Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Η σημασία της Συγχώρησης
για την Ψυχική και την Σωματική Υγεία
Δεν μπορείς να πηγαίνεις στο Θεό με κακίες, τσακωμένος και να λες, εγώ πηγαίνω και κάνω προσευχή στην Εκκλησία. Αυτή η κατάσταση θα σε αρρωστήσει. Εις υγείαν ψυχής και σώματος θα είσαι, μόνον όταν είσαι άνθρωπος αγαπημένος και συγχωρεμένος με όλους.
Μαζί με όλα τα άλλα, συν–χωράω και σένα, δηλαδή σε χωράω και σένα. Έλα μπες στην καρδιά μου, σε αντέχω. Όποιος το κάνει αυτό κερδίζει στη ζωή του πολλά χρόνια. Διότι το να κρατάς κακίες σε λιώνει, σε αρρωσταίνει, σε δηλητηριάζει, σε καταστρέφει. Είναι μεγάλη ξεκούραση στην ψυχή μας να πούμε στο Θεό «και άφες ημίν …», αλλά να το έχεις κάνει, όχι μόνον να το λες: «Εγώ Κύριε συγχωρώ αυτούς που με στεναχώρησαν. Έτσι ήξεραν, έτσι έκαναν. Δεν είχαν δίκιο, αλλά τους συγχωρώ».
Θες να δεις το Θεό; Θες να ηρεμήσει η ψυχή σου; Προσπάθησε να συγχωρέσεις αυτούς που σου δημιούργησαν πόνο, για να κοιμηθείς πιο καλά το βράδυ και να είναι ο ύπνος σου χορταστικός. Ο καθένας έχει τα ελαφρυντικά του. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δίκιο. Γιατί ο καθένας για να κάνει αυτό που κάνει κάτι σκέφτηκε, κάπως μεγάλωσε, κάτι έμαθε. Όταν το καταλάβεις αυτό θα ηρεμήσεις και θα γλυτώσεις πολύ κούραση ψυχής. Οι αρχαίοι Έλληνες, τον άνθρωπο που δεν συγχωρούσε και κρατούσε κακίες, τον ονόμαζαν μοχθηρό. Επειδή είναι μόχθος, κούραση, είναι κουραστικό πράγμα να βάζεις το μυαλό σου να θυμάται ποιος σε αδίκησε και να του κρατάς κακία. Σε κουράζει εσένα τον ίδιο. Άστο να φύγει, προσπέρασέ το.
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Το Μυστήριο Του Γάμου
(Ιερομονάχου Γρηγορίου)
Είναι κοινή διαπίστωση πως στις μέρες μας ο θεσμός του γάμου και της οικογενείας διέρχεται μία βαθιά και πρωτόγνωρη κρίση. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι πολύ δύσκολα αποφασίζουν να παντρευτούν, ενώ πολύ εύκολα φθάνουν στον χωρισμό. Ακόμη και στις περιπτώσεις που ο γάμος δεν διαλύεται, τις περισσότερες φορές - δυστυχώς - είναι μία απλή συμβίωση για χάρη των παιδιών ή της κοινωνικής ευπρέπειας, και όχι μία συμπόρευση αγάπης.
Τίθεται έτσι εκ των πραγμάτων το ερώτημα: «Ποια είναι τα αίτια αυτής της θεμελιώδους κρίσεως του γάμου και της οικογενείας;» Κατά τη γνώμη πολλών πνευματικών ανθρώπων το αίτιο είναι ότι ο γάμος έπαψε να είναι εργαστήριο αγάπης, στο οποίο οι σύζυγοι συμπορεύονται με τον Χριστό.
Στις μέρες μας δυστυχώς ο γάμος εξελίχθηκε σε πεδίο πολλαπλών εγωιστικών συγκρούσεων που κάνουν τον έγγαμο βίο αβίωτο. Όταν στο οικοδόμημα της οικογενειακής εστίας θεμέλιο δεν είναι ο Χριστός, δηλαδή η Αγάπη, αλλά ο εγωϊσμός και το θέλημά μας, δηλαδή ο εαυτός μας, επόμενο είναι να διαλύεται ο γάμος, πολλές φορές κατά τον καιρό της γνωριμίας και του αρραβώνος ή πολύ σύντομα μετά την τέλεση του Μυστηρίου του Γάμου.
Αυτός που χαράσσει τις γραμμές αυτές είχε προ πολλού λάβει την απόφαση να μην καταγράψει τις εμπειρίες του για το μυστήριο του γάμου, εμπειρίες οδυνηρές από την ταπεινή διακονία του στο μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως. Πιστεύει ότι αρμοδιώτεροι να το πράξουν αυτό είναι οι έγγαμοι αδελφοί και συλλειτουργοί που είναι πνευματικοί πατέρες και ταυτόχρονα βιώνουν οι ίδιοι το μυστήριο του γάμου. Παρά ταύτα παραβαίνει τις προσωπικές του επιθυμίες και αποφάσεις, θέτοντας πάνω από αυτές την υπακοή σε σεβαστό και αγαπητό αδελφό συλλειτουργό, ελπίζοντας να τύχει της συγνώμης των εγγάμων πατέρων και αδελφών.
Συγκατατέθηκε, λοιπόν, να καταθέσει τις σχετικές εμπειρίες του, αφού άλλωστε επί δεκαετίες, δια της ιεράς εξομολογήσεως, κατά θεία συγκατάβαση, καθοδηγεί εγγάμους αδελφούς. Και ζητεί εκ των προτέρων τη συγγνώμη των αδελφών αναγνωστών για το τόλμημά του και τις ευχές τους για τη σωτηρία του.
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Ο αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος και οι κλέπτες
Ο Αββάς Μακάριος, γυρίζοντας μία ημέρα στη σκήτη του, βρήκε κάποιον που του έκλεβε τα πράγματά του και τα φόρτωνε σ’ ένα μουλάρι. Και τότες, έτρεξε να του συμπαρασταθεί σαν να μην ήτανε δικά του. Και σαν νάτανε ξένος κι αδιάφορος, τον βοηθούσε να φορτώσει στο ζώο και τα υπόλοιπα. Και ύστερα, ήσυχα-ήσυχα, καθώς τον έβγαζε ως την εξώπορτα, του είπε:
- Τίποτα, παιδί μου, δεν είχαμε μαζί μας, όταν ήλθαμε στον κόσμο και τίποτα δεν θα πάρωμεν μαζί μας, όταν θα φύγωμε. Ο Κύριος μου τα’ δωκε αυτά και με το θέλημά Του έγινε αυτό που έγινε. Ας είναι τρισευλογημένο το όνομά Του για όλα.
Άλλη μια φορά πάλι, την ώρα που έλλειπε από τη σκήτη του, μπήκε σ’ αυτή κάποιος κλέφτης. Και γυρίζοντας ο Γέροντας ξαφνικά, τον έπιασε που έπαιρνε τη φτωχική του οικοσκευή και την εφόρτωνε στην καμήλα του.
Έτρεξε λοιπόν κι αυτός στο κελί του και παίρνοντας τα υπόλοιπα από τα πράγματά του τα παράδινε στον κλέφτη, για να τα φορτώσει κι αυτά στην καμήλα του. Αφού λοιπόν ο κλέφτης τα εγομάριασεν όλα, άρχισε να κτυπά την καμήλα του, για να σηκωθεί και να φύγουνε, αυτή όμως δεν σηκωνότανε, με κανένα τρόπο.
Όταν λοιπόν το είδε αυτό ο Αββάς Μακάριος, μπήκε γρήγορα στο κελί του και παίρνοντας ένα μικρό σκαλίδι που είχε μείνει, το φόρτωσε κι αυτό επάνω στην καμήλα λέγοντας:
- Αυτό αδελφέ μου, θέλει η καμήλα και γι’ αυτό δεν σηκώνεται. Και κτυπώντας την λίγο με το πόδι του, της είπε: «Σήκω επάνω». Κι αυτή αμέσως σηκώθηκε. Κι αφού προχώρησε λιγάκι, πάλι ξανακάθισε. Κι αφού με κανένα τρόπο δεν ξανασηκώθηκε, παρά αφού πρώτα την ξεφόρτωσε από τα πράγματα, που την είχαν φορτώσει. Κι ο κλέφτης καταντροπιάσθηκε κι έφυγε, χωρίς να πάρει τίποτα μαζί του.
(Διαχρονικές λυτρωτικές αλήθειες, σελ. 148, 149)
ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ
Στη μέση της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μας έχει τοποθετήσει τη Σταυροπροσκύνηση. Κι αυτό όχι τυχαία. Στα μέσα του νηπτικού σταδίου της άσκησης και της νηστείας, η προσκύνηση του Σταυρού μάς ενισχύει. Μας δίνει δύναμη και κουράγιο και μας υπενθυμίζει πως, σηκώνοντας το σταυρό της άσκησής μας, μιμούμαστε Εκείνον που πρώτος σήκωσε το σταυρό των αμαρτιών μας, γενόμενος «λύτρον αντί πολλών» επάνω στο Γολγοθά.
Το Ουράνιο Και Το Επίγειο Μήνυμα Της 25ης Μαρτίου
Η θύμησή μας φορτωμένη από αναρίθμητες ιστορικές ημερομηνίες ας σταθεί για λίγο με στοχασμό και ευλάβεια στην ημερομηνία της 25ης Μαρτίου. Η 25η Μαρτίου αποτελεί μία χρυσή ακτίνα, μέσα στην απεραντοσύνη του χρόνου, μια πανώρια ημέρα δύο μεγάλων μηνυμάτων: ένα θεϊκό κι ένα ανθρώπινο.
Εδώ και είκοσι αιώνες αντιλάλησε στο ταπεινό σπιτάκι της Ναζαρέτ από τη φωνή του Αρχαγγέλου που έφερε τη χαρμόσυνη αγγελία του ουρανού προς τη γη, του Θεού προς την Παναγία: «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Θα γεννήσεις τον Σωτήρα του κόσμου».
Μοναδικός και ανεπανάληπτος ο θείος χαιρετισμός, όπως μοναδική και άφθαστη η προσωπικότητα της Παρθένου Μαρίας. Η ασύγκριτη Κόρη, η Παναγία, τυλίγεται στο μυστικό φως της υπακοής στο θείο θέλημα και δέχεται το ουράνιο μήνυμα. Μεγαλειώδες, ανέκφραστο μυστήριο, έξω από τα ανθρώπινα μέτρα!
Η 25η Μαρτίου είναι και η επέτειος της κήρυξης της Επανάστασης του 1821. Η μεγάλη μας εθνική γιορτή. Από παλιά το Γένος μας ήθελε να αποτινάξει τον βαρύ τουρκικό ζυγό. Ζήτησαν βοήθεια από τις «Μεγάλες Δυνάμεις» που όμως μας πρόδωσαν. Κατάλαβαν οι Έλληνες ότι θα έπρεπε να στηριχθούν μόνον στις δικές τους δυνάμεις - υλικές και κυρίως πνευματικές - για να ελευθερωθούν. Με τους μεγάλους διδασκάλους του Γένους αφυπνίστηκαν και κατάλαβαν καλύτερα τι σημαίνει Ελευθερία.
Ο Θούριος του Ρήγα απλώθηκε από τη μια γωνιά στην άλλη, δίνοντας στους υπόδουλους Έλληνες ενθουσιασμό και αγάπη για την πατρίδα και την ελευθερία.
«Κάλλιο μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».
Όταν έφτασε η ευλογημένη ώρα του ξεσηκωμού του Γένους μας, γονατιστοί μπροστά στην Ωραία Πύλη της Αγίας Λαύρας τα χαράματα της 25ης Μαρτίου 1821, ορκίζονται «Ελευθερία ή Θάνατος». Ξεκίνησε η Επανάσταση από τη Μολδοβλαχία (σημερινή Ρουμανία) με αρχηγό τον Αλ. Υψηλάντη και τη θυσία του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι, που τον αποτελούσαν νέα παιδιά, φοιτητές από διάφορα ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια. Δυστυχώς το κίνημα αυτό απέτυχε.
Οι Έλληνες συνεχίζουν την Επανάσταση. Ο σπινθήρας του ξεσηκωμού μεταδίδεται σε όλη την Ελλάδα. Μπροστά μας έρχονται όλες εκείνες οι ηρωικές μορφές, τα μεγάλα εκείνα αναστήματα που δεν λογάριασαν τη ζωή τους, προκειμένου να ελευθερωθεί η πατρίδα μας. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο οποίος ενσάρκωσε την ιδέα του αγώνα, έγινε οπλαρχηγός στην Πελοπόννησο. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος στο Χάνι της Γραβιάς με λίγους πολεμιστές κατατροπώνει τους Τούρκους. Στην Αλαμάνα ο Αθανάσιος Διάκος δέχεται φρικτό θάνατο για να μην προδώσει πίστη και πατρίδα. Ο Γιάννης Μακρυγιάννης, η αγνή και άδολη αυτή μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, τόνωνε τους συμπολεμιστές του με τα σοφά εκείνα λόγια: «Η πατρίδα του κάθε ανθρώπου και η θρησκεία είναι το παν». «Γλυκύτερο πράγμα δεν είναι άλλο από τη θρησκεία και την πατρίδα».
Μπροστά μας έρχονται και όλες εκείνες οι μορφές των ηρώων της θάλασσας που δεν λογάριασαν τη ζωή τους, προκειμένου να ελευθερωθεί η πατρίδα μας.
Ένδοξοι πυρπολητές σε ναυμαχίες, διακρίθηκαν ο Κων/νος Κανάρης, ο μεγάλος πυρπολητής της τουρκικής ναυαρχίδας, ο Ανδρέας Μιαούλης, ο Κουντουριώτης με καθοριστικές νίκες στη θάλασσα εναντίον των Τούρκων. Αιώνιο σύμβολο ηρωισμού και αυτοθυσίας στάθηκε το Μεσολόγγι, που εκεί παίχτηκε το συγκινητικότερο δράμα της ελληνικής επανάστασης. Ο Εθνικός μας ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, αφιέρωσε τις πιο συναρπαστικές σελίδες γι’ αυτόν το λαό. Στο έργο του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» τονίζει τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των Μεσολογγιτών, που πολιορκούμενοι στενά από ξηρά και θάλασσα, δεν δέχτηκαν κανέναν συμβιβασμό με τους Τουρκοαιγυπτίους, κράτησαν υψηλό το φρόνημα και την αρετή τους και παρέμειναν «ηθικά ελεύθεροι», προτιμώντας το θάνατο παρά την ταπεινωτική παράδοση. Στο Ζάλογγο, στην Αραπίτσα της Νάουσας, στη Μάνη και σε άλλες περιοχές, θυσίασαν οι γυναίκες, για χάρη των ιδανικών τους, τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους. Η τελευταία σύγκρουση δόθηκε το 1827 στο Ναβαρίνο της Πύλου, έχοντας μαζί και τις συμμαχικές δυνάμεις Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας. Σε μικρό διάστημα ο Τουρκοαιγυπτιακός στόλος είχε καταστραφεί.
Στις 6 Ιανουαρίου 1828 φτάνει ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας στο Ναύπλιο, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος αναλαμβάνει το δύσκολο έργο της αναδιοργάνωσης του ελληνικού κράτους.
Ονόμασαν θαύμα το ’21. Αν σκεφτούμε με τη λογική, θαύμα το βλέπει κανείς. Τέσσερις αιώνες σκλαβιά από έναν βάρβαρο λαό, με κατακτητική μόνο διάθεση, μπορέσαμε να αντισταθούμε και να διατηρήσουμε την πίστη μας ακέραια στον Θεό, στην Παναγία, στη γλώσσα μας και την παιδεία. Το 1821 φανέρωσε μία θαυμαστή και γόνιμη δύναμη ψυχής. Ποιος μπορεί να πει ότι το πέρασμα του χρόνου είναι ικανό να ξεθωριάσει το γεγονός της ύπαρξης αυτών των ανθρώπων! Μας προσφέρουν το μήνυμα ότι η ανθρώπινη ζωή νοείται μόνο με ελευθερία.
Το 1821 είναι ζωντανό και παλλόμενο, σαν τους ανθρώπους που το δημιούργησαν θυσιαζόμενοι.
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Εμφάνιση του Χριστού
Το παρακάτω θαυμαστό γεγονός διαδραματίζεται στις 26 Μαΐου του 1977 κατά τις πεντέμισι η ώρα το πρωί (το προηγούμενο βράδυ ήταν του Τιμίου Προδρόμου) και ξημέρωνε του Αγίου Κάρπου. Ο Γέροντας όλη εκείνη την περίοδο βρισκόταν για ημέρες σε κατάσταση «αρπαγής». Ζούσε έντονες πνευματικές καταστάσεις. Είχε κλειστεί στο καλυβάκι του και δεν μιλούσε σε κανέναν γι’ αυτές. Τσάκιζε τη σάρκα και τα κόκαλά του και είχε μια μεγάλη εσωτερική πνευματική αλλοίωση. Βρισκόταν σ’ αυτή την πνευματική κατάσταση από το Άγιο Πάσχα και τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα.
Ξημερώματα του Αγίου Κάρπου και ενώ είχε αρχίσει να φωτίζει, προσευχόταν ο Άγιος με δάκρυα συντριβής. Σε μια στιγμή σαν να χάθηκε ο τοίχος της καλύβης (δίπλα στο κρεβάτι προς το εργαστήριο). Βλέπει τότε τον Χριστό μέσα σε άπλετο λευκό φως, σε απόσταση έξι μέτρων περίπου. Έφυγε δηλαδή όλος ο δυτικός τοίχος της καλύβης και εμφανίστηκε ο Χριστός, όπως εικονίζεται στον Κήπο της Γεθσημανής.
«Έλαμπε τόσο το πρόσωπό Του και η γλυκιά Του όψη σε διέλυε», έγραψε ο Άγιος σε επιστολή του. «Τον έβλεπα με τα μάτια της ψυχής, γιατί όπως είδα, τα μάτια του σώματος σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι άχρηστα. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η λαμπερή εκείνη όψη Του με την γλυκιά εκείνη θεία πραότητα. Και εκείνο που σκέφτηκα όταν Τον είδα, είναι, πως μπόρεσαν οι άνθρωποι να φερθούν τόσο απάνθρωπα στον Θεάνθρωπο Ιησού; Πώς μπόρεσαν να μπήξουν καρφιά σ’ αυτό το σώμα;…Απόμεινα! Τι γλυκύτητα ένιωθα! Τι αγαλλίαση! Δεν μπορώ να εκφράσω με δικά μου λόγια την ομορφιά αυτή. Ήταν αυτό που λέει: Ο ωραίος κάλλει παρά τους οφθαλμούς των ανθρώπων. Θα άξιζε να αγωνίζεται κανείς χίλια χρόνια για να δει αυτή την ομορφιά για μια στιγμή και μόνο. Τι μεγάλα και ανείπωτα είναι δυνατόν να χαριστούν στον άνθρωπο και με τι τιποτένια ασχολούμαστε!»
Αργότερα στην Αδελφότητα της Σουρωτής έλεγε ο π. Παΐσιος, ότι θεωρούσε αναίδεια να θυμάται το γεγονός. Θεώρησε μεγάλο χρέος, ασήκωτο, τη μεγάλη αυτή συγκατάβαση της εμφάνισης στην καλύβη του, του ιδίου του Χριστού. Προσπάθησε να το ξεχάσει, γιατί πίστευε ότι δεν είναι άξιος. Δεν μπορούσε να ξεχρεώσει αυτό το μεγάλο δώρο του Δημιουργού της κτίσης.
Ήταν απόλυτα βεβαιωμένος ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος για την άνευ όρων αγάπη του Θεού, για την άκρα φιλανθρωπία Του, ώστε να μην πάψει ούτε για ένα λεπτό να νιώθει ευγνωμοσύνη και Τον δοξολογούσε αδιάλειπτα.
Είναι συγκλονιστική η διδασκαλία του Ιησού Χριστού και των μαθητών Του. Είναι καιρός να ακουμπήσουμε τα βάρη μας πάνω Του. Να μαθητεύσουμε κοντά σε αγιασμένους γέροντες και γερόντισσες. Κουραστήκαμε να εμπιστευόμαστε τυφλά τις ανούσιες και άκαιρες επιλογές μας, τις ανίερες προσπάθειες και τις αποστασίες μας. Έτσι, κουραστήκαμε να διαψευδόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Να μας ακυρώνουν οι δήθεν ελεύθερες επιλογές μας, η αλαζονεία, η απιστία μας.
Μόνη λύση να Του παραδοθούμε. Περιμένει από εμάς μίαν ελάχιστη κίνηση μετάνοιας, ένα νεύμα, μια πρόσκληση, ένα κάλεσμα, έστω και αμήχανο. Για να βάλει Εκείνος μετά, την απαιτούμενη δύναμη, ώστε να μας στηρίξει αποφασιστικά.
(Μιλτιάδης Βιτάλης, «Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες», του αγ. Παϊσίου,
σελ. 158, 159)
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
BOHΘEIA ΣTOYΣ ΛAOYΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH
Ιερά Μητρόπολη Μπραζαβίλ Και Γκαμπόν
Μαθητές του ορθόδοξου σχολείου μας
Η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας με τον κορωνοϊό (απαγόρευση κυκλοφορίας, κλείσιμο καταστημάτων, αναστολή εργασίας, έλλειψη ιατρικών υποδομών, έλλειψη οικονομικής ρευστότητας, ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία αντιμετώπισης των βιοτικών αναγκών που δημιουργούν κρούσματα επιθετικότητας, κλίμα φόβου και ανασφάλειας κ.α.) είχε άμεσο αντίκτυπο στην ζωή της νεοσύστατης Μητρόπολης Μπραζαβίλ, αφού πολλαπλασίασε κατά πολύ τα αιτήματα βοήθειας Ορθοδόξων γηγενών αδελφών προς αυτήν, προερχομένων κυρίως από αστικά κέντρα που έχουν πληγεί από την πανδημία, για αγορά τροφίμων και φαρμάκων, ακόμη και για τον ενταφιασμό απόρων νεκρών.
Ζει Κύριος ο Θεός ημών, ο Θεός των δυνάμεων! Ήδη οι κατηχούμενοί μας ετοιμάζονται πνευματικώς για τις βαπτίσεις. Τα σχολεία μας συνεχίζουν την λειτουργία τους εναρμονισμένα με τα έκτακτα υγειονομικά μέτρα εναντίον του covid-19, τα παιδιά του Ορφανοτροφείου μας χαίρουν άκρας υγείας, η λειτουργική ζωή συνεχίζεται αδιατάρακτα, παρά τον περιορισμένο αριθμό των πιστών κατ’ αυτήν την δύσκολη περίοδο, βάσει της κυβερνητικής απόφασης.
Η τοπική Εκκλησία του Κογκό-Μπραζαβίλ συνεχίζει τον πλου, έστω και αν ο άνεμος τις περισσότερες φορές δεν είναι ούριος.
Βαπτίσεις
Η λατρεία στην εκκλησία
Μετά τον Κορωνοϊό
Το περιοδικό «Ζωή», ΣΤΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ, το Φεβρουάριο το 2021 γράφει τα παρακάτω:
«Πώς θα είναι άραγε ο κόσμος μετά την πανδημία; Ο ελληνικής καταγωγής ειδικός κοινωνικής επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γέϊλ (Yale) Νικόλας Χρηστάκης, που ειδικεύεται στα «μοτίβα ανθρώπινης συμπεριφοράς», αναζητά την απάντηση στην εμπειρία από παρόμοιες πανδημίες στον ρου της ανθρώπινης ιστορίας. Εκτιμά ότι ο κόσμος που θα αναδυθεί από την πανδημία θα ακολουθήσει τα μοτίβα του παρελθόντος. Και με βάση αυτά τα μοτίβα, συμπεραίνει ότι η κοινωνία που θα ανατείλει την επαύριο της πανδημίας θα χαρακτηρίζεται από τα εξής: έκρηξη καταναλωτισμού, σεξουαλική απελευθέρωση, απομάκρυνση από τη θρησκεία. Εύλογο είναι βεβαίως το ερώτημα: Πόσο καλύτερος θα είναι ο κόσμος; Δεν χρειάζεται ασφαλώς να αποφανθούμε, αλλά δεν επιτρέπεται να μην προβληματιζόμαστε».
Η κατάσταση, όπως εξελίσσεται, δεν μας προσφέρει τίποτα το καλό για το μέλλον. Αντίθετα, μας προετοιμάζει να δούμε άσχημα και ανεπιθύμητα αποτελέσματα που θα ακολουθήσουν στη ζωή μας μετά την πανδημία του κορωνοϊού.
Το πρώτο χαρακτηριστικό που θα αντιμετωπίσουμε θα είναι η έκρηξη του καταναλωτισμού. Αυτό πραγματικά μας εκπλήσσει. Πώς είναι δυνατόν να γίνει τέτοια έκρηξη, αφού χρήματα δεν θα υπάρχουν; Κι όμως, ο περισσότερος κόσμος θα ξοδεύει χρήματα από το υστέρημά του, χωρίς να λογαριάζει αν αυτά που αγοράζει τα έχει ανάγκη ή όχι.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η σεξουαλική απελευθέρωση. Εμείς οι μεγαλύτεροι δεν καταλαβαίνουμε τί άλλο ακόμα θα θέλουν να κάνουν οι άνθρωποι σε σχέση με αυτά που ήδη γίνονται σήμερα στην παράξενα πολύπλοκη σεξουαλική ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Η διαφθορά θα θερίζει ακόμα πιο πολύ την ανθρωπότητα. Το πρώτο πράγμα που θα απασχολεί τον άνθρωπο θα είναι το σεξ. Ο σύγχρονος άνθρωπος θα ζει χωρίς ηθικούς φραγμούς. Η οικογένεια θα κλονιστεί κι άλλο. Τα διαζύγια θα αυξάνονται. Η ομοφυλοφιλία θα βρίσκεται στο ζενίθ. Οι νέοι θα μεγαλώνουν χωρίς σεβασμό στον εαυτό τους, αλλά και στους άλλους.
Το τρίτο χαρακτηριστικό θα είναι η απομάκρυνση του σύγχρονου ανθρώπου από τη θρησκεία. Ο άνθρωπος θα ζει χωρίς σεβασμό στον Δημιουργό της ζωής, χωρίς «φόβο Θεού», χωρίς ευλάβεια. Δεν θα υπάρχει η χριστιανική πνευματική ζωή, η αγάπη για την Εκκλησία, τον συνάνθρωπο, την αγιότητα, την καθαρότητα, την ταπεινή και αγία ζωή. Ο άνθρωπος θα μείνει και θα παραμείνει σκληρός, αδιάφορος και αρνητικός σε κάθε εντολή του Θεού και στην Αγία Γραφή, αμετανόητος και εγωιστής.
Ο Ιησούς Χριστός, Αυτός που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες των ανθρώπων, Αυτός που αγαπάει τον άνθρωπο απεριόριστα και αμερόληπτα, που επιθυμεί να τον φροντίζει και να τον κάνει ευτυχισμένο, καθαρό, αναγεννημένο, δεν θα υπάρχει πλέον στη ζωή του. Ο Σολζενίτσιν γράφει τα παρακάτω σοβαρά και συγκλονιστικά: «Η μετάνοια και η αναγνώριση της αμαρτωλότητας του ανθρώπου είναι το μοναδικό μέσο σωτηρίας. Ο Ιερός Χρυσόστομος διακηρύττει: Η μετάνοια είναι πρόξενος βασιλείας ουρανών και είσοδος παραδείσου».
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη χρειάζεται τη σωτηρία του Χριστού. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Μόνος Σωτήρας. Η Αγία Γραφή το προσδιορίζει κατά απόλυτο τρόπο. «Από κανέναν άλλο δεν μπορεί να έλθει η σωτηρία, ούτε υπάρχει άλλο πρόσωπο κάτω από τον ουρανό δοσμένο στους ανθρώπους, με το οποίο να μπορούμε να σωθούμε» (Πράξεις Αποστόλων 4:12). Αυτό το πρόσωπο είναι ο Ιησούς Χριστός
Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει άλλη εκλογή από τον Ιησού Χριστό. Όσο και να φαίνεται παράξενο και υπερβολικό, αυτή είναι η αλήθεια. Ο Ιησούς Χριστός είναι Αυτός που ελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε βάρος, κάθε ενοχή και δυστυχία και του χαρίζει μόνιμη ελευθερία και γαλήνη.