Ιούλιος - Αύγουστος 2020
Η Ιστορία Ενός Μολυβιού...
(Δίδαγμα)
Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:
- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:
- Όντως γράφω για σένα. Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.
Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.
- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.
Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε «Θεό» και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.
Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες, γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.
Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.
Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.
ΠΗΓΗ: http://www.piperies.gr
Ιούλιος - Αύγουστος 2020
Ο Φάρος του Κόσμου
O «Φάρος του κόσμου» και οι δραστηριότητές του ξεκίνησαν το 2004 όταν ο πατέρας Αθηναγόρας Λουκατάρης βρέθηκε στον Δενδροπόταμο. Ο ίδιος μας περιγράφει με λίγα λόγια την πορεία του. Ο Φάρος ξεκίνησε εντελώς απρόσμενα. Εγώ είχα στο νου μου να κατέβω στην Αφρική. Από 6-7 ετών ήξερα ότι θέλω να γίνω ιερέας και να πάω σε ιεραποστολή. Όταν ήρθε ο καιρός, τελείωσα τον στρατό, χειροτονήθηκα και είπα στον Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κο Βαρνάβα που ήξερε το όνειρο μου ότι ήρθε ο καιρός να έχω μια πρώτη επαφή με την Αφρική, μου λέει: «Δεν έχεις να πας πουθενά, έχουμε και εμείς εδώ Αφρική, πήγαινε στον Δενδροπόταμο να δούμε τι θα κάνεις». Εκεί κατοικούσαν οι Ρομά. Κάπως έτσι στήθηκε μια από της σημαντικότερες πρωτοβουλίες της Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως.
Η ονομασία «Φάρος του κόσμου» επιλέχθηκε γιατί ο φάρος φωτίζει σκοτεινά μέρη και βοηθάει τους ανθρώπους με την λάμψη του να βρούνε τον δρόμο τους και αυτός ήταν ο στόχος. «Ολομόναχος στην αρχή, χωρίς να ξέρω κανέναν, έπαιρνα τα παιδιά και τα κατέβαζα στο υπόγειο της εκκλησίας του αγίου Νεκταρίου που στην αρχή ήταν γιαπί, και αργότερα έγινε ένας πολύ ζεστός χώρος, που είχε ζωή όλη την ημέρα και την νύχτα, γιατί από νωρίς κατάλαβα την ανάγκη κάποιων παιδιών από ανύπαρκτα ή επικίνδυνα περιβάλλοντα να μείνουν μαζί μας.
Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, τα πρώτα δειλά βήματα γιγαντώθηκαν, ο «Φάρος του κόσμου», η δράση του Πατέρα Αθηναγόρα και των δεκάδων εθελοντών έγινε γνωστή σε όλη την πόλη, σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο και προβλήθηκε από τα ΜΜΕ. Οι πρώτες αλλαγές στην περιοχή, στην συμπεριφορά και στις επιδόσεις των παιδιών απέδειξαν ότι οι νέοι έψαχναν μια ευκαιρία, την άρπαξαν και απογειώθηκαν. Τίποτα δεν είναι ανέφικτο και μάταιο. Ακόμα και σε αυτούς που δεν πίστευαν ότι μπορεί να υπάρξουν αλλαγές και εξέλιξη, οι νέοι απέδειξαν ότι μπορούν να στήσουν δομές να σπουδάσουν, να δουλέψουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
«Ζήσαμε ιστορικές στιγμές όταν τα πρώτα παιδιά τελείωσαν Γυμνάσιο, Λύκειο και μπήκαν στο Πανεπιστήμιο, όταν ταξίδεψαν στην Αμερική σαν πρώτη ομάδα Ρομποτικής. Τα παιδιά είναι αυτά που αλλάζουν την ιστορία του τόπου και τώρα αυτό που μας ανησυχεί και μας δίνει ώθηση να δουλέψουμε είναι να μπορέσουμε να τα αποκαταστήσουμε και επαγγελματικά.»
Σήμερα, 14 χρόνια μετά, και αφού το έργο του «Φάρου του κόσμου» βραβεύτηκε ως καλή πρακτική στο «Συμβούλιο της Ευρώπης» και το «State Department» λειτουργούν σε αυτόν: τομέας διατροφής, τομέας ενισχυτικής διδασκαλίας, μαθήματα ξένων γλωσσών, μαθήματα μουσικής, Ρομποτική, τομέας υγείας (εμβολιασμός, οδοντιατρικός και οφθαλμολογικός έλεγχος των παιδιών), απογευματινή δημιουργική απασχόληση και τομέας αθλητισμού, εργαστήρια θεάτρου, ζωγραφικής, χορού, χειροτεχνίας και κηπουρικής, ρομποτική, κολύμβηση, ποδόσφαιρο κ.ά.
Πηγή: farostoukosmou.com
Ιούλιος - Αύγουστος 2020
Το καινούργιο ζευγάρι
Mερικοί νομίζουν ότι ο γάμος τελειώνει στην Εκκλησία. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο γάμος αρχίζει στην Εκκλησία. Ο πραγματικός γάμος αρχίζει από τη στιγμή που το ζευγάρι θα μείνει μόνο του, ο ένας απέναντι στον άλλο.
Στην Παλαιά Διαθήκη, όταν ένας νέος παντρευόταν, έμενε στο σπίτι μαζί με τη γυναίκα του για ένα ολόκληρο χρόνο, χωρίς να έχει την υποχρέωση ο άντρας να υπηρετήσει την πατρίδα του σε περίπτωση πολέμου. Συγκεκριμένα, ο Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι εάν ένας νέος παντρευτεί, δεν θα πήγαινε στον πόλεμο και δεν θα έχει καμμιά ευθύνη, αλλά θα ήταν ελεύθερος στο σπίτι για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του επί ένα χρόνο (Δευτ. 24:5).
Στην εποχή μας ο γάμος ίσως να είναι η μοναδική περίοδος της ζωής που μερικά ζευγάρια δίνουν αμοιβαίες υποσχέσεις και μετά πέφτουν με τα μούτρα ο καθένας στη δική του ρουτίνα εργασίας και ευθυνών. Πόσο καλό θα είναι να έχουν ένα χρονικό διάστημα όπου κανένα τρίτο πρόσωπο δεν θα υπάρχει στη ζωή τους. Το χρονικό αυτό διάστημα θα τους βοηθούσε να γνωριστούν σε βάθος και να προσαρμοστούν καλλίτερα ο ένας με τον άλλον. Πόσες δυσκολίες, ψυχικά τραύματα και μοιραία λάθη δεν θα αποφεύγονταν αν είχε την ευκαιρία το ζευγάρι να εδραιώσει τη σχέση του και να αντιμετωπίσει τη ζωή πιο ρεαλιστικά και πιο ώριμα χωρίς την παρεμβολή τρίτων προσώπων.
Ο Χριστός μπορεί να γίνει ο καλύτερος τρόπος για βοηθήσει τους νιόπαντρους να σιγουρέψουν και να θεμελιώσουν τις σχέσεις τους μεταξύ τους, στηριζόμενοι σ’ Αυτόν, που είναι βράχος ακλόνητος. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Και μια γερή αρχή στο γάμο, οπωσδήποτε θα βοηθούσε πάρα πολύ στις δυσκολίες που έρχονται μετά. Πολύτιμος χρόνος στο γάμο δίνεται ιδιαίτερα στην αρχή. Όταν γίνει μια καλή αρχή, τότε τα προβλήματα που θα έρθουν με τη γέννηση των παιδιών, θα μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα νιόπαντρα ζευγάρια είναι οι γονείς τους που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι τα παιδιά τους πρέπει να αντιμετωπίζουν και να λύνουν τα προβλήματα μόνοι τους και μόνον μόνοι τους. Οι γονείς αυτό δεν το καταλαβαίνουν. Πιστεύουν ότι πρέπει να ανακατεύονται συνέχεια στις υποθέσεις των παιδιών τους. Ο ρόλος όμως που οι γονείς θα έπρεπε να έχουν είναι ο ρόλος του καλού συμβούλου, εάν και όταν ζητηθεί αυτό από τα παιδιά τους. Πολλά νιόπαντρα ζευγάρια γνωρίζουν ότι ο γονείς τους δεν θέλουν να καταλάβουν ότι τα παιδιά τους μεγάλωσαν και μπορούν μόνα τους να λύνουν τα προβλήματα τους. Οι ώριμοι γονείς το καταλαβαίνουν αυτό. Οι ανώριμοι συνεχίζουν να μπερδεύονται και να δημιουργούν προβλήματα, που μπορεί να καταλήγουν ακόμη και σε χωρισμούς.
Μιχάλης Κανταρτζής
Ιούλιος - Αύγουστος 2020
Αγαπάτε Τους Εχθρούς Σας
Είμαι νοσοκόμα σε μονάδα βαριά τραυματισμένων. Πριν μερικές μέρες φρόντιζα μια δεκαπεντάχρονη που είχε χτυπηθεί από μεθυσμένο οδηγό, με εκτεταμένες εγκεφαλικές κακώσεις. Οι ελπίδες ζωής ήταν ελάχιστες. Η μητέρα της στεκόταν στο προσκέφαλό της και προσευχόταν συνεχώς.
Χθες το απόγευμα με πλησίασε ένας νεαρός και ζήτησε να μου μιλήσει. Ήταν ο νεαρός που είχε χτυπήσει με το αυτοκίνητό του την κοπέλα. Είχε φοβερές τύψεις και ήθελε να τη δει. Αισθανόμουν άβολα και δίσταζα να πληροφορήσω την μητέρα της κοπέλας για το αίτημά του. Όμως, η μητέρα, παρότι ταράχτηκε πολύ, αποφάσισε να πάει στην αίθουσα αναμονής και να μιλήσει στον άνθρωπο που είχε τραυματίσει το παιδί της. Έπειτα από λίγα λεπτά αναμονής, πήγα στην αίθουσα για να δω αν όλα ήταν καλά. Και τότε, προς μεγάλη μου έκπληξη, τους βρήκα να κλαίνε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
Η μητέρα έκανε αυτό που μας παραγγέλλει ο Χριστός: «Να αγαπάτε τους εχθρούς σας. Να προσεύχεστε για εκείνους που σας προσβάλλουν». Η εικόνα αυτή θα μείνει για πάντα στο νου μου σαν παράδειγμα αληθινής συγχώρησης.
Ιούλιος - Αύγουστος 2020
Ο Χριστιανός Καθηγητής
Ένας Χριστιανός καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου εξέταζε μια μέρα τους φοιτητές του στην απαγγελία. Όταν σηκώθηκε ένας νεαρός για ν’ αρχίσει την απαγγελία του, δεν κράτησε σωστά το βιβλίο του. Ο καθηγητής τον κατακεραύνωσε: «Πάρε το βιβλίο σου στο σωστό χέρι και κάθισε κάτω!» Σ’ αυτά τα σκληρά λόγια, ο φοιτητής σήκωσε το δεξί του μπράτσο. Το χέρι του ήταν κομμένο!
Για μια στιγμή ο καθηγητής δίστασε. Έπειτα πήγε κοντά στον ανάπηρο φοιτητή, άπλωσε τα χέρια του, τον αγκάλιασε και του είπε με δάκρυα στα μάτια: «Δεν το ήξερα. Σε παρακαλώ συγχώρησέ με». Η ταπεινή αυτή αίτηση συγνώμης έκανε τρομερή εντύπωση σ’ εκείνο το νεαρό φοιτητή.
Την ιστορία αυτή την είπαν έπειτα από πολύ καιρό σε μια μεγάλη συγκέντρωση. Τότε σηκώθηκε ένας άνδρας, προχώρησε μπροστά, γύρισε προς το πλήθος και είπε: «Εγώ ήμουν εκείνος ο φοιτητής. Ο καθηγητής μου με οδήγησε να πιστέψω συνειδητά στο Χριστό. Δεν θα το είχε κάνει όμως ποτέ αυτό, αν δεν είχε επανορθώσει το λάθος του».
«Ντυθείτε λοιπόν, ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και αγαπημένοι, με αισθήματα ευσπλαχνίας, με καλοσύνη, με καλοσύνη, με ταπεινοφροσύνη, με πραότητα, με μακροθυμία» (Κολ. 3:12).
Ιούλιος - Αύγουστος 2020
Κατά συνείδηση - Αββά Δωροθέου
Ας φροντίσουμε, αδελφοί μου, να φυλάμε τη συνείδησή μας, όσο ακόμα βρισκόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς να την προκαλούμε να μας ελέγξει για κάποιο πράγμα, χωρίς να την καταπατούμε σε τίποτα απολύτως ούτε και στο ελάχιστο. Γιατί ξέρετε καλά ότι από τα μικρά αυτά και ασήμαντα, όπως λένε, φτάνουμε να καταφρονούμε και τα μεγάλα. Γιατί όταν αρχίσει κανείς να λέει: «Τι σημασία έχει, αν πω αυτό το λόγο; Τι σημασία έχει αν φάω λιγάκι; Τι σημασία έχει αν δώσω προσοχή σ’ αυτό εδώ το πράγμα;», από το «τι σημασία έχει αυτό και τι σημασία έχει εκείνο», αποκτάει κανείς κακή και διεστραμμένη διάθεση και αρχίζει να καταφρονεί και τα μεγάλα και βαρύτερα, και να καταπατεί την ίδια τη συνείδησή του. Και έτσι προχωρώντας σιγά-σιγά κινδυνεύει να πέσει και σε τέλεια αναισθησία... Ας φροντίσουμε τα ελαφρά, όσο ακόμη είναι ελαφρά, για να μη γίνουν βαριά...
Ο Θεός Είναι Αγάπη
(Α΄ Ιωάννου 4:8)
Είναι η ανώτατη μορφή αγάπης. Μας το έδειξε με το να στείλει το Γιό Του να πεθάνει επάνω στο Σταυρό για να σωθεί ο άνθρωπος από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο.
Ο Θεός δεν είναι Θεός όπως εμείς οι άνθρωποι τον έχουμε δημιουργήσει μέσα μας και όπως θέλουμε να Τον πιστεύουμε, αλλά όπως Αυτός είναι. Ο Θεός δεν είναι Θεός αναλόγως με τις αντιλήψεις ή την εξυπνάδα μας, τα καλά ή τα κακά του χαρακτήρα μας, ούτε σύμφωνα με τα συμφέροντά μας. Ο Θεός είναι Θεός, δεν είναι άνθρωπος. Τα κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Θεού είναι ό,τι ανώτατο, ό,τι υπέροχο και απαραίτητο χρειάζεται ο άνθρωπος.
Έτσι, ο Θεός είναι Παντοδύναμος, Πανάγαθος, Παντογνώστης, Πάνσοφος, πανταχού Παρών, Δίκαιος, Ελεήμων, Οικτίρμων, Πολυέλεος και Πολυεύσπλαχνος. Είναι μεγάλη αδικία για τον Θεό να υπερτονίζονται τα χαρακτηριστικά της δικαιοσύνης και της κρίσης Του πάνω στον άνθρωπο, πριν τονιστούν τα χαρακτηριστικά της καλοσύνης και της αγάπης Του που έχουν κύριο σκοπό να αναδημιουργήσουν τον άνθρωπο.
Ο Θεός, ο «μπαμπούλας» και ο άγριος, που διψάει για τιμωρία και εκδίκηση, δεν είναι ο Θεός της χριστιανικής πίστης. Ο Θεός είναι Αγάπη και έχει προσωπικό ενδιαφέρον για κάθε άνθρωπο. Είναι Μεγάλος, για να μπορεί να βοηθάει αυτούς που Τον πιστεύουν και Τον θεωρούν Κύριο, Αρχηγό και Σωτήρα της ζωής τους. Και είναι Μεγάλος και Υπέροχος, γιατί δεν επεμβαίνει στη ζωή του ανθρώπου που δεν υποτάσσεται σ’ Αυτόν. Δεν είναι επίσης ο Θεός μιας λεπτομέρειας στη ζωή μας, το απόμακρο εκείνο πρόσωπο που επικοινωνούμε μαζί Του όταν έχουμε κάποια ανάγκη και μετά το περιφρονούμε. Ο Θεός είναι αγάπη, πάλι το τονίζουμε. Ειναι η καλή δύναμη που χρειάζεται ο άνθρωπος για να ξαναδημιουργηθεί. Η βαθιά επιθυμία Του είναι να βλέπει τον άνθρωπο ευτυχισμένο και χαρούμενο, όπως Αυτός είναι. Θέλει να τον βλέπει να χαίρεται τη ζωή, να χαμογελάει, να πλουτίζει πάντοτε τη ζωή του με όλες τις ανώτατες εκείνες εμπειρίες που τον κάνουν μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα.
Έτσι, ο Πανάγαθος, Παντοδύναμος και Πάνσοφος Θεός αγωνίζεται με κάθε τρόπο, με ορατά και αόρατα μέσα, να συγκινήσει τον άνθρωπο και να τον κάνει να έρθει κοντά Του για να του δώσει τις υπέροχες και ευλογημένες ποιότητες του χαρακτήρα Του. Οι Πατέρες της Εκκλησίας επαναλαμβάνουν τα τρία βήματα της σωτηρίας του ανθρώπου: κάθαρση, φώτιση, θέωση.
Ας θυμόμαστε ότι ο μοναδικός σκοπός του Θεού είναι η μακαριότητα του ανθρώπου. Το ξέρουμε αυτό από το έργο Του. Το βλέπουμε στην αγάπη που έδειξε για τον άνθρωπο. «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε το Γιό Του τον Μονογενή για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάννης 3:16).
Αν υπήρχε η δυνατότητα να μας ρωτούσε ο Θεός τι θα θέλαμε να μας δώσει για να πεισθούμε για την αγάπη Του, τι θα Του ζητούσαμε; Θα ζητούσαμε πολλά και διάφορα, εκτός από το να στείλει τον Μονογενή Του Υιό να πεθάνει επάνω στο σταυρό για τις αμαρτίες μας. Υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από την αγάπη του γονιού στο μονάκριβο παιδί του; Ποιος γονιός θα θυσίαζε ένα από τα παιδιά του για την σωτηρία του κόσμου; Αντίθετα με μας, ο Πατέρας Θεός μας αγάπησε χωρίς υπολογισμούς και χωρίς όρια. Μας αγάπησε τόσο πολύ και τόσο βαθιά, ώστε να βάλει όλες τις κακίες μας επάνω στο μονάκριβό Του Γιο για να ελευθερωθούμε εμείς και να γίνουμε καινούργιοι άνθρωποι.
Η αγάπη Του πέρασε τα όρια της λογικής μας, όταν έκανε τον άγιο και αναμάρτητο Ιησού Χριστό «αμαρτία και κατάρα για χάρη μας». Έτσι, ενώ εμείς έπρεπε να πληρώσουμε για τη δική μας ανταρσία εναντίον του Θεού, πλήρωσε ο αθώος Θεάνθρωπος, ώστε εμείς με ειλικρινή αναγνώριση της πνευματικής μας αποτυχίας και με πίστη στο έργο του Ιησού Χριστού στο σταυρό για μας, να ξαναγεννιόμαστε σε μια νέα, υπέροχη και αιώνια ζωή (Ιωάν.3:3,16). Ο Θεός, ο καλός Πατέρας, είναι ο μόνος που μπορεί να μας ξαναδημιουργήσει (Β’ Κορινθ. 5:17). Στη νέα αυτή δημιουργία βάζει μέσα μας όλες εκείνες τις δικές Του ποιότητες και δυνάμεις που χρειαζόμαστε για να γίνουμε πνευματικές, αληθινές προσωπικότητες.
Εκείνο, λοιπόν, που χρειάζεται πρώτα απ’ όλα ο σύγχρονος άνθρωπος είναι να πιστέψει, ότι ο Θεός τον αγαπάει πάρα πολύ και ότι μπορεί και θέλει να τον αναστήσει σε μια νέα ζωή. Δεύτερον, με ειλικρινή αναγνώριση της πνευματικής του αποτυχίας να ταπεινωθεί, να μετανοήσει μπροστά στο Δημιουργό του και να ζητήσει τη σωτηρία του, να ζητήσει να έρθει ο Χριστός της καρδιά του. Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος έφυγε από το Θεό και δεν ζει σωστά. Ο Θεός και μόνον ο Θεός μπορεί να τον ξαναδημιουργήσει, ώστε να μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος και χαρούμενος.
Ιούλιος - Αύγουστος 2020
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Παράδεισος Είναι Η Αγάπη Του Χριστού
Και ποιος είναι ο Παράδεισος; «Ο Χριστός», έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος. « Όταν αγαπάς τον Χριστό, τότε, παρ’ όλη την αίσθηση της αμαρτωλότητας και των αδυναμιών σου, έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες το θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού. Και να μας αξιώσει ο Θεός να δούμε το Πρόσωπο του Κυρίου και απ’ εδώ στη γη και απ’ εκεί, όπου θα πάμε». Ναι, για όλους προσεύχομαι, και γι΄αυτούς που φεύγουν χωρίς να με δουν. Για όλους γενικά. Για μερικούς όμως και ονομαστικά.
– Δεν κουράζεσθε με τόσο κόσμο; Πως αντέχετε;
– Τους αγαπώ. Θέλω όλους να τους βοηθήσω, αλλά δεν μπορώ και στενοχωρούμαι. Μιλάω συνέχεια όλη την ημέρα, ξηραίνεται η γλώσσα μου. Από τις 4, τις 5 το πρωί μιλάω. Να, σήμερα με πήρε τηλέφωνο στις 5 το πρωί ένας Ηγούμενος από το Άγιον Όρος, μετά ένας Δεσπότης από την Κρήτη.
Προχθές τα μεσάνυχτα με πήρε τηλέφωνο ένας πατέρας από ένα νησί στον Ειρηνικό Ωκεανό. Καταλαβαίνεις; Ενώ εγώ είμαι εδώ, ήμουν με το πνεύμα μου κι εκεί. Μου είπε για τα κορίτσια του. Τον συμβούλεψα για ένα κορίτσι. Χάρηκε ο άνθρωπος. Του είπα να με ξαναπάρει.
Όταν κουραστώ, σκεπάζω το πρόσωπό μου και τους αφήνω μόνο να μου φιλούν το χέρι. Και έρχονται, ξέρεις, από μακριά, από την Αλεξάνδρεια προχθές, από το Κιάτο, απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδος κι άλλοτε από το εξωτερικό.
Άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα. Τι να κάνω, προσπαθώ. Όμως δεν μπορώ να μιλώ πάντα. Στενοχωριούνται, φεύγουν λέγοντας λόγια.
Ο Γέροντας από την Μονή «Παρακλήτου» μου λέει να τους δέχομαι όλους. Να λέω λίγα στον καθένα ή τουλάχιστον να παίρνουν ευχή.
Ξέρεις, τον πολύ κόσμο δεν μπορεί κανείς να τον ικανοποιήσει. Έτσι, μπορεί μερικοί να με φωνάζουν σήμερα Άγιο και αύριο μπορεί να με γράψουν οι δημοσιογράφοι, ότι δεν ικανοποίησα τον κόσμο ή ότι είμαι λαοπλάνος.
(«Ανθολόγιον Συμβουλών», Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 50, 51)