Θεία Κοινωνία και κορωνoϊός.

Κατάθεση ψυχής ενός νοσοκομειακού ιερέα.

Στην επικαιρότητα, λόγω Κορωνoϊού, βρίσκεται συν τοις άλλοις και η Θεία Κοινωνία. Πολλά γράφονται και λέγονται αυτές τις ημέρες. Επιστήμονες και μη λένε την άποψή τους. Ευτυχώς, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τοποθετήθηκε γρήγορα και θεολογικά επί του θέματος. Θεωρώ καθήκον μου να καταθέσω και εγώ δύο λόγια στην αγάπη σας μέσα από την εμπειρία του νοσοκομειακού ιερέα, που εδώ και δέκα χρόνια διακονώ στο παρεκκλήσι του Γεν. Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Άγιος Παύλος». Καταρχήν, κατανοώ τις θέσεις όσων φοβούνται, ότι μέσω της Θείας Κοινωνίας μεταδίδονται ασθένειες. Και τους κατανοώ απολύτως για το λόγο ότι αυτοί δεν πιστεύουν, τους δικαιολογώ διότι η Θεία Κοινωνία είναι θέμα Πίστεως και όχι ζήτημα επιστημονικού πειράματος.

Η διακεκριμένη Καθηγήτρια Παθολογίας-Λοιμωξιολογίας κα Ελένη Γιαμαρέλλου τοποθετήθηκε δημοσίως στον Real FM λέγοντας ότι «η θεία κοινωνία είναι ένα μυστήριο, όταν πηγαίνεις να λάβεις τη θεία κοινωνία δεν την παίρνεις από συνήθεια, τη λαμβάνεις γιατί είναι σώμα και αίμα Χριστού. Ή το πιστεύεις και κοινωνείς κανονικά ή δεν το πιστεύεις. Δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις, κουταλάκια κλπ. Είμαι τελείως εναντίον αυτών. Αν το πιστεύουμε, δεν προκαλούμε την τύχη μας. Αν πιστεύω ότι αυτό μπορεί να με μολύνει, τότε δεν πιστεύω στο μεγαλύτερο μυστήριο. Τα άτομα που θέλουν να κοινωνήσουν δεν πρέπει να φοβούνται ότι από τη θεία κοινωνία μπορεί να μεταδοθεί ποτέ μικρόβιο». Μετά από αυτές τις δηλώσεις της κάποιοι συνάδελφοί της «έπεσαν κυριολεκτικά να τη φάνε».

Αν λοιπόν η κα Γιαμαρέλλου δεν είχε δίκιο, τότε θα έπρεπε όλοι οι ιερείς της Ελλάδος (χωρίς υπερβολή) να είχαν νοσήσει λόγω της καθημερινής καταλύσεως, που κάνουν μετά από κάθε Θεία Λειτουργία. Θα είχαν πεθάνει από τα πολλά και διάφορα μεταδοτικά νοσήματα που κυκλοφορούν ήδη στην κοινότητα. Αν πάλι υποθέσουμε ότι οι ιερείς των ενοριών δεν είναι εκτεθειμένοι στον κίνδυνο, γιατί δήθεν στην Θεία Λειτουργία προσέρχονται οι υγιείς, τότε δεν θα μπορούσαμε να εξαιρέσουμε από το παραπάνω συμπέρασμα τους νοσοκομειακούς ιερείς, που καθημερινά μπαίνουν στα δωμάτια των νοσοκομείων και κοινωνάνε τους ασθενείς αδιακρίτως των νοσημάτων. Όταν με καλούν να κοινωνήσω κάποιον ασθενή σε ένα δωμάτιο ή ακόμη και στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου, είναι αδύνατον να γνωρίζω από τι πάσχει. Η δική μου υποχρέωση είναι να τον κοινωνήσω, εφ’ όσον φυσικά είναι Χριστιανός Ορθόδοξος και το επιθυμεί ο ίδιος. Θα σας καταθέσω τρία μόνο περιστατικά από τα πολλά για να διαπιστώσετε και μόνοι σας το θαύμα των Αχράντων μυστηρίων.

Με ειδοποίησαν να πάω να κοινωνήσω έναν ασθενή στο τάδε δωμάτιο με το τάδε όνομα. Όταν πήγα, αντίκρισα ένα αδύνατο και πολύ ταλαιπωρημένο παλικάρι. Τα χείλη του, η γλώσσα του και γενικώς όλη η στοματική του κοιλότητα ήταν γεμάτα πληγές. Στενοχωρήθηκα μέσα μου, ήταν νέος άνθρωπος, δεν ήθελα να τον ρωτήσω από τι πάσχει, να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση. Κατάλαβα ότι είναι κάτι σοβαρό. Ρώτησα το βαπτιστικό του όνομα και του είπα να κάνει το σημείο του Σταυρού πριν κοινωνήσει. Στο σύντομο διάλογο που είχαμε, μου είπε: «Πατέρα, αν γίνεται να με κοινωνήσετε με κουταλάκι μιας χρήσεως». Πάγωσα, στενοχωρήθηκα, του εξήγησα ότι δεν πρέπει να φοβάται διότι μεταλαμβάνει τον ίδιο τον Χριστό, το Σώμα Του και το Αίμα Του και δεν πρόκειται να κολλήσει κάτι. Μου απαντά: «Εγώ πατέρα το λέω για σας, γιατί το νόσημά μου είναι σοβαρό και μεταδοτικό». Τον ευχαρίστησα για το ενδιαφέρον του. Ήταν ένας ευγενέστατος νέος αλλά σε πολύ άσχημη κατάσταση. Του επανέλαβα την διδασκαλία της Εκκλησίας μας και του είπα ότι εγώ δεν έχω ενδοιασμούς και ότι δεν κινδυνεύω από το νόσημά του. Τότε εκείνος έκανε τον Σταυρό του και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και από την ίδια Αγία Λαβίδα κατέλυσα και εγώ ο ίδιος.

Δεν ήταν φυσικά το μόνο περιστατικό αλλά η πλειονοψηφία των πιστών ασθενών που κοινωνάνε στο νοσοκομείο είναι περίπου στην ίδια κατάσταση. Άνθρωποι ετοιμοθάνατοι με πληθώρα μικροβίων, ασθενείς μέσα στην εντατική με βαριά νοσήματα. Συνήθως, όταν πάω να κοινωνήσω τον ασθενή, αντικρίζω μια στοματική κοιλότητα τόσο παραμορφωμένη και τόσο βρώμικη, που μόνο δυσωδία αναδύεται από αυτή. Για να τον κοινωνήσω ή να τον εξομολογήσω, πρέπει να έρθω σε πολύ κοντινή απόσταση από το πρόσωπό του. Τα χνώτα του, τα σάλια του, ο βήχας του ανά πάσα στιγμή μπορεί να μου μεταδώσουν κάτι. Η καθημερινότητα του νοσοκομειακού ιερέα είναι ανάμεσα σε αίματα, ούρα, εμετό, μικρόβια και αυτοάνοσα νοσήματα. Το ράσο μου μπορεί να ματωθεί από το αίμα του, όμως ο ασθενής θέλει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει, γι’ αυτό άλλωστε βρίσκομαι εγώ δίπλα του. Αυτό είναι το καθήκον μου, η διακονία μου. Αγνοώ, τις περισσότερες φορές, από τι ακριβώς πάσχουν. Δέκα ολόκληρα χρόνια αυτή είναι η καθημερινότητά μου ως νοσοκομειακός ιερέας.

Θυμάμαι έναν ασθενή, που είχε άνοια, άνοιξε το στόμα του, πήρε την Θεία Κοινωνία αλλά την έφτυσε. Ο πόνος μου δεν περιγράφεται, σαν να μου έδωσε μια μαχαιριά στην καρδιά αλλά δεν έπρεπε να το δείξω στους συγγενείς του, να μην τους φέρω σε δύσκολη θέση, έδειξα ψύχραιμος. Δεν ήξερε τι έκανε εκείνη τη στιγμή. Οι συγγενείς γούρλωσαν τα μάτια τους. Έπρεπε, όμως, να τη μαζέψω και να τη φάω, για μένα, αυτό που έφτυσε, ήταν ο ίδιος ο Χριστός μου. Δεν έφταιγε ο ασθενής, είχε άνοια, έπρεπε να ρωτήσω περισσότερες πληροφορίες τους συγγενείς του. Ήμουν τότε άπειρος· δεν είχα προβλέψει ότι μπορεί να αντιδράσει έτσι ο ασθενής.

Σε μια άλλη περίπτωση με ειδοποίησαν οι συγγενείς κάποιου ασθενούς, ότι ο άνθρωπός τους ήταν στην μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) στο τελευταίο στάδιο. Οι γιατροί τούς ειδοποίησαν ότι από ώρα σε ώρα θα φύγει από τη ζωή. Πήγα όσο γρηγορότερα μπορούσα στην εντατική να τον μεταλάβω. Ένας γιατρός με πλησίασε διακριτικά και μου ψιθύρισε στο αυτί: «Πάτερ έχει AIDS». Έκανα τον Σταυρό μου, είπα τις ευχές της Θείας Κοινωνίας και τον κοινώνησα, δεν είχα άλλη επιλογή. Θα του μετέδιδα το φάρμακο της Αθανασίας, τον Αρχηγό της Ζωής «μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού ….. εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Πόσοι ασθενείς δεν επανήλθαν στη ζωή από σίγουρο θάνατο μετά από Θεία Κοινωνία; Πόσοι δεν θεραπεύτηκαν από ανίατες ασθένειες; Δεν τα λέγω μόνο εγώ αυτά, αλλά οι ίδιοι οι θεράποντες γιατροί των ασθενών, που είναι μάρτυρες των καθημερινών αυτών περιστατικών. Η εντατική μονάδα έχει γίνει εδώ και 10 χρόνια το δεύτερο σπίτι μου. Η άριστη συνεργασία με τους γιατρούς της ΜΕΘ πιστοποιεί το πετυχημένο πάντρεμα της Πίστης και της Επιστήμης.

Μπορεί ο κορωνοϊός, όπως κι άλλες ασθένειες, να μεταδίδεται με το σάλιο και το κουταλάκι, όπως ανακοινώθηκε από την αξιοσέβαστη κατά πάντα Επιστημονική Επιτροπή, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Η ένστασή μας, όμως, είναι ότι στην Θεία Κοινωνία δεν χρησιμοποιούμε κουταλάκι αλλά «Αγία Λαβίδα», δεν χρησιμοποιούμε ποτήρι αλλά «Άγιο Ποτήριο». Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά! Το «Άγιο» είναι το ξεχωριστό, το καθαρό, το θεϊκό, το γεμάτο από την Χάρη του Θεού!

Τυχαίνει πολλές φορές να σταυρώνω με το Άγιο Ποτήριο, έχοντας μέσα το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, όσους διαπιστώνω ότι δεν είναι σε θέση να κοινωνήσουν. Αυτούς, δηλαδή, που βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση και, ω του θαύματος, βλέπουμε, ιδίοις όμμασι μετά πολλών μαρτύρων, η υγεία του ασθενούς να βελτιώνεται και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με πολύ γοργούς ρυθμούς. Εμείς, οι νοσοκομειακοί ιερείς ζούμε το θαύμα καθημερινά, σε πληθώρα και ένταση. Μακάρι, να βρω τον απαραίτητο χρόνο, να καταγράψω με την βοήθεια πάντα των γιατρών, ως αδιάψευστο τεκμήριο, όλα αυτά τα περιστατικά που έχουμε βιώσει δέκα ολόκληρα χρόνια στους θαλάμους του Γεν. Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Άγιος Παύλος». Δεν σας λέγω θεωρίες, περιγράφω εμπειρίες. Εμπειρίες που δυναμώνουν πρώτα εμάς που τις βιώνουμε!

Αδελφοί μου, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών. Είναι η μετοχή στο Θεανθρώπινο αναστημένο Σώμα, η πηγή της Ζωής, το μυστικό της αγάπης, η θεραπεία της φύσεως, το φάρμακο της καταθλίψεως, η επούλωση των ψυχικών τραυμάτων, η συμφιλίωση με τον θάνατο, η συνάντηση με τον συνάνθρωπο, η ανακάλυψη του εαυτού μας. Όλα αυτά και πολλά ακόμη είναι η Θεία Ευχαριστία, έχουν εκφραστεί καλύτερα οι Πατέρες της Εκκλησίας περί αυτών, σε καμιά όμως περίπτωση δεν είναι αιτία της μεταδόσεως οποιασδήποτε ασθενείας.

Πηγή: Αντίβαρο

Μάρτιος - Απρίλιος 2020

«Επιθύμησε Πόρνη ...»

«Επεθύμησε πόρνη. Ναι πόρνη. Εννοώ τη δική μας φύση. Και τι κάνει; Επειδή δεν μπορούσε να ανέβει εκείνη στα ψηλά, κατέβηκε Εκείνος στα χαμηλά. Έρχεται στην καλύβα της. Την βλέπει μεθυσμένη. Και με ποιό τρόπο έρχεται; Όχι με ολοφάνερη τη θεότητά Του, αλλά γίνεται εντελώς ίδιος μαζί της, μήπως βλέποντάς τον τρομοκρατηθεί, μήπως λαχταρήσει και του φύγει. Τη βρίσκει καταπληγωμένη, εξαγριωμένη, από δαίμονες κυριευμένη. Και τι κάνει; Την παίρνει και την κάνει γυναίκα Του. Και τι δώρα της χαρίζει; Δαχτυλίδι. Ποιο δαχτυλίδι; Το Άγιο Πνεύμα.

Έπειτα λέγει. Δεν σε φύτεψα στον Παράδεισο;

– Του λέγει, ναι.

– Και πως ξέπεσες από εκεί;

– Ήλθε και με πήρε ο Διάβολος από τον Παράδεισο.

– Φυτεύτηκες στον Παράδεισο και σε έβγαλε έξω. Να, σε φυτεύω μέσα μου. Δεν τολμά να με πλησιάσει εμένα. Ο ποιμένας σε κρατάει και ο λύκος δεν έρχεται πια.

– Αλλά είμαι, λέγει, αμαρτωλή και βρώμικη.

– Μη μου σκοτίζεσαι, είμαι γιατρός.

Δώσε μεγάλη προσοχή. Κοίταξε τι κάνει. Ήλθε να πάρει την πόρνη, όπως αυτή - το τονίζω - ήταν βουτηγμένη στη βρώμα. Για να μάθεις τον έρωτα του Νυμφίου. Αυτό χαρακτηρίζει τον ερωτευμένο: Το να μη ζητάει ευθύνες για αμαρτήματα, αλλά να συγχωρεί λάθη και παραπατήματα.

Μάρτιος - Απρίλιος 2020

OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH

Η Συμφέρουσα Απάντηση Στην Προσευχή

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Λέτε, γιατί δεν ανταποκρίνεται ο Θεός στις προσευχές και στις παρακλήσεις μας; Θα απαντήσω γι’ άλλη μια φορά ακόμη. Διότι, συνήθως, Του ζητάμε πράγματα βλαβερά, νομίζοντας πως είναι και καλά και ωφέλιμα. Αλλά ποιος γνωρίζει καλύτερα το συμφέρον μας; Όχι, άνθρωπέ μου, δεν γνωρίζεις καλύτερα από τον Θεό το συμφέρον σου. Εκείνος είναι που το γνωρίζει καλύτερα, και γι’ αυτό δεν εισακούει την προσευχή σου και δεν απαντάει στο αίτημά σου.

Αν οι γονείς δεν δίνουν πάντα στα παιδιά τους ό,τι τους ζητούν, όχι βέβαια επειδή τα μισούν, μα επειδή απεναντίας τα αγαπούν υπερβολικά, πολύ περισσότερο από τους γονείς μας ο Θεός και μας αγαπά και μας φροντίζει, και απ’ όλους γνωρίζει καλύτερα ποιο είναι το καλό μας.

Όταν, λοιπόν, αποκάνεις προσευχόμενος στον Κύριο κι Εκείνος δεν σου απαντά στην ικεσία σου, μην παραπονιέσαι. Ξεχνάς πόσες φορές εσύ άκουσες κάποιο φτωχό να σε παρακαλεί να τον βοηθήσεις και δεν του έδωσες σημασία; Και αυτό το έκανες από σκληρότητα, ενώ ο Θεός το κάνει από φιλανθρωπία. Ωστόσο, ενώ δεν δέχεσαι να κατηγορήσουν εσένα, που από σκληρότητα δεν άκουσες το φτωχό, κατηγορείς όμως τον Θεό, που από φιλανθρωπία και αγάπη δεν σε ακούει.

Είπα, όμως προηγουμένως ότι κι όταν ακόμα δεν σε ακούει, η ωφέλειά σου από την προσευχή είναι μεγάλη. Γιατί, προσευχόμενος και παρακαλώντας τον Θεό έχεις δύο κέρδη. Το ένα, έχεις επικοινωνία με τον Θεό και η καρδιά σου είναι πάντα ζεστή από την παρουσία Του και το δεύτερο, ελαχιστοποιείς τις αφορμές για να αμαρτάνεις. Διότι, άνθρωπος που προσεύχεται και επικοινωνεί με τον Θεό, υψώνει το νου του στον ουρανό και ικετεύει τον Κύριο, γίνεται ανώτερος από τα ανθρώπινα πάθη, αποκτάει πνευματικά ενδιαφέροντα και δεν δένεται με τα υλικά πράγματα.

«Προσευχή», Πρεσβ. Ηλίας Γ. Διακουμάκος

Μάρτιος - Απρίλιος 2020

Ηρεμία Και Γαλήνη

H υπερένταση και το στρες της εποχής μας έχουν κατακτήσει και κατακτούν το ήρεμο ιερό της ψυχής μας και του νευρικού μας συστήματος. Το δυσάρεστο αυτό φαινόμενο που ήταν άγνωστο πριν 40-50 χρόνια, σήμερα κάνει τρομερό και καταστρεπτικό έργο στον άνθρωπο.

Η σύγχρονη, πολυδιάστατη και πλούσια σε υλικά αγαθά και δραστηριότητες ζωή δεν προσφέρει καμία ουσιαστική ανακούφιση στον άνθρωπο της εποχής μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος παραμένει νευρικός, αγχώδης, καταθλιπτικός και φορτωμένος με πραγματικά και φανταστικά βάρη, ψάχνοντας να βρει καινούργιους τρόπους να ξεδώσει και να εκτονωθεί.

Βασική, λοιπόν, και απαραίτητη ανάγκη του ανθρώπου σήμερα είναι να ηρεμήσει. Ο Πασκάλ πάνω σ’ αυτό είπε: «Ένας από τους λόγους που ο άνθρωπος δημιουργεί προβλήματα στη ζωή είναι η ανικανότητά του να ηρεμήσει». Πολλές λανθασμένες αποφάσεις μας οφείλονται στο ταραγμένο μας μυαλό. Η ηρεμία και η γαλήνη της ψυχής είναι η πηγή αποτελεσματικών δραστηριοτήτων. Ο Έντγουιν Μάρκον είπε κάτι πολύ αληθινό: «Μέσα στην καρδιά του κυκλώνα που σχίζει τον ουρανό, υπάρχει ένας κεντρικός χώρος ηρεμίας. Από το κέντρο αυτό της ηρεμίας του κυκλώνα πηγάζει η δύναμή του». Για να μπορέσει, λοιπόν, ο άνθρωπος σήμερα να κυριαρχεί στις καταστάσεις που δημιουργούν υπερεντάσεις, νεύρα και άγχος, θα πρέπει να μάθει να γίνει κυρίαρχος της εσωτερικής του γαλήνης και ηρεμίας.

Το εσωτερικό δράμα του σύγχρονου ανθρώπου, όσο και να οφείλεται στη διαμόρφωση της σύγχρονης ζωής, έχει τις ρίζες του στην απομάκρυνσή του από τον Θεό, που είναι η γαλήνη και η ηρεμία, η χαρά και η πηγή της μοναδικής όμορφης ζωής (Ιωάν. 10:10). Η μόνιμη εμπειρία της ηρεμίας που κυριαρχεί στο σώμα, στην καρδιά, στο νου και στο πνεύμα του ανθρώπου, αποκτάται όταν ο άνθρωπος «ξαναδημιουργείται» από τον Θεό: «Όποιος είναι του Χριστού είναι καινούργιο δημιούργημα. Τα παλαιά πέρασαν, όλα έγιναν καινούργια» (Β΄ Κορινθ. 5:17). Με τη δύναμη του Θεού μπορεί και αντιμετωπίζει οτιδήποτε αρνητικό, δύσκολο και αδύνατο. Ο Θεός έχει τη δύναμη, που βγαίνει από τη γαλήνη και την ηρεμία.

Όταν έχεις προσωπική γνώση και σχέση με τον Θεό, τότε οι ιδιότητες της Παντοδυναμίας, της Παντογνωσίας και της Πανσοφίας του Θεού επιδρούν στη ζωή σου. Ο Θεός της αγάπης τοποθετεί τις θείες δυνάμεις της ηρεμίας και της γαλήνης στη ζωή σου. Έτσι, καμία άλλη δύναμη δεν μπορεί να σε εξουσιάζει. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός στους ταραγμένους μαθητές Του, όπως και σε μας, λέει: «Ειρήνη σας αφήνω, την δική μου ειρήνη σας δίνω, όχι όπως ο κόσμος δίνει. Ας μη ταράζεται η καρδιά σας, ούτε ας δειλιά» (Ιωάν. 14:27). Ο Κύριος Ιησούς Χριστός μέσα στους αιώνες μεταμορφώνει τους ταραγμένους, αγχώδεις και καταθλιπτικούς, σε ήρεμους και γαλήνιους. Η φωνή της αγάπης και της δύναμής Του στην ανεμοθύελλα ακούγεται σήμερα: «Σιώπα, φιμώσου» και η ανεμοθύελλα υποτάχτηκε στη φωνή του και «σταμάτησε ο άνεμος κι έγινε απόλυτη γαλήνη» (Μάρκος 4:39).

Αυτή την απόλυτη γαλήνη τη δίνει μόνον ο Ιησούς Χριστός σε κάθε ταραγμένο που ταπεινά θα τη ζητήσει. Όταν ο άνθρωπος παραδώσει τον εαυτό του στον Θεό και εξουσιαστεί από Αυτόν, τότε αόρατα, αλλά δυναμικά, ο υπέροχος Αυτός Θεός της αγάπης τον φροντίζει, τον προστατεύει, τον φωτίζει να λύνει με ηρεμία τα προβλήματά του. Το μυαλό του ανθρώπου του Θεού δεν «μπλοκάρεται» από την υπερένταση. Με τη βοήθεια της θείας, υπεράνθρωπης δύναμής Του οδηγείται σε λύσεις, που μόνον ο Θεός μπορεί και δίνει.

Ο Θεός δεν είναι αδιάφορος στην επιδημία της υπερέντασης, του άγχους και της κατάθλιψης. Το πρόβλημα δεν είναι στον Θεό, ούτε προέρχεται από τον Θεό. Το πρόβλημα είναι στον άνθρωπο και στη σύγχρονη ζωή που διαμορφώθηκε από την επιστημονική περίοδο που πήγε πάρα πολύ μπροστά, όμως αφήνοντας τον άνθρωπο κενό εσωτερικά και αβοήθητο. Ο Θεός και μόνον ο Θεός έχει τη δύναμη και την ικανότητα να ηρεμήσει το σύγχρονο άνθρωπο και να τον ελευθερώσει από τα άγχη, τις καταθλίψεις και την καταστρεπτική υπερένταση.

Μιχάλης Κανταρτζής

Μάρτιος - Απρίλιος 2020

Ο Επιμένων Νικά

Ένας Ινδός Χριστιανός είχε τη συνήθεια, κάθε Κυριακή απόγευμα να βγαίνει από το σπίτι του και να μοιράζει στις γύρω γειτονιές φακέλους, που είχαν μέσα διάφορα εκκλησιαστικά περιοδικά και έντυπα με περικοπές από την Αγία Γραφή.

Μια Κυριακή όμως που έβρεχε δυνατά, αποφάσισε να μείνει στο σπίτι του. Ο δεκάχρονος γιος του όμως σκέφτηκε να πάρει τη θέση του. Φόρεσε το αδιάβροχό του και βγήκε έξω με δέκα φακέλους. Είχε μοιράσει τους εννιά, όταν σταμάτησε και προσευχήθηκε ο Θεός να τον φωτίσει πού να διαθέσει το φάκελο που του έμεινε. Κατευθύνθηκε σ’ ένα σπίτι όπου η πόρτα ήταν κλειστή. Κτύπησε και δεν πήρε απάντηση. Κτύπησε ξανά, αλλά και πάλι δεν πήρε απάντηση. Τελικά, τράνταξε την πόρτα.

Μια ηλικιωμένη κυρία άνοιξε την πόρτα και τον ρώτησε τι θέλει. Το παιδί έβαλε γρήγορα το δέμα στα χέρια της και έτρεξε μακριά, γιατί το παρουσιαστικό της το τρόμαξε πολύ.

Λίγες μέρες αργότερα, σε μια δημόσια χριστιανική εκδήλωση όπου το αγόρι και ο πατέρας του παρευρίσκονταν, ο υπεύθυνος ζήτησε από τους ανθρώπους που ήταν εκεί να διηγηθούν ένα περιστατικό, που να δείχνει τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός τους ευλόγησε κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε. Μια ηλικιωμένη κυρία σηκώθηκε και είπε: «Κύριε, εγώ ήμουν τόσο απελπισμένη την τελευταία εβδομάδα, που ήθελα να αυτοκτονήσω. Ανακάτευα το δηλητήριο σ’ ένα φλιτζάνι, όταν κτύπησε η πόρτα. Δεν άνοιξα, αλλά πρόσθεσα περισσότερο δηλητήριο. Πάλι κτύπησε η πόρτα, αλλά ήμουν τόσο αποφασισμένη να αυτοκτονήσω, που την αγνόησα. Καθώς ήμουν έτοιμη να πιω το δηλητήριο, ακούστηκε ένα τράνταγμα στην πόρτα μου. Άνοιξα και είδα ένα μικρό αγόρι. Αυτό έσπρωξε κάτι μέσα στα χέρια μου και έτρεξε μακριά. Αυτό που μου έδωσε ήταν ένας φάκελος με περικοπές από την Αγία Γραφή, που μιλούσαν για την αγάπη του Θεού για μένα. Μια περικοπή παρουσίαζε μια εικόνα του Ιησού που άπλωνε τα χέρια Του και έλεγε: «Έλα σ’ εμένα και θα σου δώσω ανάπαυση». Αποφάσισα να πάω σ’ Αυτόν τον Θεό και να Τον παρακαλέσω να με βοηθήσει. Αυτός απάντησε και σήκωσε το φορτίο μου και μια γλυκιά γαλήνη γέμισε την καρδιά μου. Σήμερα βρίσκομαι εδώ εξαιτίας της επιμονής εκείνου του μικρού παιδιού που μου έδωσε τις περικοπές».

Η χαρά όλων ήταν μεγάλη. Ιδιαίτερη όμως χαρά ένιωσε το παιδί εκείνο που έγινε η αιτία για να σωθεί η γυναίκα αυτή από τον αιώνιο θάνατο.

Κανείς μας, λοιπόν, δεν πρέπει να σκέφτεται πως είναι πολύ μικρός για να υπηρετήσει τον Θεό. Όποια ηλικία κι αν έχουμε, πρέπει με αγάπη και προθυμία να υπηρετούμε τον Χριστό και ο Θεός θα ευλογήσει το έργο μας.

Μάρτιος - Απρίλιος 2020

Αποδείξεις για την Ανάσταση του Χριστού

Υπάρχουν αμέτρητες αποδείξεις της ανάστασης του Χριστού, κυρίως από κάθε άνθρωπο που με πίστη και ταπεινό πνεύμα Τον επικαλείται στη ζωή του. Παρακάτω παραθέτουμε μερικές από τις αποδείξεις αυτές:

Ο Ιησούς εκτελέστηκε δημοσίως και ετάφη στην Ιερουσαλήμ. Θα ήταν αδύνατον η πίστη στην ανάστασή Του να ξεκινήσει από την Ιερουσαλήμ, ενώ το σώμα Του βρισκόταν στον τάφο, όπου το Σανχεντρίν, το ανώτατο εβραϊκό νομοθετικό και θρησκευτικό συμβούλιο που λειτουργούσε και ως δικαστήριο με έδρα την Ιερουσαλήμ, θα μπορούσε να το ξεθάψει και να το τοποθετήσει σε κοινή θέα και έτσι να εκθέσει την απάτη. Αντίθετα, το Σανχεντρίν κατηγόρησε τους Αποστόλους ότι έκλεψαν το σώμα, προφανώς σε μια προσπάθεια να εξηγήσουν την απουσία του (και κατά συνέπεια τον άδειο τάφο). Πώς εξηγούμε τον άδειο τάφο; Παρακάτω είναι οι πιο κοινές εξηγήσεις:

Μήπως οι Απόστολοι έκλεψαν το σώμα; Αν αυτή ήταν η υπόθεση, θα γνώριζαν ότι η ανάσταση ήταν μια απάτη. Προφανώς, δεν θα ήταν τόσο πρόθυμοι να υποφέρουν και να πεθάνουν γι΄ Αυτόν. Όλοι όσοι δήλωναν αυτόπτες μάρτυρες θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι δεν είχαν δει πραγματικά τον Χριστό και ως εκ τούτου έλεγαν ψέματα. Με τόσους συνωμότες, σίγουρα κάποιος θα ομολογούσε, αν όχι για να δώσει ένα τέλος στα δικά του βασανιστήρια, τουλάχιστον για να τελειώσει η ταλαιπωρία των φίλων του και της οικογένειάς του.

Η πρώτη γενιά Χριστιανών είχε κακοποιηθεί απερίγραπτα. Ο Νέρωνας φώτιζε τα γλέντια στο κήπο του καίγοντας τα σώματα των Χριστιανών σαν λαμπάδες. Σίγουρα κάποιος θα είχε ομολογήσει την αλήθεια κάτω από τη απειλή ενός τέτοιου φρικτού πόνου. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε καμιά καταγραφή για οποιονδήποτε Χριστιανό που να αποκήρυξε την πίστη του για να βάλει τέλος στον βασανισμό του. Αντίθετα, έχουμε πολλές καταγραφές για εκατοντάδες αυτόπτες μάρτυρες που ήταν πρόθυμοι να υποφέρουν και να πεθάνουν για τον αναστημένο Χριστό.

Εάν οι Απόστολοι δεν έκλεψαν το σώμα, πώς αλλιώς εξηγούμε τον άδειο τάφο; Κάποιοι είπαν ότι ο Χριστός προσποιήθηκε το θάνατό Του και στη συνέχεια δραπέτευσε από τον τάφο. Αυτό είναι προφανώς παράλογο. Σύμφωνα με την μαρτυρία αυτοπτών μαρτύρων, ο Χριστός ξυλοκοπήθηκε, βασανίστηκε, πληγώθηκε και μαχαιρώθηκε. Υπέστη εσωτερικές βλάβες, τεράστια απώλεια αίματος, ασφυξία και τρύπημα στην καρδιά Του.

Μάρτιος - Απρίλιος 2020

Τα Άχραντα Πάθη Του Χριστού

Έκαστον μέλος της αγίας σου σαρκός ατιμία δι’ ημάς υπέμεινε·

τας ακάνθας η κεφαλή· η όψις τα εμπτύσματα·

αι σιαγόνες τα ραπίσματα· το στόμα την εν όξει κερασθείσαν χολήν τη γεύσει·

τα ώτα τας δυσσεβείς βλασφημίας· ο νώτος την φραγγέλωσιν, και η χειρ τον κάλαμον·

αι του όλου σώματος εκτάσεις εν τω σταυρώ·

τα άρθρα τους ήλους· και η πλευρά την λόγχην·

ο παθών υπέρ ημών, και παθών ελευθερώσας ημάς·

ο συγκαταβάς ημίν φιλανθρωπία και ανυψώσας ημάς,

παντοδύναμε Σωτήρ, ελέησον ημάς.

(Τροπάριο από την ακολουθία των Αχράντων Παθών)

Μάρτιος - Απρίλιος 2020

Ομιλία στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (Ομιλία 14)

«Μεγάλο και θείο, απόρρητο και ακατανόητο, όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και στους αγγέλους και στους αρχαγγέλους είναι το γεγονός ότι η φύση μας έγινε διά του Ιησού Χριστού ομόθεος και μας χαρίστηκε  η επάνοδός μας στο καλύτερο. Αυτό είναι το μυστήριο που πιστεύεται, αλλά δεν γνωρίζεται. Είναι ακατανόητο, όχι μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στους αγγέλους και στους αρχαγγέλους. Αρχίζει από το γεγονός που γιορτάζεται σήμερα. Ο αρχάγγελος ευαγγελίζεται στην Παρθένο τη σύλληψη του Ιησού Χριστού. Εκείνη έκπληκτη ζήτησε τον τρόπο με τον οποίο αυτό θα γινόταν και είπε προς αυτόν: «Πώς θα μου συμβεί αυτό αφού δεν γνωρίζω άνδρα;», και τότε ο αρχάγγελος κατέφυγε προς τον Θεό λέγοντας: «Πνεύμα Άγιο θα έρθει σ’ εσένα και δύναμις Υψίστου θα σε επισκιάσει». Αυτό που ομολογείται από τον αρχάγγελο προς την Παρθένο ενέχει το μεγαλύτερο μυστήριο. Ο σωτήρας και λυτρωτής του ανθρωπίνου γένους θα γίνει άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο.

Παραβαίνοντας την εντολή του Θεού κατεβήκαμε μέχρι τον Άδη και πολλά δεινά μας βρήκαν διαδοχικά. Το γένος μας γεύτηκε τη λύπη και η ζωή μας έγινε γεμάτη οδύνη. Ο Θεός όμως που μας έπλασε με ευσπλαχνία και φιλανθρωπία έκλινε τους ουρανούς και κατέβηκε για να μας βρει, παίρνοντας από την αγία Παρθένο τη φύση μας, που την ανακαίνισε. Ο Θεός στέλνοντας τον αρχάγγελο στην Παρθένο, την κάνει μητέρα του Χριστού μόνο με τη προσφώνηση που ακούει σήμερα. Αν η σύλληψη του Χριστού θα ήταν από ανθρώπινη επέμβαση, ο Χριστός δεν θα ήταν ο νέος άνθρωπος. Τώρα ήρθε και από το Άγιο Πνεύμα γίνεται άνθρωπος και σαρκώθηκε στη μήτρα της Παρθένου, μένοντας αναλλοίωτος Θεός και τέλειος άνθρωπος.