Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2021
Η μετάνοια της Ζαμφίρας της τσιγγάνας
Είμαι ιερέας στο παρεκκλήσι των φυλακών Προύνκου στο Κίσιβο (σ.σ. Δημοκρατία της Μολδαβίας). Θέλω όμως να σας διηγηθώ κάτι που συνέβη το φθινόπωρο του 2008.
Σε ένα κελί του χειρουργικού τμήματος βρισκόταν η Ζαμφίρα η τσιγγάνα. Ήταν περίπου 36 ετών, όμορφη και απ’ όσα είχα καταλάβει «ελαφρών ηθών». Ήταν στην φυλακή από τα δεκαέξι της χρόνια, επειδή είχε σκοτώσει το παιδί της, αλλά και για άλλα σοβαρά παραπτώματα. Κανείς δεν τολμούσε να της κάνει παρατήρηση, επειδή είχε ένα κάποιο «κύρος» στον υπόκοσμο.
Μία ημέρα τους εξομολόγησα όλους. Μόνο η Ζαμφίρα δεν εξομολογήθηκε. Τότε την ρώτησα: «Εσύ θα εξομολογηθείς;»
– Όχι δεν θα εξομολογηθώ, γιατί αν θα εξομολογηθώ θα σου πέσουν οι τρίχες από την μύτη.
Μετά από δύο εβδομάδες έστειλα μέσω ενός εθελοντή το Ωρολόγιο στην γυναίκα η οποία έμενε στο ίδιο κελί με την Ζαμφίρα, για να ετοιμασθεί για την αυριανή Θεία Λειτουργία. Αμέσως πετάχτηκε η Ζαμφίρα:
– Θέλω και εγώ να πάω αύριο στην Εκκλησία.
– Όχι, δεν θα πας, επειδή δεν κάθεσαι ήσυχη, της είπε ο εθελοντής.
– Σε παρακαλώ, θέλω να πάω, επέμενε η Ζαμφίρα. Δώσε μου κι εμένα ένα βιβλίο να διαβάσω.
Της έδωσε το Ψαλτήρι. Δεν ξέρω τι διάβασε και πόσο διάβασε, αλλά την επόμενη ημέρα ήρθε και με βρήκε μια συγκρατούμενή της και μου είπε:
– Πάτερ, η Ζαμφίρα δεν είναι καλά στο μυαλό της. Όλη νύχτα έκλαιγε. Διάβαζε και έκλαιγε.
Αφού τους εξομολόγησα όλους, πήγα στην Ζαμφίρα. Ήταν γονατισμένη σε μια γωνία. Φαινόνταν κλαμένη. Δεν έλεγε τίποτα.
– Θέλεις να εξομολογηθείς;
– Ναι πάτερ θα εξομολογηθώ, αλλά δεν θα εξομολογηθώ όπως όλοι οι άλλοι. Θέλω να εξομολογηθώ με δυνατή φωνή, μπροστά σε όλους.
Και όπως στεκόμουν εγώ με το πρόσωπο προς την εικόνα του Χριστού, γύρισε προς τους άλλους κρατουμένους και άρχισε να εξομολογείται δημόσια! Η εξομολόγηση κράτησε 45 λεπτά. Σε κάθε αμαρτία έκλαιγε, έκανε μια μετάνοια και έλεγε: «Παρακαλώ συγχωρέστε με». Αφού τελείωσε σκέφτηκα. «Να την κοινωνήσω;» Σύμφωνα με τους κανόνες του Αγίου Βασιλείου έπρεπε να μην της επιτρέψω να κοινωνήσει για τριακόσια χρόνια με τόσο βαριές αμαρτίες που είχε κάνει.
Σκεφτόμουν τί θα έκανε ο Χριστός μετά από μια τέτοια εξομολόγηση και προσευχόμουν ως εξής: «Κύριε, εάν την κοινωνώ αναξίως, παίρνω εγώ επάνω μου αυτήν την αμαρτία». Την κοινώνησα. Μετά την Θεία Κοινωνία έλαμπε από χαρά και έψελνε «Αλληλούια». Βρισκόταν σε μια τέτοια κατάσταση χαράς που σπάνια συναντάς σε Χριστιανούς που ζουν ελεύθεροι στον κόσμο.
Το βράδυ μου τηλεφώνησε ένας φύλακας: «Πάτερ, η Ζαμφίρα πέθανε!».
Στις 9 το βράδυ έφτασα στην φυλακή και ρώτησα μια φυλακισμένη που είχε κοινωνήσει μαζί της, τί συνέβη και μου είπε:
– Πάτερ, ήταν πολύ χαρούμενη που κοινώνησε. Από το πρωί προσευχόταν στον Θεό, μου μιλούσε για τον Θεό, για τη μετάνοια, για την πίστη και την αγάπη και έκλαιγε για τις αμαρτίες της. Κατά τις οκτώ το βράδυ μου λέει: «Δεν αισθάνομαι καλά, κάτι έχω». Πήγε στο μπάνιο, πλύθηκε, έβαλε τα πιο καλά της ρούχα και είπε: «Εγώ θα πεθάνω τώρα, δώστε μου ένα κερί». Της έφεραν το κερί, γύρισε το κεφάλι της προς τον τοίχο και πέθανε!
Ιερέας Βιορέλ Κοζοκάρου-Κίσιβο,
Από το περιοδικό ”Familia Ortodoxa”, Τεύχος 39, Απρίλιος 2012
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2021
Οι Δουλειές Του Σπιτιού Μοιράζονται
Η διαμόρφωση και οι ανάγκες της σύγχρονης ζωής, πραγματικές και μη, έχουν αναγκάσει τη γυναίκα που πολλές φορές είναι και μητέρα, να εργάζεται έξω από το σπίτι. Έτσι, είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτή να σηκώνει όλο το βάρος των εργασιών του σπιτιού. Όταν, λοιπόν, εργάζονται και οι δύο γονείς, και οι δύο είναι υπεύθυνοι για τις σπιτικές δουλειές. Υπολογίζεται ότι η εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγος και μητέρα, εξακολουθεί να κάνει το 80 - 90% των εργασιών του σπιτιού. Αυτό είναι τρομερό φορτίο, που προκαλεί μεγάλη ταραχή και ισορροπία μιας οικογένειας, υπονομεύοντας την ειρήνη και την ενότητα στο σπίτι.
Ο άντρας που είναι συνηθισμένος πριν από το γάμο να μη βοηθάει στο σπίτι, θα πρέπει να ξεπεράσει τα κοινωνικά και ψυχολογικά του προβλήματα και εμπόδια και ν’ αρχίσει να σηκώνει ένα μέρος από τις δουλειές του σπιτιού.
Η παλαιά νοοτροπία ότι το νοικοκυριό είναι γυναικεία δουλειά πρέπει να ξεχαστεί. Είναι αδύνατον στη γυναίκα να τα βγάλει πέρα δουλεύοντας έξω από το σπίτι και φροντίζοντας επίσης και για τις δουλειές του σπιτιού. Ο μύθος που παλαιότερα επικρατούσε ήταν, ότι οι άνδρες δεν μπορούν να κάνουν τις πολλές δουλειές. Κι όμως γίνονται εξίσου καλά και από αντρικά χέρια. Δουλεύοντας κι οι δυο στο σπίτι μοιράζονται τις δουλειές, ενώ βοηθώντας ο ένας τον άλλον και πιο κοντά έρχονται και πιο γρήγορα τελειώνουν. Έτσι, μπορούν να εξοικονομήσουν χρόνο, που θα τον ξοδεύουν σε κοινή επαφή και επικοινωνία μεταξύ τους, αλλά και με τα παιδιά τους.
Μία από τις μεγαλύτερες οικογενειακές φροντίδες είναι το μεγάλωμα των παιδιών. Ο σπουδαιότερος λόγος που η ανατροφή των παιδιών είναι ευθύνη και των δύο γονιών είναι το γεγονός ότι τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο, άσχετα αν είναι βρέφη, παιδιά, έφηβοι ή νέοι. Είναι τρομερό στη σημερινή κοινωνία ο πατέρας να ξοδεύει πολύ λίγο χρόνο την ημέρα με το βρέφος του. Το παιδί μαθαίνει και αναγνωρίζει τη φροντίδα των γονιών. Οι Γερμανοί, την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πήραν 100 βρέφη από Εβραίες μανάδες, τα έκλεισαν σε μια κλινική και έδωσαν εντολή στις νοσοκόμες να τα ταΐζουν, να τα αλλάζουν, να φροντίζουν όλες τις ανάγκες τους, χωρίς να τους λένε ούτε μία λέξη. Τα αποτελέσματα ήταν και τα 100 βρέφη να πεθάνουν από μαρασμό.
Ο Θεός μάς έδωσε τα παιδιά μας για να τα αγαπάμε και να τα μεγαλώνουμε με τη φροντίδα και της μητέρας και του πατέρα. Δεν υπάρχει καλύτερη, αποδοτικότερη, ωφελιμότερη επένδυση για τον πατέρα και τη μητέρα από το να προσφέρουν το χρόνο τους στα παιδιά τους από την βρεφική ηλικία.
Μιχάλης Κανταρτζής
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2021
Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα (ΕΚΚΝΑ)
Λόγω των ειδικών συνθηκών που επικρατούν ένεκα του κορωνοϊού δεν μπορέσαμε φέτος να επισκεφθούμε το ΕΚΚΝΑ, όπως επί σειρά ετών πραγματοποιούσαμε με επιτυχία κάθε χρόνο.
Επειδή όμως η αγάπη μας και η σκέψη μας είναι πάντα κοντά στα παιδιά, κινητοποιηθήκαμε αρκετοί αδελφοί, συγκεντρώσαμε και λίγο πριν τα Χριστούγεννα αποστείλαμε (όπως φαίνεται και στη φωτογραφία) πολλά πράγματα πρώτης ανάγκης, τα οποία τους είναι απαραίτητα, ιδιαιτέρως τώρα μέσα στην πανδημία. Τα παιδιά αυτά δεν έχουν επισκεπτήρια και κανένας δικός τους άνθρωπος δεν τους πηγαίνει τα πράγματα που χρειάζονται.
Η Διοίκηση των Φυλακών προσφέρει μόνον τα βασικά, που βέβαια δεν επαρκούν να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών και να απαλύνουν τον πόνο τους στο δύσκολο χώρο που ζουν. Γι’ αυτό το λόγο μας απέστειλε την παρακάτω ευχαριστήρια επιστολή. Οφείλουμε να φερθούμε ανθρώπινα στα παιδιά αυτά, φέρνοντας τον εαυτό μας στη δική τους θέση.
Ελπίζουμε, με την βοήθεια του Θεού, την επόμενη χρονιά να πάμε αυτοπροσώπως. Να μεταφέρουμε το λόγο του Θεού και να γλυκάνουμε τις ψυχές τους, ώστε να πάρουν την ελπίδα και την δύναμη από τον Θεό να αντέξουν τον εγκλεισμό τους. Γιατί η εντολή του Θεού και η προτροπή Του είναι: «Στην φυλακή ήμουν και με επισκεφθήκατε».
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2021
Τι είναι ο Φόβος Θεού;
Υπάρχουν δύο μορφές Θείου φόβου: Κατά την πρώτη, επειδή φοβάσαι τον Θεό δεν κάνεις το κακό, ενώ κατά την δεύτερη, επειδή φοβάσαι τον Θεό κάνεις το καλό. Κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει τον θείο φόβο, αν δεν ελευθερωθεί από όλες τις βιοτικές μέριμνες. Τότε ο νους, κινείται από τον φόβο του Θεού και ελκύεται στην αγάπη της αγαθότητάς Του.
(Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ)
Υπαπαντή του Κυρίου
Αποτελεί μεγάλη θρησκευτική γιορτή η Υπαπαντή του Κυρίου. Ας θυμηθούμε το γεγονός, που παρόμοιο γίνεται και σήμερα.
Σύμφωνα με τον Ιουδαϊκό νόμο, μετά τη γέννηση του πρωτότοκου, πήγαιναν οι γονείς στο ναό του Σολομώντος με το παιδί τους για να το αφιερώσουν στον Θεό, με μία προσφορά που την όριζε ο νόμος. Έτσι, ο Ιωσήφ και η Μαρία ήρθαν με το παιδί (τον Ιησού) στο ναό. Εκεί ιερέας ήταν ο Συμεών, άνθρωπος δίκαιος και ευσεβής. Ο Θεός τον είχε διαβεβαιώσει ότι δεν θα πέθαινε, πριν δει «τον Χριστόν του Κυρίου».
Η Αγία Γραφή μας λέει ότι ο Συμεών τον πήρε στην αγκαλιά του και γεμάτος αγαλλίαση είπε: «Νυν απολύεις τον δούλον Σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα Σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το Σωτήριόν Σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών…» (Λουκ. 2:29).
«Τώρα ας πεθάνω», είπε, «αφού έπιασα στα χέρια μου τον Σωτήρα του κόσμου». Ασύλληπτη χαρά ένιωσε στα βάθη της ψυχής του ο Άγιος Συμεών. Προφήτευσε και άλλα ο Άγιος Συμεών για τον Χριστό. Είπε: «Ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον» (Λουκ. 2:34).
Πράγματι, διαίρεσε τους Ισραηλίτες η διδαχή του Χριστού. Πολλοί τον αγάπησαν απεριόριστα, ενώ άλλοι τον αντιμετώπισαν με μίσος, με εχθρότητα, μέχρι που τον οδήγησαν στη σταύρωση.
Πράγματι αντιλεγόμενο σημείο ο Χριστός, σωτηριολογικό και παγκόσμιο το κήρυγμά του: «Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα. Όλοι σας είστε ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό» (Γαλ. 3:28). Σε όλους ίση η αγάπη Του και η θυσία Του.
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2021
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Περιμένοντας Τον Θάνατο
Χειμώνας του 1976 και είχε πέσει πολύ χιόνι στο Άγιον Όρος. Επικρατούσε μεγάλη κακοκαιρία. Οι δρόμοι και τα μονοπάτια είχαν αποκλειστεί. Ο Γέροντας αποκλεισμένος στο καλύβι του, βρίσκονταν σε δύσκολη θέση. Κρυμμένος, φορώντας το ράσο, το ζωστικό, τα «μοναχικά» παπούτσια τα χιλιοεπισκευασμένα, προσεύχονταν. Ένα ράσο με τετραγωνικά νοικοκυρεμένα μπαλώματα, λίγο ξεθωριασμένο. Ένα γυαλισμένο από τη χρήση κουκούλι, ένα σκουφάκι … όλα πεντακάθαρα, πεταμένα πάνω στο ανάλαφρο ασκητικό του κορμάκι. Σκελετωμένο σώμα, μια μορφή γλυκύτατη, γεμάτη ουράνια γαλήνη που αγκάλιαζε την ευγενέστατη αρχοντική παρουσία του. Και πάνω του ένας μπαλωμένος χιτώνας «μοναχικός», κάτι σαν πουλόβερ που μάταια προσπαθούσε να τον προστατεύσει από την παγωνιά.
Φωτιά μέσα στο καλύβι δεν μπορούσε να ανάψει, γιατί τα σπίρτα είχαν μουσκέψει από την υγρασία. Έλιωνε χιόνι και έπινε νερό. Για δύο ολόκληρες ημέρες δεν έφαγε τίποτε, ήταν νηστικός. Τον βασάνιζε και ένας πυρετός μαζί με ρίγη και κοιλιακό άλγος. Την τρίτη ημέρα του αποκλεισμού είπε: «Όπως φαίνεται ... θα πεθάνω». Ξαπλωμένος, αδύναμος στο κρεβατάκι που είχε το σχήμα του φέρετρου, είχε δίπλα του κρεμασμένο το σχήμα του παπά-Τύχωνα. Το τοποθέτησε πάνω στο σκελετωμένο σώμα του και άρχισε να λέει την ευχή, περιμένοντας με χαρά και ανυπομονησία το θάνατο!
Ξαφνικά έγινε ένα θαυμαστό γεγονός, αληθινό θαύμα. Ένιωσε το αδύναμο κορμάκι του να φλέγεται από μια θεϊκή δύναμη. Αισθάνθηκε να βγαίνει από το καλύβι του Τιμίου Σταυρού και να τα βλέπει όλα καθαρά, φωτεινά μέσα σε ουράνιο φως! Είδε «εν πνεύματι» όλη τη φύση, όλη την κτίση, τα δένδρα, τα ζώα, τα πουλιά, τα αστέρια, τη θάλασσα … να δοξολογούν τον Δημιουργό τους Θεό! Ταυτόχρονα άκουσε μια φωνή να του λέει: «Όλα αυτά έγιναν για τον άνθρωπο».
Κάποια στιγμή τελείωσε το θεϊκό αυτό γεγονός και επανήλθε ο Γέροντας στην προηγούμενη κατάσταση. Μόνο που τώρα ήταν όλα διαφορετικά. Είχε αποκτήσει μεγάλες υπεράνθρωπες δυνάμεις και αντοχές τόσες, ώστε να αντέξει και τις υπόλοιπες ημέρες, που έμεινε μόνος και αποκλεισμένος από τα χιόνια, χωρίς τροφή και ζεστασιά.
Βίωσε ο π. Παΐσιος ημέρες τέλειας εγκατάλειψης και βρέθηκε κοντά στο θάνατο. Δεν είχε καμία ανθρώπινη συντροφιά και παρηγοριά. Είχε όμως δίπλα του τον Θεό και αυτό του έφτανε.
Όταν αντικρίζεις τέτοιους γέροντες, τέτοιους ασκητές, υποψιάζεσαι ότι μετά θάνατον θα ευωδιάζουν το άρωμα της άφθαρτης και αιώνιας ζωής. Είναι οι μυστικοί θησαυροί του Αγίου Όρους, που κάποιοι φεύγουν απ’ αυτόν τον κόσμο ανεξιχνίαστοι.
Δεν συνέβη ευτυχώς αυτό με τον Γέροντα Παΐσιο. Γιατί, παρότι το μεγαλύτερο μέρος του βίου του ήταν άγνωστο στους πολλούς, στα τελευταία είκοσι χρόνια πριν την οσιακή κοίμησή του, ο Χριστός τον αποκάλυψε στους ανθρώπους.
Μετά την εμπειρία αυτή ο Γέροντας είχε την επιθυμία να πεθάνει μόνος, χωρίς καμία βοήθεια, στερημένος από κάθε ανθρώπινη παρηγοριά. Αναζητούσε τη θεϊκή παρηγοριά, τη θερμή παρουσία του Θεού και στο θάνατό του.
(«Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες», Μιλ. Βιτάλης, σελ. 153,154,155)
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2021
BOHΘEIA ΣTOYΣ ΛAOYΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH
Ινδονησία
Με τους ενορίτες κατά τον εορτασμό της Υπαπαντής στον Ι. Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μοτζοκέρτο
Με τη χάρη του Θεού συνεχίζεται το έργο της Ιεραποστολής στην Ινδονησία, χωρίς βεβαίως να λείπουν και οι δυσκολίες, η σοβαρότερη των οποίων είναι η αντιμετώπιση των φανατισμένων μουσουλμάνων, που δεν θέλουν να προβάλλεται το έργο της Εκκλησίας μας, αλλά και γενικά ο χριστιανισμός.
Στην Ανατολική Ιάβα έχουμε τέσσερεις ενορίες σε τρείς πόλεις. Στο Μοτζοκέρτο, όπου βρίσκεται και η έδρα του ιεραποστολικού μας κλιμακίου, έχουμε είκοσι πέντε (25) χριστιανούς. Στην ενορία της Σουραμπάγια έχουμε τριάντα (30) πιστούς, ενώ στο Τζέμπερ έχουμε είκοσι (20). Στην Κεντρική Ιάβα, στο Μποϊολάς, όπου είναι υπεύθυνος ο π. Μεθόδιος Σρο Γκουνάρτζο, υπάρχουν τέσσερεις ενορίες με εκατόν πενήντα (150) περίπου Χριστιανούς συνολικά. Οι ενορίες μας είναι: της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Φανουρίου που κτίστηκε από τον Ιεραποστολικό Σύνδεσμο (Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός), της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που ανακαινίσαμε πρόσφατα και των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου.
Δόξα τω Θεώ που μας χαρίζει υγεία και δύναμη, γι’ αυτό μπορούμε να κρατούμε το έργο 21 χρόνια τώρα. Ευχαριστούμε όμως και όλους εσάς, που μας στηρίζετε στην προσπάθειά μας.
(Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός,
Αριθ. Τεύχους 121, σελ. 226-231)
Θεοφάνεια στην θάλασσα της Σουραμπάγια με τους πιστούς της ενορίας του Αγίου Παϊσίου
Θεία Λειτουργία στον Ι. Ναό Αγίου Φανουρίου στο Μποϊολάς
Ποιο Θα Είναι Το 2021;
Θα είναι αυτός ο χρόνος που επιθυμούμε να είναι. Αυτός που πιστεύουμε ότι θα είναι. Αυτός που περιμένουμε να είναι. Αν το επιθυμούμε, το πιστεύουμε και το περιμένουμε, τότε θα είναι καλός για μας.
Αν αγαπάς, θα ζήσεις μια ζωή αγάπης. Αν μισείς, θα ζήσεις μια ζωή μίσους. Αν είσαι του Θεού, θα ζήσεις με τον Θεό και θα ζήσεις μια ευτυχισμένη ζωή. Αν δεν είσαι του Θεού, θα ζήσεις χωρίς τον Θεό και θα ζήσεις δυστυχισμένος. Ζούμε, γινόμαστε, πετυχαίνουμε, δυστυχούμε ή ευτυχούμε ανάλογα με αυτό που υπάρχει μέσα μας. Το μυαλό και η καρδιά φτιάχνονται. Είναι όργανα της θέλησής μας. Τα πλάθουμε εμείς όπως θέλουμε, είτε για το καλό είτε για το κακό.
Θα είναι, λοιπόν, ο χρόνος αυτός, το 2021, ο χρόνος της ζωής σου, αν ζητήσεις το Θεό στη ζωή σου. Όταν θα είσαι του Θεού, τότε ακόμα και οι αντιξοότητες της ζωής θα σου χαρίσουν ανεκτίμητα οφέλη. Όταν ο άνθρωπος είναι με τον Θεό, τότε ο Θεός είναι μαζί του και το μυαλό του και η καρδιά του λειτουργούν σωστά. Έτσι, καθώς σκέφτεται και αισθάνεται σωστά, ενεργεί σωστά. Έτσι, γεμίζει τη ζωή του με πράξεις που βοηθούν την κοινωνία, ευχαριστούν τον Θεό και κάνουν τον ίδιο τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Ο άνθρωπος του Θεού ζει μόνιμη ζωή χαράς, ικανοποίησης και ευτυχίας.
Για να είναι ο καινούργιος χρόνος ένας ευτυχισμένος χρόνος για σένα, θα πρέπει να ζεις με την προσδοκία μιας καλύτερης ζωής. Η προσδοκία είναι η μεγαλύτερη ευλογία που έβαλε ο Θεός μέσα μας. Πίστεψε ότι ο Θεός έχει ένα λαμπρό χρόνο για σένα. Κοίταξε μπροστά και βλέπε το χέρι του Θεού να σε οδηγεί και να σου δείχνει μεγάλα και θαυμαστά στη ζωή σου. Μια φορά κάποιος ρώτησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο πώς τα καταφέρνει και προβλέπει καταστάσεις. Ο Βενιζέλος του είπε: «Κοίταξε μπροστά σου και πες μου τι βλέπεις;» Εκείνος του απάντησε: «Ένα βουνό.» «Κοίταξε καλά», του είπε ο Βενιζέλος. Εκείνος πάλι απάντησε: «Ένα βουνό». Τότε ο Βενιζέλος του είπε: «Εγώ βλέπω το βουνό, αλλά βλέπω πίσω από το βουνό την τάδε πόλη, το τάδε χωριό, την τάδε χώρα».
Η ευλογημένη προσδοκία δημιουργεί εικόνες που καθώς προβάλλονται στο μέλλον, γίνονται σιγά-σιγά πραγματικότητα. Όταν τις εμπειρίες μας, τις γνώσεις μας, τα γεγονότα, τα πάρουμε από την πλευρά του Θεού, τότε επιτυγχάνουμε μεγάλα και θαυμαστά. Ο Ιερεμίας λέει: «Κάλεσέ με (λέει ο Θεός) και θα σου απαντήσω, θα σου αναγγείλω μεγάλα πράγματα που δεν γνωρίζεις ούτε μπορείς να τα γνωρίσεις» (Ιερεμίας 33:3). Οι αποτυχίες στη ζωή είναι αρρωστημένες, μεγεθυμένες αρνητικές καταστάσεις και πεποιθήσεις. Ενώ οι επιτυχίες είναι φυσιολογικές, πραγματικές και θετικές καταστάσεις και πεποιθήσεις.
Ο Λέων Τολστόι στα 50 του χρόνια ήταν αγνωστικιστής και ζούσε μια δυστυχισμένη ζωή. Όταν όμως μια μέρα, ενώ περπατούσε στο δάσος ήλθε στο νου του ο Θεός, αμέσως κάτι άλλαξε και στο νου και στην καρδιά και στο σώμα του. Έτσι, από τότε πίστεψε ότι τότε μόνο ζεις, όταν γνωριστείς με το Θεό.
Για να ζεις, λοιπόν, ευτυχισμένος και ελεύθερος το 2021, πρέπει να έχεις το Θεό μέσα σου. Αν, λοιπόν, θέλεις τον Θεό στη ζωή σου το χρόνο αυτό, ζήτησε τον Χριστό, αναγνωρίζοντας την αμαρτωλότητά σου και θα Τον έχεις τώρα και για όλα σου τα χρόνια που θα ζήσεις. Ο Θεός χαρίζει ζωή, ζωή άφθονη και ζωή αιώνια. Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, κεφ. 3 και χωρίο 16, διαβάζουμε: «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο τον μονογενή του Υιό, για να μην χαθεί όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια». Από σένα, λοιπόν, εξαρτάται ποιο θα είναι το 2021.