Μέσα στα πάρα πολλά και υπέροχα που είπε, είναι η αλήθεια και η διαβεβαίωση που έδωσε στους μαθητές Του, αλλά και σε όλους τους Χριστιανούς, ότι όπως Αυτός έκανε τα αδύνατα δυνατά, το ίδιο θα κάνουν και αυτοί με την πίστη τους σ’ Αυτόν (Μάρκ. 11:24, Ιωάν. 15:7, Λουκ. 1:37).

Μία καταπληκτική διακήρυξη του Θεανθρώπου που κατεγράφη στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (κεφ.14 και χωρία 12-14), λέει τα παρακάτω: «Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, εκείνος που πιστεύει σε μένα, τα έργα που εγώ κάνω, θα τα κάνει και εκείνος και μεγαλύτερα από αυτά θα κάνει διότι εγώ πηγαίνω προς τον Πατέρα μου και ό,τι ζητήσει στο όνομά Μου, αυτό θα κάνω, για να δοξαστεί ο Πατέρας στον Υιό. Εάν ζητήσετε κάτι στο όνομά μου, εγώ θα το κάνω». Όταν ο Ιησούς Χριστός άρχιζε κάποια πρόταση με το «Αλήθεια, αλήθεια σας λέγω», το έκανε για να τονίσει μια μεγάλη αλήθεια που μπορεί να γίνει πραγματικότητα στη ζωή του πιστού. Με τη διακήρυξη αυτή, ο Θεάνθρωπος άνοιξε το δρόμο για μια ζωή ανώτατη, υπεράνθρωπη και θαυματουργική.

Ο Ιησούς Χριστός, πάλι το τονίζουμε, και θέλει και μπορεί να κάνει το 2020 τον καλύτερο χρόνο κάθε ανθρώπου. Δεν μπορεί όμως να κάνει απολύτως τίποτα, εάν ο άνθρωπος δεν εκπληρώσει τους όρους που ο Θεός έβαλε. Οι όροι αυτοί είναι, πρώτον, ο άνθρωπος να παραδεχτεί ότι είναι αμαρτωλός, δεύτερον, να λυπηθεί και να μετανοήσει ειλικρινά, τρίτον, να ζητήσει ο Ιησούς Χριστός να τον συγχωρήσει και να τον κάνει έναν καινούργιο εσωτερικά άνθρωπο, ένα ζωντανό μέλος της Εκκλησίας και τέταρτον, να τηρεί τις εντολές του Χριστού. Όταν ο άνθρωπος πλησιάσει έτσι τον Ιησού Χριστό, τότε Αυτός αναλαμβάνει τη ζωή του, τον βοηθάει, τον φωτίζει, τον δυναμώνει. Η εκκλησιαστική ιστορία αποδεικνύει με απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει άλυτο πρόβλημα στον πιστό Χριστιανό. Έτσι, λοιπόν, το 2020 μπορεί να γίνει ένας ευλογημένος χρόνος για τον καθένα μας.

Με τον Χριστό, λοιπόν, Αρχηγό στη ζωή, αρχίζει κάθε άνθρωπος μια νέα δυναμική ζωή. Ο Θεός, το Πανάγιο Πνεύμα που κυριαρχεί στη ζωή του, φέρνει μια ριζική και επαναστατική αλλαγή στο νου του, στην καρδιά του και στη θέλησή του. Αρχίζει και γεννά θετικές σκέψεις, επιθυμίες και κάθε μέρα και πιο πολύ οικοδομεί μια δυνατή καλή θέληση. Οι αρνητικές σκέψεις και οι επιθυμίες, η αδύνατη θέληση και γενικά η κακομοιριά, η κατάθλιψη και η απογοήτευση, ποτέ δεν προσελκύουν το ενδιαφέρον του Χριστού για να επέμβει δυναμικά στη ζωή του.

Η καινούργια ζωή που δημιουργεί ο Χριστός μέσα στον άνθρωπο, παράγει τις ευλογημένες εκείνες δυνάμεις της πίστης. Έτσι φανερώνεται το ενδιαφέρον του Χριστού. Εκείνος τότε επεμβαίνει δυναμικά και θαυματουργικά τόσο στη δική μας τη ζωή, όσο και στη ζωή αγαπητών μας προσώπων.

Το 2020 θα είναι ένας ευλογημένος χρόνος της ζωής μας, αν εμείς το θέλουμε να είναι και ζητήσουμε ο Χριστός να γίνει Κύριος στη ζωή μας, διότι ο Χριστός και θέλει και μπορεί να τον κάνει ευλογημένο.