Οδοιπορικό Στους Αγίους Τόπους

Ήταν όνειρο ζωής και βαθιά επιθυμία για μένα να επισκεφθώ τους Αγίους Τόπους. Την ευκαιρία αυτή μου την έδωσε ο Θεός μέσω αδελφής και φίλης που μου εξασφάλισε την θέση αυτή. Ξεκινήσαμε με συναισθήματα που μας προετοίμαζαν για το τι θα βλέπαμε και τι θα συναντούσαμε. Σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού και της παραμονής μας εκεί, όλα ήταν πολύ καλά και με πλήρη ασφάλεια, γιατί ο Θεός ήταν μαζί μας.

Η πρώτη επίσκεψή μας φθάνοντας ήταν το Μοναστηριακό συγκρότημα του Αγίου Γεωργίου στην Λήδα, όπου προσκυνήσαμε τον τάφο του Μεγαλομάρτυρος. Συνεχίσαμε για την Ιερουσαλήμ και φθάσαμε στο ναό της Αναστάσεως, όπου προσκυνήσαμε ευλαβικά τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού μας, την αποκαθήλωση, τον Γολγοθά, τον τόπο ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού, το σημείο «Μη μου άπτου», το παρεκκλήσιο του Αγίου Λογγίνου. Σε όλα τα σημεία αισθανθήκαμε δέος, συγκίνηση και θαυμασμό με αποκορύφωση στον Γολγοθά.

Την δεύτερη μέρα πήγαμε στο όρος των ελαιών όπου έγινε η ανάληψη του Χριστού, στη συνέχεια στη μικρή Γαλιλαία όπου εμφανίσθηκε ο Χριστός στους μαθητές Του, μετά την Ανάσταση. Διαβήκαμε την οδό του Μαρτυρίου, όπου ο Χριστός έκανε δύο στάσεις. Την μία που είχε κουραστεί και ακούμπησε την παλάμη του στον τοίχο και άφησε το αποτύπωμα. Εκεί, ο Σίμων ο Κυρηναίος σήκωσε τον σταυρό του Κυρίου. Και η άλλη στάση ήταν εκεί που συνάντησε την μητέρα του και τη Βερονίκη, την μετέπειτα Αγία, που σκούπισε το πρόσωπό του με το Άγιο Μανδήλιο. Στη συνέχεια φθάσαμε στο Πραιτώριο και στην φυλακή του Χριστού. Κατόπιν μεταβήκαμε στον οίκο Ιωακείμ και Άννας και στο σπίτι που γεννήθηκε η Παναγία. Στη συνέχεια στον Κήπο της Γεθσημανής όπου βρίσκεται ο τόπος της προδοσίας και ο βράχος της Αγωνίας.

Την τρίτη ημέρα επισκεφθήκαμε στην περιοχή της Γαλιλαίας την Ναζαρέτ, όπου υπάρχει ο ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Συνεχίσαμε για την Κανά όπου έγινε το πρώτο θαύμα του Χριστού, η μετατροπή του ύδατος εις οίνο, έπειτα στο όρος Θαβώρ που έγινε η Μεταμόρφωση του Κυρίου. Επίσκεψη στην Καπερναούμ, όπου σήμερα δεν υπάρχει τίποτα, έχει καταστραφεί, στο όρος των Μακαρισμών όπου ο Κύριος έκανε την επί του όρους ομιλία.

Τέταρτη μέρα, Κυριακή, εκκλησιασθήκαμε στην Βηθλεέμ στον Ναό της Γεννήσεως του Χριστού. Υπάρχει ένας υπέρλαμπρος ναός και εντός του ναού, κατεβαίνοντας σκαλιά, συναντάμε το σπήλαιο, το σημείο που γεννήθηκε ο Χριστός και τη Φάτνη που τοποθετήθηκε μετά την γέννησή Του. Και τα δύο σημεία τα προσκυνούν οι πιστοί. Στο Ναό αυτό νιώθεις χαρά, αγαλλίαση και ειρήνη.

Την πέμπτη μέρα επισκεφθήκαμε τον λόφο της Σιών, με το υπερώον που έγινε ο Μυστικός Δείπνος, η ψηλάφηση του Θωμά και η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Στην Ιεριχώ συναντάμε το Σαραντάριο όρος όπου ο Χριστός έζησε 40 ημέρες με νηστεία και προσευχή και δέχθηκε τους πειρασμούς από τον σατανά. Στη συνέχεια στον Ιορδάνη ποταμό όπου έγινε η Βάπτιση του Χριστού και πολλοί εκ των προσκυνητών μπήκαν μέσα στον Ιορδάνη. Τώρα τα προσκυνήματα είναι ανακαινισμένα και δεν είναι στη μορφή που διαδραματίσθηκαν τα γεγονότα και όπως τα έχουμε ο καθένας στο μυαλό του. Σε κάθε προσκύνημα υπάρχει και ένα Μοναστήρι και οι μοναχοί τα διατηρούν σε καλή κατάσταση.

Τις μέρες που περνάμε τώρα, το μυαλό μου ανατρέχει στους τόπους που έγιναν τα παραπάνω γεγονότα. Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά, αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον, γιατί γεννήθηκε ο Σωτήρας μας και ο Λυτρωτής του κόσμου, που μας δίνει προοπτική για αιώνια ζωή μαζί Του.

Εύχομαι στον καθένα να επισκεφθεί τα μέρη αυτά γιατί είναι μία σπάνια εμπειρία και μια ευλογία που τον συνοδεύει σε όλη του την ζωή.

Ιουλία Κωνσταντακοπούλου

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2020

Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος

Η Αγάπη του Χριστού

Λοιπόν, χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει, τελείωσε. Αν δεν βλέπεις το Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις, είσαι χωρίς Χριστό. Το κατάλαβες;

Θυμάμαι κι ένα τραγούδι: «Συν Χριστώ πανταχού, φόβος ουδαμού». Το’ χετε ακούσει; Το λένε τα παιδιά.

Λοιπόν, έτσι πράγματι πρέπει να βλέπομε το Χριστό. Είναι φίλος μας, είναι αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Αλλά είναι φίλος και το φωνάζει: «Σας έχω φίλους, βρε δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε εγώ δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεσθε μαζί μου τη ζωή». Κατάλαβες;

Έτσι είναι ο Χριστός. Δεν έχει κατήφεια, ούτε μελαγχολία, ούτε εσωστρέφεια. Ο άνθρωπος σκέπτεται ή βασανίζεται από διάφορους λογισμούς και διάφορες πιέσεις, που κατά καιρούς στη ζωή του τον τραυμάτισαν.

Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πώς το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινό, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στο Χριστό.

Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιον θησαυρό, δεν θέλομε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός εγκύψει μέσα στην ψυχούλα του και Τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για το Χριστό, τι είναι ο Χριστός. Αγαπήσατε τον Χριστό και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού. Ο Χριστός είναι το παν, είναι πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στο Χριστό υπάρχουν τα ωραία.

Και μακράν του Χριστού η θλίψις, η μελαγχολία, τα νεύρα, η στεναχώρια, οι αναμνήσεις των τραυμάτων της ζωής, των πιέσεων, των αγωνιωδών ωρών. Και πάμε εδώ και πάμε εκεί, και τίποτα, και πουθενά δεν στεκόμαστε. Όπου βρούμε τον Χριστό, ας είναι μια σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μη χάσουμε το Χριστό. Διαβάστε να ιδείτε. Ασκηταί, που εγνώρισαν το Χριστό, δεν ήθελαν να φύγουν από τη σπηλιά, ούτε βγαίναν έξω να κάνουνε πιο πέρα, θέλαν να είναι εκεί που αισθανόντουσαν το Χριστό μαζί τους.

Ο Χριστός είναι το πάν.

(Ανθολόγιον Συμβουλών, Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 39-40)

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2020

Θεοφάνεια

Τα Άγια Θεοφάνεια είναι μία από τις αρχαιότερες εορτές της Εκκλησίας μας, η οποία θεσπίσθηκε το 2ο αιώνα μ.Χ. και αναφέρεται στη φανέρωση της Αγίας Τριάδας κατά τη βάπτιση του Ιησού Χριστού.

Η ιστορία της βάπτισης έχει ως εξής: Μετά από θεία εντολή ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εγκατέλειψε την ερημική ζωή και ήλθε στον Ιορδάνη ποταμό όπου κήρυττε και βάπτιζε. Εκεί παρουσιάσθηκε κάποια ημέρα ο Ιησούς και ζήτησε να βαπτισθεί. Ο Ιωάννης, αν και το Άγιο Πνεύμα τον είχε πληροφορήσει ποιος ήταν εκείνος που του ζητούσε να βαπτισθεί, στην αρχή αρνείται να Τον βαπτίσει, ισχυριζόμενος ότι ο ίδιος έχει ανάγκη να βαπτισθεί από Εκείνον. Ο Ιησούς όμως του εξήγησε ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού και Τον έπεισε να Τον βαπτίσει. Και τότε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θεατών διαδραματίσθηκε μία μοναδική και μεγαλειώδης σκηνή, όταν με την μορφή ενός περιστεριού κατήλθε το Άγιο Πνεύμα και κάθισε επάνω στον βαπτιζόμενο Ιησού, ενώ συγχρόνως ακούσθηκε από τον ουρανό η φωνή του Θεού, η οποία έλεγε: «Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα» («Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου»).

Από τότε, και το βάπτισμα των Χριστιανών, δεν είναι «εν ύδατι», όπως το βάπτισμα «μετανοίας» του Ιωάννη, αλλά «εν Πνεύματι Αγίω». Ο Κύριος, με το να βαπτιστεί, αγίασε το νερό, το έκανε νερό αγιασμού και συμφιλίωσης με το Θεό. Έτσι, η βάπτιση του Κυρίου άνοιξε τη θύρα του μυστηρίου του βαπτίσματος. Με την καθαρτική χάρη του αγίου βαπτίσματος ο παλαιός αμαρτωλός άνθρωπος ανακαινίζεται και με την τήρηση των θείων εντολών γίνεται κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών.

(Πηγή: www.saint.gr)

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2019

Απελπισία Και Μετάνοια

«Ποτέ μην απελπίζεσαι, ω άνθρωπε. Κανένας δεν πρέπει να απογοητεύεται για τη σωτηρία του. Αμάρτησες; Μετανόησε. Ας μην αμφιβάλλουμε, λοιπόν, ότι θα μας συγχωρεί ο Θεός, αλλά και να προσέχουμε, βέβαια, μήπως με τις πολλές και αλλεπάλληλες φορές συνηθίσουμε στην αμαρτία και μας γίνει χρόνια πάθηση στην ψυχή δυσκολότερη και αθεράπευτη»

(Αγ. Ιωάν. ο Χρυσόστομος)

Πώς να βλέπουμε τους συνανθρώπους μας

Όλους τους πιστούς οφείλομε να τους βλέπουμε σαν έναν και να σκεφτόμαστε, ότι στον καθένα από αυτούς είναι ο Χριστός. Και να έχουμε για τον καθένα τέτοια αγάπη, ώστε να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε για χάρη Του και τη ζωή μας. Γιατί οφείλουμε να μη λέμε ούτε να θεωρούμε κανέναν άνθρωπο κακό, αλλά όλους να τους βλέπουμε ως καλούς. Κι αν δεις έναν αδελφό να ενοχλείται από τα πάθη, να μην τον μισήσεις αυτόν, μίσησε τα πάθη που τον πολεμούν. Κι αν τον δεις να τυραννιέται από επιθυμίες και συνήθειες προηγουμένων αμαρτιών, περισσότερο σπλαχνίσου τον, μη τυχόν δοκιμάσεις και συ πειρασμό, αφού είσαι από υλικό που εύκολα γυρίζει από το καλό στο κακό. Η αγάπη προς τον αδελφό σε προετοιμάζει να αγαπήσεις περισσότερο τον Θεό. Το μυστικό, λοιπόν, της αγάπης προς το Θεό είναι η αγάπη προς τον αδελφό. Γιατί αν δεν αγαπάς τον αδελφό σου που τον βλέπεις, πώς είναι δυνατό να αγαπάς τον Θεό που δεν τον βλέπεις;

«Ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν όν εώρακε, τον Θεόν όν ούχ εώρακε πώς δύναται αγαπάν» (Α’ Ιωάν. 4:20).

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2019

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΑ

Για τα Χριστούγεννα

Σήμερα λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά.

Ο διάβολος καταντροπιάστηκε.

Οι δαίμονες δραπέτευσαν.

Ο θάνατος καταργήθηκε.

Ο παράδεισος ανοίχτηκε.

Η κατάρα εξαφανίστηκε.

Η αμαρτία διώχτηκε.

Η πλάνη απομακρύνθηκε.

Η αλήθεια αποκαλύφθηκε.

Το κήρυγμα της ευσέβειας ξεχύθηκε και διαδόθηκε παντού.

Η βασιλεία των ουρανών μεταφυτεύθηκε στη γη.

Οι άγγελοι συνομιλούν με τους ανθρώπους.

Όλα έγιναν ένα.

Γιατί;

Διότι κατέβηκε ο Θεός στη γη κι ο άνθρωπος ανέβηκε στους ουρανούς. Κατέβηκε ο Θεός στη γη και πάλι βρίσκεται στον ουρανό. Ολόκληρος είναι στον ουρανό κι ολόκληρος στη γη. Έγινε άνθρωπος κι είναι Θεός. Είναι Θεός και πήρε σάρκα. Κρατιέται σε παρθενική αγκαλιά και στα χέρια Του κρατάει την οικουμένη.

Τρέχουν κοντά Του οι μάγοι. Τρέχουμε κι εμείς. Τρέχει και τ’ αστέρι για να φανερώσει τον Κύριο τ’ ουρανού. Μα... κι Εκείνος τρέχει. Τρέχει προς την Αίγυπτο. Και φαίνεται βέβαια, πως πηγαίνει εκεί για ν’ αποφύγει την επιβουλή του Ηρώδη. Όμως τούτο γίνεται για να εκπληρωθούν τα προφητικά λόγια: «Την ημέρα εκείνη ο ισραηλιτικός λαός θα πάρει τρίτος, μετά τους Ασσυρίους και τους Αιγυπτίους, την ευλογία του Θεού πάνω στη γη» (Ησ. 19:24).

Τί λες, Ιουδαίε; Εσύ που ήσουν πρώτος έγινες τρίτος; Οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι μπήκαν μπροστά, και ο πρωτότοκος Ισραήλ πήγε πίσω;

Ναι. Έτσι είναι. Οι Ασσύριοι θα γίνουν πρώτοι, επειδή αυτοί πρώτοι με τους μάγους τους προσκύνησαν τον Κύριο. Πίσω τους οι Αιγύπτιοι, που Τον δέχτηκαν, όταν κατέφυγε στα μέρη τους για ν’ αποφύγει την επιβουλή του Ηρώδη. Τρίτος και τελευταίος ο Ισραηλιτικός λαός, που γνώρισε τον Κύριο από τους αποστόλους, μετά τη βάπτισή Του στον Ιορδάνη.

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2019

OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH

Πώς να προσευχόμαστε

Η προσευχή βρίσκεται στο κέντρο της πνευματικής ζωής του χριστιανού. Είναι η αναπνοή της ψυχής. Υπάρχει προσευχή; Υπάρχει ζωή στην ψυχή. Δεν υπάρχει προσευχή; Δεν υπάρχει ζωή στην ψυχή.

Η αληθινή προσευχή αρχίζει με την εμφάνιση στην καρδιά αλλεπάλληλων αισθημάτων συντριβής και αυτομεμψίας, ευγνωμοσύνης και δοξολογίας του Θεού, αφοσιώσεως και υποταγής στο θέλημά Του κλπ. Όλος ο προσευχητικός μας αγώνας συνίσταται και στοχεύει στη διέγερση τέτοιων αισθημάτων μέσα στη καρδιά μας και στην πλήρωσή της μ’ αυτά.

Προσευχή σημαίνει απερίσπαστη προσήλωση της καρδιάς στο Θεό. Μετά το πρώτο βήμα γι’ αυτή την προσήλωση, τη γέννηση δηλαδή των αισθημάτων που αναφέραμε, πρέπει να σταθεροποιήσουμε την προσευχή στην καρδιά. Και πώς θα πετύχουμε τη σταθεροποίησή της; Με την αδιάλειπτη καλλιέργειά της.

Θ’ αρχίσουμε με την επιμελή ανάγνωση και ακρόαση των καθημερινών προσευχών, στο σπίτι ή στο ναό. Διάβαζε και άκουε προσεκτικά τις ακολουθίες. Έτσι, σιγά-σιγά, θ’ ανεβάσεις την καρδιά σου ως τον Θεό. Οι προσευχές, που έχουν συντάξει οι άγιοι πατέρες, κρύβουν μεγάλη δύναμη. Όποιος, λοιπόν, εισχωρεί στα νοήματά τους με προσοχή και ζήλο, οπωσδήποτε θα πάρει κάτι από τη δύναμή τους, λιγότερο ή περισσότερο, ανάλογα με τη θερμότητα της διαθέσεώς του.

Για να γίνει η ακολουθία ενεργητικό μέσο προσευχητικής αγωγής, είναι απαραίτητο να την επιτελείς έτσι, ώστε και ο νους και η καρδιά σου να αφομοιώνουν το περιεχόμενό της. Και να τρεις απλοί κανόνες για να το πετύχεις: α) Μην αρχίζεις την ακολουθία χωρίς την κατάλληλη ψυχική προετοιμασία, β) Μην την κάνεις απρόσεκτα, με βιασύνη και προχειρότητα, αλλά με προσοχή, συναίσθηση και ευλάβεια, γ) όταν την τελειώνεις, μην καταπιάνεσαι αμέσως με τις συνηθισμένες βιοτικές ασχολίες σου.

(Οσίου Θεοφάνους του Έγκλειστου, Χειραγωγία στην πνευματική ζωή, σελ. 34,35,36)

Όταν προσεύχεσαι

«Όταν προσεύχεσαι, φύλαγε με όλη σου τη δύναμη τη μνήμη σου, για να μη σου αραδιάζει τα δικά της, αλλά να παρακινείς τον εαυτό σου να συνειδητοποιεί πως στέκεις μπροστά στον Θεό. Γιατί συνήθως ξεκλέβεται πολύ ο νους από τη μνήμη, την ώρα της προσευχής».

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2019

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Ειρήνη

Η ειρήνη, είναι η πιο πολύτιμη και η πιο σπάνια αρετή της σύγχρονης ζωής. Ο άνθρωπος πίστεψε ότι με την ευημερία, με τα υλικά αγαθά και με τις διάφορες δραστηριότητές του, θα αποκτήσει την ειρήνη της ψυχής και θα ζήσει ήρεμος και ευτυχισμένος.

Αντίθετα, έγινε πιο ταραγμένος, με άγνωστο μέχρι τώρα άγχος, με καταθλίψεις και μελαγχολίες. Στην απελπιστική αυτή κατάσταση, ο Ιησούς Χριστός, ο «Άρχοντας της ειρήνης» (Ησαΐας 58:6), έρχεται και προσκαλεί τον άνθρωπο να πιστέψει σ’ Αυτόν για να βρει την σίγουρη και την πολυπόθητη ειρήνη που μάταια ζητάει μακριά απ’ Αυτόν. Η πραγματική ειρήνη είναι πρόσωπο. Είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος της ζωής και του θανάτου. Ο Μόνος που έχει αποδειχτεί ότι έχει την ειρήνη και μπορεί να τη δώσει σ’ όσους Του τη ζητούν.

Ο Θεάνθρωπος, στο σύγχρονο αγχώδη άνθρωπο, δίνει τη δική Του ειρήνη, όχι όπως ο κόσμος τη δίνει. Στους ταραγμένους μαθητές Του, όπως και σε κάθε ταραγμένο, λέει: «Ειρήνη σας αφήνω, τη δική μου ειρήνη σας δίνω. Δεν σας τη δίνω εγώ όπως τη δίνει ο κόσμος» (Ιωάν. 14:27). Η ειρήνη που δίνει ο Θεάνθρωπος είναι γνήσια, εσωτερική, βαθιά, μόνιμη και απαλλαγμένη από την ανθρώπινη αδυναμία. Την ειρήνη αυτή τη ζει κάθε συνειδητός χριστιανός. Είναι η ειρήνη του Θεού. Η ειρήνη της ψυχής και της συνείδησης, ο ουρανός στην καρδιά του ανθρώπου του Θεού. Είναι η ειρήνη που κάνει κάθε φορτίο της ζωής ελαφρό, κάθε δυσκολία, ευκολία, κάθε αδύνατο, δυνατό.

Η υπερφυσική θεϊκή και ουράνια ειρήνη του Θεού, είναι ο φύλακας και ο φρουρός κάθε σύγχρονης επίθεσης στον ιερό χώρο της καρδιάς του συνειδητού χριστιανού. Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Η ειρήνη του Θεού, που είναι ασύλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα διαφυλάξει τις καρδιές και τις σκέψεις σας κοντά στον Ιησού Χριστό» (Φιλιπ. 4:7). Αυτή είναι η μοναδική και υπέροχη αλήθεια. Η ειρήνη του Θεού ξεπερνά κάθε ανθρώπινη σύλληψη. Δεν υπάρχει πιο αισιόδοξο μήνυμα για τον σύγχρονο ταραγμένο άνθρωπο. Δεν είναι μια απλή ανθρώπινη ειρήνη κατανοητή στο μυαλό του ανθρώπου. Είναι η ειρήνη του Θεού που έφερε ο Κύριος Ιησούς Χριστός με το λυτρωτικό Του έργο πάνω στο σταυρό. Εκεί στο σταυρό συμφιλίωσε μια για πάντα τον άνθρωπο με το Θεό. Η συμφιλίωση αυτή γίνεται πραγματικότητα στη ζωή του, όταν ο άνθρωπος με ειλικρινή συντριβή και μετάνοια, με πίστη στο Χριστό και το έργο Του επάνω στο σταυρό, ζητάει τη σωτηρία. Ο Απ. Παύλος βροντοφωνάζει: «Ο Χριστός είναι η ειρήνη μας» (Εφεσ. 2:14,17).

Ο άνθρωπος που ζητάει την ειρήνη Του με μετάνοια και πίστη στο Χριστό, γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος. Με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος που έχει «σκηνώσει» μέσα του δεν φοβάται τις καταστρεπτικές δυνάμεις της κατάθλιψης και του άγχους. Ενώ κι αυτός, όπως όλοι οι άνθρωποι, βομβαρδίζονται με τις ίδιες αρνητικές και καταστρεπτικές πιέσεις της σύγχρονης ζωής, νιώθει μέσα του τη θεϊκή δύναμη της ειρήνης του Θεού να τον φυλάγει, να τον προστατεύει και να τον κρατάει ήρεμο. Ο άνθρωπος του Θεού, ο καινούργιος και αναγεννημένος από το Άγιο Πνεύμα άνθρωπος, έχει μια εσωτερική γαλήνη που δεν συλλαμβάνεται με το ανθρώπινο μυαλό και δεν εκφράζεται με ανθρώπινα λόγια. Έχει την ειρήνη του Θεού που δεν είναι γήινη, αλλά ουράνια από το Θεό δοσμένη σε κάθε ειλικρινά μετανοημένο άνθρωπο. Την ειρήνη αυτή χρειάζεται απαραίτητα ο σύγχρονος ταραγμένος άνθρωπος.

Μιχάλης Κανταρτζής

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2019

Το Μυστήριο της Εκκλησίας

Η Εκκλησία είναι ο Χριστός παρατεινόμενος στους αιώνες, είναι Θεανθρώπινος οργανισμός. Ο χαρακτηρισμός της Εκκλησίας ως «σώματος Χριστού», είναι ο καταλληλότερος και ουσιωδέστερος για να εκφρασθεί η Θεανθρώπινη φύση της, όσο αυτό είναι δυνατόν. Είναι εγγύτερο προς την ουσία της Εκκλησίας, γιατί τη συνδέει προς το μυστήριο της ενσαρκώσεως και την ταυτίζει προς αυτό.