Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020

Η Δύναμη της Προσευχής

Με την προσευχή συνομιλούμε με τον Θεό με λόγια νοητά, ο δε Θεός ανταποκρίνεται άμεσα και έμμεσα. Μας δίνει δηλαδή αμέσως τη βεβαιότητα ότι μάς άκουσε και ότι τα προβλήματά μας είναι στα χέρια Του, στο σχέδιο της προνοίας Του για μας. Στη συνέχεια δε ανταποκρίνεται με τα πράγματα, παρέχοντάς μας τα πνευματικά και υλικά αγαθά που έχουμε ανάγκη, εφόσον είναι προς το συμφέρον μας.

Με την προσευχή δοξάζουμε τον Θεό, την άπειρη δύναμή Του, την αγιότητά Του, τη σοφία Του και την αγαθότητά Του. Τον ευχαριστούμε για τα πνευματικά και υλικά αγαθά που μας χαρίζει. Και Του ζητάμε όχι μόνο να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, αλλά και να μας δώσει κάθε πνευματικό και υλικό αγαθό, που μας είναι απαραίτητο για τον αγώνα της ζωής. Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε τι που έχουμε προέρχεται από τον ίδιο τον Θεό: «Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι, κατεβαίνον από του πατρός των φώτων» (Ιακώβ 1:17).

Η ελπίδα προς τον Ουράνιο Πατέρα μάς δίνει τη δύναμη να αποτεινόμαστε σ’ Αυτόν, να Τον δοξολογούμε, να Τον ευχαριστούμε και να Του ζητάμε κάθε τι που έχουμε ανάγκη, τόσο πνευματικό όσο και υλικό. Η ελπίδα μας αυτή προς τον Θεό επιβεβαιώνεται και αποδεικνύεται με τη θερμή μας προσευχή. Η προσευχή κατά τον μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας μας, τον Ιερό Χρυσόστομο, είναι το πανίσχυρο όπλο των πιστών. Και ο Κύριος κατά την ενανθρώπηση έκανε συνεχή χρήση της προσευχής. Καθώς δε μας λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, «ην δανυκτερεύων εν τη προσευχή του Θεού» (Λουκ. 6:12), δηλαδή διέθετε ολόκληρες νύχτες προσευχόμενος.

Κατά τον ίδιο Πατέρα της Εκκλησίας μας, η προσευχή τιμά τον άνθρωπο, εκδιώκει τα πάθη, η δε «εκ βαθέων» δύναμή της απαλύνει τη σκληρότητα της ψυχής. Τίποτε δεν είναι ισχυρότερο από την προσευχή, ούτε ίσο προς αυτή. Με την προσευχή επιτυγχάνουμε την προστασία μας ενάντια στον πνευματικό εχθρό (τον σατανά).

Ο άνθρωπος μόλις ανυψώνει τα χέρια του προς τον ουρανό και αρχίσει να προσεύχεται, αμέσως απομακρύνεται νοερώς από τα εγκόσμια, μεταφέρεται στη μέλλουσα ζωή, φαντάζεται τα ουράνια και μετέχει της θείας δόξας, εφ’ όσον βέβαια προσεύχεται με προσοχή, κατάνυξη και αφοσίωση.

(Η δύναμη της προσευχής, Αθαν. Ι. Δεληκωστόπουλου, σελ. 5,6)

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020

Το Άγιο Πνεύμα Στη Ζωή Μας

H μεγαλύτερη ανάγκη του ανθρώπου είναι να αποκτήσει το Άγιο Πνεύμα. Η «Φωνή Κυρίου» της 26 Μαΐου 1991 αναφέρει: «Σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Αυτό είναι κοινή διδασκαλία όλων των Αγίων της Εκκλησίας μας. Αυτή η διδασκαλία βέβαια δεν είναι αυθαίρετη, αλλά πηγάζει από τη διδαχή του Χριστού: Ζητείτε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη αυτού και όλα αυτά θα σας προστεθούν! Η βασιλεία του Θεού είναι η παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας. Η Πεντηκοστή είναι ένα γεγονός που έχει άμεση σχέση με την προσωπική μας ζωή.

Πρώτη, λοιπόν και απαραίτητη ανάγκη μας είναι η κατάληψη της ζωής μας από το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα να μας γεμίσει, να κυριαρχήσει στη ζωή μας. «Ελθέ (Άγιο Πνεύμα) και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών». Γι’ αυτό είναι μεγάλη ανάγκη να προσευχόμαστε, να ζητούμε την έκχυση του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας. Ο Κύριος είναι πρόθυμος να Το στείλει σε όποιον με ταπεινό πνεύμα, με πίστη και εμπιστοσύνη Το ζητά. Αυτός νιώθει και τη μεγάλη χαρά να γεμίζει με το Άγιο Πνεύμα.

Ο Ησαΐας γράφει: «Νερά θα δώσω σε διψασμένη γη και ποταμούς σε στεγνωμένο έδαφος. Το Πνεύμα μου στους απογόνους σου θα βάλω και στα παιδιά σου την ευλογία μου και θα βλαστήσουν σαν χόρτο καλοποτισμένο, καθώς οι ιτιές πλάι σε τρεχούμενα νερά» (Ησαΐας 44:3-4). Ο Θεός στο μέρος αυτό λέει ότι «θα δώσω το Άγιο Πνεύμα σ’ αυτούς που θέλουν, που Το ζητούν και που Το διψούν». Ο Κύριος θα εκχύσει το Πνεύμα Του στη ζωή του ανθρώπου που Το επιθυμεί, ώστε να γίνει ένας ευτυχισμένος και δυνατός άνθρωπος.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός τόνισε την ίδια αλήθεια πάρα πολύ συγκεκριμένα και δυναμικά λέγοντας: «Όποιος διψά να έρθει σ’ εμένα και να πιει. Μέσα από εκείνον που πιστεύει σ’ εμένα, καθώς λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανού νερού θα τρέξουν. Αυτό το είπε ο Ιησούς, εννοώντας το Πνεύμα που θα έπαιρναν όσοι πίστευαν σ’ αυτόν» (Ιωάν. 7:37-39). Πάλι εδώ τονίζεται ότι η προϋπόθεση για να πάρει κάποιος το Άγιο Πνεύμα είναι να διψά, δηλαδή να θέλει πολύ να πάρει το Άγιο Πνεύμα. Επίσης τονίζεται ότι μόνον ο Χριστός ξεδιψά τον άνθρωπο. Μόνον ο Χριστός ελευθερώνει τον άνθρωπο από τις κακίες του, την κατάπτωσή του και τη δυστυχία του. Το Άγιο Πνεύμα, λοιπόν, έρχεται στη ζωή του ανθρώπου που πιστεύει στον Χριστό.

Όταν έχεις τον Χριστό, έχεις το Άγιο Πνεύμα. Και όταν έχεις το Άγιο Πνεύμα έχεις τον Χριστό και έχεις γαλήνη, ειρήνη, χαρά και μια ευτυχισμένη ζωή. Ευλογημένος και μακάριος ο άνθρωπος στον οποίον κατοικεί το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα, το Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, είναι η μεγαλύτερη δύναμη του σύμπαντος. Είναι «ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός».

Μιχάλης Κανταρτζής

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020

Η Ευγένεια Ανταμείβεται

Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στη Γερμανία, όπου υπήρχε μεγάλη πείνα, κάποιος πλούσιος κύριος κάλεσε είκοσι πέντε φτωχά παιδιά για να τους δώσει ψωμί. Είπε στα παιδιά να έρχονται κάθε πρωί και στο καθένα θα έδινε από ένα καρβέλι, μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Κάθε πρωί τα παιδιά αλληλοσπρώχνονταν μπροστά στην πόρτα του πλούσιου για να πάρουν το ψωμί. Όλα ήθελαν να πάρουν το μεγαλύτερο καρβέλι, εκτός από ένα μικρό κοριτσάκι, που ήταν και το μοναδικό παιδί, που στο τέλος έλεγε «ευχαριστώ». Την έλεγαν Φρίντα και, χωρίς να σπρώχνει, περίμενε με ευγένεια να έρθει η σειρά της.

Παρόλο που αυτό ήταν η αιτία να παίρνει κάθε μέρα το μικρότερο καρβέλι, η Φρίντα φεύγοντας πάντα ευχαριστούσε τον πλούσιο κύριο. Μια μέρα, η Φρίντα γύρισε όπως συνήθως με το ψωμί στο σπίτι. Η μητέρα της έκοψε το ψωμί και, με μεγάλη έκπληξη, είδε να πέφτουν από το ψωμί νομίσματα.

«Φρίντα μου», είπε η μητέρα, «πάρε αυτά τα χρήματα, πήγαινε να τα δώσεις στον γενναιόδωρο κύριο και πες του πως κατά λάθος πήρες το ψωμί». Αμέσως η Φρίντα έβαλε το παλτό της και έτρεξε να εξηγήσει στον κύριο πώς βρήκε τα χρήματα.

Ο καλός κύριος της είπε: «Όχι, παιδί μου, δεν έγινε κανένα λάθος. Επίτηδες έβαλα αυτά τα χρήματα μέσα στο ψωμί για να σε ανταμείψω για την ευγένειά σου. Να θυμάσαι πάντα ότι, εκείνος που είναι αυτάρκης και προτιμά τα μικρά πράγματα, θα βρει τις μεγαλύτερες ευλογίες».

Να θυμόμαστε, λοιπόν, παιδιά, πως η ευγένεια ανταμείβεται και πως από μικροί πρέπει να καλλιεργούμε μέσα μας αρετές, όπως αυτή, που θα μας βοηθήσουν να γίνουμε σωστοί άνθρωποι και θα μαρτυρούμε με τη ζωή μας πως είμαστε παιδιά του Θεού.

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020

Εις την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Ο Πανάγαθος Θεός τον σταυρόν μάς εχάρισε, με τον σταυρόν να ευλογούμεν και τα άχραντα Μυστήρια, με τον σταυρόν να ανοίγωμεν και τον Παράδεισον, με τον σταυρόν να κατακαίωμεν και τους δαίμονας, μα πρώτα και εμείς να έχωμεν το χέρι μας καθαρόν από τις αμαρτίες και αμόλυντο και τότε, ωσάν κάνωμεν τον σταυρόν, κατακαίεται ο Διάβολος και φεύγει. Εάν είμαστε μεμολυσμένοι με αμαρτίες, δεν πιάνεται ο σταυρός οπού κάνομεν. Όθεν, αδελφοί μου, ή τρώτε ή πίνετε κρασί ή νερόν ή περιπατείτε ή δουλεύετε, να μη σας λείπει αυτός ο λόγος από το στόμα σας και ο σταυρός από το χέρι σας.

Στα ίχνη του Χριστού

Το καλύτερο κήρυγμα του Ιησού είναι η ίδια η ζωή Του. Μια ζωή τέλειας αναμαρτησίας. Κορύφωμα δε αυτής της αγίας ζωής ήταν η αγάπη Του πάνω στον Σταυρό. Όποιος αγαπά θυσιάζεται. Και ο Ιησούς μας αγάπησε όλους, φίλους και εχθρούς. Γι’ αυτό έδωσε και την ζωή Του στο Σταυρό. Σε μας δεν μένει τίποτε άλλο παρά να ακολουθήσουμε τα ίχνη Του.

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020

Πώς Αντιμετωπίζουμε το Θυμό του Συντρόφου μας

Η σοφία του Θεού που βρίσκεται μέσα στην Αγία Γραφή έχει λύσεις για όλα τα προβλήματα. Έτσι, ο Λόγος του Θεού μάς συστήνει και μας συμβουλεύει πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε το θυμό του συντρόφου μας. Το Βιβλίο των Παροιμιών, που το έγραψε ο σοφός Βασιλιάς Σολομών, είναι γεμάτο με σωστές παρατηρήσεις για το πώς πρέπει να απαντάμε σωστά στο σύντροφο της ζωής μας. Στο Βιβλίο, λοιπόν, αυτό διαβάζουμε: «Η γλυκεία απόκριση καταπραΰνει θυμό, αλλ’ ο λυπηρός λόγος διεγείρει οργή» (Παροιμ. 15:1). Όσες φορές απαντήσαμε γλυκά στο θυμό του συντρόφου μας, καταφέραμε και τον καταπραΰναμε και μάλιστα του δώσαμε να καταλάβει τι συμβαίνει. Αντίθετα, όσες φορές μιλήσαμε κατά τέτοιο τρόπο ώστε να πληγώσουμε το σύντροφό μας, δημιουργήσαμε θυμό και διαμάχες.

Όλοι μας γνωρίζουμε ότι όταν θυμώνουμε, τότε δεν ξέρουμε τι λέμε και τι κάνουμε. Η Αγία Γραφή λέει πάνω σ’ αυτό: «Ο μακρόθυμος έχει μεγάλη φρόνηση, ο δε οξύθυμος ανεγείρει την αφροσύνη αυτού» (Παροιμ. 14:29). Η σοφία και η φρόνηση του ανθρώπου φαίνονται στην υπομονή που δείχνει ο σοφός σύντροφος, που εμφανίζεται σαν να είναι και το «θύμα» στην εν λόγω περίσταση. Όμως, η υπομονή αυτή, που βέβαια είναι πράξη μακροθυμίας και όχι ηττοπάθειας, δεν κρύβει μόνο τις ελλείψεις μας σε γνώση και σοφία, αλλά και μας παρουσιάζει ως σοφούς συντρόφους.

Ο άνθρωπος που μιλά με θυμό, λέει πολλά περιττά και άσχημα λόγια που δημιουργούν πληγές στο σύντροφό του αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό, με αποτέλεσμα να τον αναγκάζει να ζητά συγνώμη γι’ αυτά που λέει. Έτσι, πάλι ο σοφός Παροιμιαστής λέει: «Ο άφρων εκθέτει όλη του την ψυχή» (Παροιμ. 29:11). Στο θυμό επάνω αποκαλύπτουμε τον πραγματικό εσωτερικό μας κόσμο, τις κρυφές μας σκέψεις, τα σχέδιά μας και ιδιαίτερα όλα τα αρνητικά που μας εκθέτουν ανεπανόρθωτα. Η δύναμη να κρατηθούμε και να μην απαντήσουμε σε οποιαδήποτε πρόκληση του αγαπητού μας προσώπου, μας κάνει να διατηρήσουμε την οικογενειακή μας γαλήνη.

Ο άνθρωπος του Θεού έχει μέσα του το Άγιο Πνεύμα, το Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που του δίνει τη δύναμη να ζει και να μιλά σωστά. Αν έχουμε πρόβλημα με το θυμό, ας ζητάμε τη δύναμή Του και ιδιαίτερα κατά τις δύσκολες στιγμές της οργής και του θυμού. Όταν πάλι παραφερθούμε, ας έχουμε την ειλικρίνεια και την ταπείνωση να ζητάμε συγγνώμη από τον άλλον που αδικήσαμε και πληγώσαμε. Γιατί ας μη ξεχνάμε, κανένας μας δεν είναι τέλειος ούτε αναμάρτητος, παρά μόνον ο Χριστός.

Μιχάλης Κανταρτζής

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020

Ο Σκοπός Του Γάμου

Ο σκοπός του γάμου είναι διττός: Η αλληλοβοήθεια των συζύγων, η ολοκλήρωση του ενός δια του άλλου και η διαδοχή και διαιώνιση του ανθρωπίνου γένους. Το ότι αποκλειστικός σκοπός του γάμου δεν είναι μόνον η παιδοποιΐα, συνάγεται από τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής: «Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος. Θα του φτιάξω έναν σύντροφο όμοιον μ’ αυτόν».