Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Ο κορωναϊός και ο πνευματικός ιός
Πόσο πολύ μοιάζουν μεταξύ τους!
O ιός είναι αόρατος, δεν φαίνεται με γυμνό μάτι. Όταν βρει το σώμα σε αδυναμία, μπαίνει μέσα και μολύνει τα κύτταρα μας.
Για να νικηθεί ο ιός πολλές φορές χρειάζεται ενισχύσεις, τα λεγόμενα «φάρμακα» που ενισχύουν την άμυνα του οργανισμού. Στην αρχή η προσπάθεια είναι να μειωθούν τα συμπτώματα, ώστε να έχει χρόνο ο οργανισμός να σκοτώσει τον ιό και να πάψει να μολύνει τον οργανισμό. Πολλές φορές η μάχη αυτή κρατάει καιρό και στο διάστημα της αγωγής, ο ιός έχει καταφέρει να καταστρέψει πολλά στοιχεία του οργανισμού.
Η ανάρρωση αφορά, τόσο στην ανάληψη δύναμης, αλλά στην αποκατάσταση της υγείας όλων των οργάνων του σώματος, ώστε να επανέλθει στην αρχική του ακεραιότητα. Αυτό μπορεί κάποιος να το πει και σωτηρία.
Ο πνευματικός, τώρα, ιός που μολύνει την ψυχή ονομάζεται με τον γενικό όρο «κακός λογισμός». Είναι κι αυτός «αφανής», «αόρατος» και βρίσκεται γύρω μας, αναμένοντας την ώρα που το ανοσοποιητικό σύστημα της ψυχής θα ασθενήσει. Αν διαβάσουμε την ιστορία της πτώσης των πρωτοπλάστων, θα διαπιστώσουμε πόσο κακό έκανε στην ανθρώπινη φύση η είσοδος αυτού του κακού λογισμού, του ιού της διαβολής, αυτού που στη συνέχεια παραμόρφωσε την εικόνα του Θεού στο νου της Εύας και του Αδάμ εν συνεχεία.
Όταν ο λογισμός μπει στο νου τον μολύνει, διαστρεβλώνει τον οφθαλμό της ψυχής και μεταστρέφει την πορεία της προς την παραμόρφωση, προς μια ψεύτικη εικόνα, φανταστική. Ουσιαστικά αιχμαλωτίζει το νου, τον καθιστά ανίκανο να δει τον Θεό, να κατανοήσει την ομορφιά του Ευαγγελίου και μετά καταστρέφει την ειρήνη της ψυχής, δημιουργώντας αναστάτωση και ταραχή. Τελικά «νεκρώνει» την ψυχή, την καθιστά ανίκανη να πράξει το αγαθό.
Αν αφεθεί ο ιός να δρα ανενόχλητα, χωρίς να γίνει αντιληπτός, η καρδιά μας γίνεται σκληρή, πορώνεται, χωρίς ειρήνη, κινείται με εμπάθεια, αρχίζει να κοιτά αλαζονικά τον πλησίον, γίνεται αχάριστη και η μία αμαρτία (πάθος) διαδέχεται την άλλη, με αποκορύφωμα την πλήρη αιχμαλωσία της καρδιάς και την αμαύρωσή της. Η χάρις του Θεού πλέον δεν έχει χώρο να ενεργεί εντός του ανθρώπου και έτσι το Πανάγιο Πνεύμα δεν αναπαύεται εντός της ψυχής, γιατί απλά η καρδιά δεν Τον γνωρίζει, δεν Τον αναγνωρίζει, δεν Τον κατανοεί.
Πως ενεργεί ο ιατρός όταν δει πως υπάρχει μόλυνση από τον ιό; Πρωτίστως θέτει σε απομόνωση τον ασθενούντα, ώστε να μην μολύνει και άλλους. Οι πλησίον του οφείλουν να κρατούν αποστάσεις, να μην έρθουν σε επαφή με τον ιό, γιατί ο ιός είναι μεταδοτικός (έτσι την «πάτησε» και ο Αδάμ).
Δυστυχώς, πολλοί θεωρούν πως δεν υπάρχει ο κορωναϊός, πως δεν υπάρχουν ανάγκες για περιοριστικά μέτρα, πως όλα αυτά επιβάλλονται με δόλο για τον έλεγχο των συνειδήσεων. Επίσης, δυστυχώς, όπως υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν πως δεν υπάρχει ο πνευματικός ιός, ακόμα περισσότεροι δεν πιστεύουν πως οι κακοί λογισμοί είναι πραγματικά κακοί. Ακόμα δε πολλοί αρνούνται πως υπάρχουν λογισμοί, αλλά απλώς ενεργούν υποσυνείδητα, χωρίς να εξετάζουν εάν η ψυχή τους είναι υγιής.
Βέβαια, για να κατανοήσει κανείς αν είναι υγιής, θα πρέπει να έχει σημείο αναφοράς. Κι αυτό το σημείο αναφοράς είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι η ειρήνη, η χαρά, η χρηστοήθεια και η πραότητα που πηγάζουν από Αυτόν. Συμπτώματα της ασθένειάς μας είναι η τραχύτητα της ψυχής, η αλαζονεία και η υπερηφάνεια, η έλλειψη χαράς και ειρήνης, η νευρικότητα και η καυστικότητα, η κριτική η κακόβουλη, κλπ. Όταν η ψυχή δεν χαίρεται με την προσευχή, με την εκζήτηση του Θεού, με την ευχαρίστηση στον εκκλησιασμό κλπ, τότε πιθανότατα έχει μολυνθεί από τον κακό λογισμό. Το ποιος είναι αυτός, θα φανεί όταν πάμε στον γιατρό, τον πνευματικό μας. Τα «φάρμακα» είναι ήδη στη φαρέτρα των πνευματικών γιατρών, των ιερέων: η μετάνοια, η μελέτη της Αγίας Γραφής, η προσευχή, η εξομολόγηση, η θεία Κοινωνία, η εμπιστοσύνη στο Θεό, η επιθυμία για τήρηση των εντολών του Θεού. Από τους λογισμούς μας ξεκινούν και οι παραξενιές μας (Άγιος Παΐσιος).
Η υγεία της ψυχής μας εξαρτάται απόλυτα από τους λογισμούς που η ψυχή μας δέχεται να υπάρχουν στο νου. Ο καλός λογισμός βρίσκεται στον Χριστό και στους Αγίους Του που τον μιμήθηκαν. Ας προσέχουμε συνεχώς τον εαυτό μας, να φρουρούμε την καρδιά και το νου, ώστε ο Θεός να κατοικεί πλούσια εντός μας, να γίνει η ψυχή μας δοχείο χάριτος του Θεού, να γίνουμε Ναός (κατοικητήριο) του Θεού.
Αυτή είναι η σωτηρία μας, όταν ο Χριστός κατοικεί εντός μας με πληρότητα ουράνιας ζωής. Τότε και μόνο τότε η ψυχή δεν θα μολύνεται. Μέχρι τότε όμως χρειαζόμαστε μια συνεχή θεραπευτική αγωγή, να παίρνουμε τα φάρμακα της Εκκλησίας, τα πνευματικά «φάρμακα» μας, ώστε να αποκτήσουμε την υγεία της ψυχής, μιας ψυχής για την οποία ο ίδιος ο Θεός έγινε όμοιος με εμάς, ερχόμενος στον κόσμο μας για να μας θεραπεύσει, από αγάπη πολύ για μάς. Οι Άγιοί μας είναι η πιστοποίηση της εν Χριστώ θεραπείας. Ο Θεός μας θέλει όλους υγιείς, ακέραιους, σωσμένους και αγιασμένους. Καλόν αγώνα στη νίκη ενάντια στον ιό των κακών λογισμών.
Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Το Άγιο Πνεύμα είναι η πρώτη μας ανάγκη
Tο Άγιο Πνεύμα είναι ο «Εκπρόσωπος» της Αγίας Τριάδας στη γη. Είναι Θεός «ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Ο Θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός». Χωρίς το Άγιο Πνεύμα δεν γίνεται τίποτα καλό στη ζωή του ανθρώπου. Οτιδήποτε υπάρχει καλό, χρήσιμο, ωφέλιμο και ευεργετικό για τον άνθρωπο, για την κοινωνία και τα έθνη είναι από το Άγιο Πνεύμα.
Για να έρθει πνευματική αφύπνιση στην Πατρίδα μας, θα πρέπει το Άγιο Πνεύμα να ενεργήσει με δύναμη όπως στην Πεντηκοστή, ώστε να φέρει συντριβή και μετάνοια στο λαό μας. Ο Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιο είναι η μοναδική ελπίδα μας για καλύτερες μέρες. Η προσευχή όλων μας που αγαπάμε τον Κύριο πρέπει να είναι θερμή, συνεχώς και με πίστη: «Ο Κύριος, πριν από τη Δευτέρα Παρουσία να οδηγήσει σε συντριβή και μετάνοια πολλούς συμπατριώτες μας.» Ο Κύριος θέλει και μπορεί να ζωοποιήσει το λαό μας.
Όλα τα θαύματα που έκανε ο Ιησούς Χριστός τα έκανε με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Ο Κύριος, αν και μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη θεότητά Του με θαύματα που έκανε, προτίμησε να χρησιμοποιήσει την ανθρώπινη φύση Του με τη δύναμη και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο Ίδιος ο Κύριος εβεβαίωσε την αλήθεια αυτή, λέγοντας στους Φαρισαίους: «Αν εγώ δια του Πνεύματος του Θεού εκβάλω τα δαιμόνια, αυτό σημαίνει ότι έφθασε σε σας η βασιλεία του Θεού» (Ματθ. 12:28).
Η προσοχή όλων των ανθρώπων πρέπει να είναι στο Άγιο Πνεύμα που είναι ο χορηγός όλων των αγαθών. Η προσευχή μας πρέπει να είναι το Άγιο Πνεύμα να έρθει και να ελέγχει όλους μας για τις αμαρτίες μας (Ιωάν. 16:8). Πάρα πολύ επιτυχημένα η «Φωνή Κυρίου» της 25.9.90 γράφει: «Το Άγιο Πνεύμα κατοικεί στον άνθρωπο, όταν ο ίδιος το ζητήσει και όταν η ζωή του είναι μία άσκηση, μία προσευχή γι’ αυτήν την ενοικίαση.» Ο Κύριος θα φέρει καιρούς αναψυχής (Πραξ. 3:20) στη ζωή μας, στην Εκκλησία μας και στην Πατρίδα μας. Πότε; Όταν αυτοί που αγαπούν τον Κύριο προσευχόμαστε συνέχεια να έρθει το Άγιο Πνεύμα να μας γεμίσει και να κυριαρχήσει στη ζωή μας, όπως ακριβώς πολλάκις ακούγεται στις Εκκλησίες: «ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών».
Ο Κύριος ανυπομονεί να μας γεμίσει με τη δύναμή Του και το θάρρος να ζήσουμε και στο όνομα του Ιησού Χριστού να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας να σωθούν από την αμαρτία, να ελευθερωθούν από τα πολλά σύγχρονα πάθη και τους πολυποίκιλους δαιμονισμούς και να θεραπευτούν από τις ασθένειες. Η δύναμη του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας, είναι η πρώτη μεγάλη ανάγκη. Χρειαζόμαστε απαραίτητα το Άγιο Πνεύμα να είναι ενεργό στη ζωή μας.
Μιχάλης Κανταρτζής
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Χριστός Γεννάται!
Tί φυσικότερο απ’ το να γεννήσει μια παντρεμένη γυναίκα; Αλλά και τί πιο παράδοξο απ’ το να γεννήσει παιδί μια παρθένα, δίχως άνδρα, και να παραμείνει παρθένα; Γι’ αυτό λοιπόν μπορούμε να ερευνούμε ό,τι γίνεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Ό,τι όμως συμβαίνει με τρόπο υπερφυσικό, ας το σεβόμαστε σιωπηλά. Όχι γιατί είναι επικίνδυνο, αλλά γιατί είναι ανερμήνευτο.
Αλλά πρόσεξε και κάτι ακόμα: Δεν έπλασε ο Κύριος κάποιο άλλο σώμα για να εμφανιστεί στη γη. Πήρε το σώμα του ανθρώπου, για να μη φανεί ότι περιφρονεί την ύλη από την οποία δημιουργήθηκε ο Αδάμ. Ήρθαν έτσι, Θεός και άνθρωπος, σε μυστική ένωση. Κι ο διάβολος, που είχε υποδουλώσει τον άνθρωπο, τράπηκε σε φυγή.
Ο Θεός γίνεται άνθρωπος, αλλά γεννιέται ως Θεός. Αν προερχόταν, όπως εγώ, από έναν κοινό γάμο, πολλοί θα θεωρούσαν απάτη τη γέννησή Του. Γι’ αυτό γεννιέται από παρθένα. Γι’ αυτό διατηρεί τη μήτρα της άθικτη. Γι’ αυτό διαφυλάσσει την παρθενία της ακέραιη, για να γίνει ο παράξενος τρόπος της γεννήσεως αιτία ακλόνητης πίστεως.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Αυτομεμψία
Tο ταπεινό φρόνημα πολύ βοηθά την προσευχή μας να είναι αποτελεσματική. Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Η Ταπείνωσις», σελ. 54-56, περιγράφει έναν ωραίο τρόπο απόκτησης ταπεινού φρονήματος.
Μεταξύ των μέσων των βοηθούντων εις την απόκτησιν της ταπεινοφροσύνης, εξαίρετον θέσιν κατέχει η αυτομεμψία. Λαμπρόν ταπεινοποιόν μέσον. Την συνιστούν θερμώς όλοι οι άγιοι πατέρες. Ο στύλος της φωτιάς Μέγας Αντώνιος είπε προς τον στύλον της διακρίσεως Όσιον Ποιμένα «ότι η μεγαλύτερη δυναστεία (δύναμις) του ανθρώπου είναι, ίνα επάνω αυτού βάλη το σφάλμα του ενώπιον Κυρίου, και προσδοκήσει (και να περιμένει) πειρασμόν έως εσχάτης ανάπαυσης». Άλλο η αυτομεμψία, η οποία είναι εσωκάρδιος κυρίως εργασία και άλλο η ταπεινολογία, η οποία όπως λέγει ο Όσιος Βαρσανούφιος προκαλεί κενοδοξίαν (Σ.Σ. ο κενόδοξος άνθρωπος νοιάζεται να επιδιώκει πράγματα μάταια, ασήμαντα, και να τα επιδεικνύει).
Ο Άγιος Ζωσιμάς, προς απόδειξιν της χάριτος και δυνάμεως την οποίαν έχει η αυτομεμψία (να θεωρή τις εαυτόν υπεύθυνον εις όλα) είπεν ότι αδελφός τις μονάζων παρά τον Ιορδάνην του διηγήθη τα εξής: «Είχα κάποτε έναν διάκονον ο οποίος με υποπτεύθηκε δια κάποιον παράπτωμα. Τον διαβεβαίωσα ότι δεν είχα πράξει αυτό, αλλ’ εκείνος επέμενε. Τότε είπα εις τον εαυτόν μου. Λησμονείς ότι έχεις πράξει τόσα άλλα; Παραδέξου λοιπόν, ότι και αυτό το έπραξες και το ελησμόνησες. Με αυτάς τας σκέψεις επήγα εις το κελλί του διακόνου να του βάλω μετάνοιαν. Αλλά μόλις άνοιξε, έπεσεν εκείνος εις τα πόδια μου λέγων μοι: «συγχώρησόν μοι, υπό δαιμόνων εχλευάσθην, εν αληθεία γαρ επληροφόρησέ με ο Θεός, ότι ουδεμίαν σχέσιν έχεις με το σφάλμα εκείνο». Και προσθέτει ο Άγιος Ζωσιμάς: «Οράς τι δύναται η ταπείνωσις, ήτοι τον εαυτόν μεμεσθαι; Εις ποίους βαθμούς προκοπής ανάγει τον ταύτην κατέχοντα;»
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Χριστούγεννα στη Φυλακή
Πριν από χρόνια, διηγείται ένας ιεροκήρυκας, με κάλεσαν για να κηρύξω στις κρατικές φυλακές. Απ’ όλους τους φυλακισμένους ξεχώριζε κάποιος εξαιτίας της φοβερής του μορφής. Μετά το τέλος του κηρύγματος, με πλησίασε ο Διευθυντής των φυλακών και άρχισε να μου διηγείται την ιστορία αυτού του ανθρώπου:
«Πριν έξι χρόνια, αναγκάστηκα να περάσω την παραμονή των Χριστουγέννων στο γραφείο μου. Την άλλη μέρα, το πρωί των Χριστουγέννων, είχα ξεκινήσει για το σπίτι μου, βγήκα απ’ τη φυλακή και κατάλαβα ότι κάποιος με ακολουθούσε. Γύρισα και είδα ένα κοριτσάκι, που κρατούσε ένα δέμα. Το ρώτησα τι ήθελε και μου απάντησε πως ήθελε να δει τον πατέρα της. Στην αρχή αρνήθηκα, αλλά το βλέμμα της με συγκίνησε. Γυρίσαμε στη φυλακή και διέταξα το φύλακα να φέρει τον κατάδικο. Μόλις ο κατάδικος είδε το παιδί του, θύμωσε. Τότε η Νέλλη, το κοριτσάκι, άνοιξε το δέμα, έβγαλε μια μπούκλα από ξανθά μαλλιά και την έδωσε στον πατέρα της. Ήταν του μικρού της αδελφού, του Τζίμη, που είχε πεθάνει πριν από λίγες μέρες. Ο κατάδικος πατέρας ξέσπασε σε λυγμούς.»
Σκέφτηκες ποτέ, πόσο όμορφα είναι που ο πατέρας σου βρίσκεται κάθε μέρα κοντά σου ιδιαίτερα αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων; Πώς θα αισθανόσουν αν βρισκόταν στη φυλακή;
Αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη στον Θεό γι’ αυτούς; Τους ευχαριστείς με τα λόγια σου, την υπακοή σου και με την πρόοδό σου στο σχολείο;
Αν όχι, να θυμάσαι τη Νέλλη και όλα τα παιδιά που τυχόν βρίσκονται στη θέση της. Να θυμάσαι αυτούς που βρίσκονται στη φυλακή, μακριά από τους αγαπημένους τους, με την καρδιά τους γεμάτη πίκρα, μίσος, θυμό και απόγνωση. Να θυμάσαι ακόμη πως ο Θεός μπορεί να σώσει ακόμη και τους πιο αμαρτωλούς ανθρώπους και να τους οδηγήσει σε μια ευτυχισμένη ζωή.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Αθεΐα Και Πίστη
Bρισκόμαστε στο 2020 μ.Χ. Τα επιτεύγματα του πολιτισμού μας σήμερα είναι πού σημαντικά σε όλους τους τομείς. Παρόλα αυτά, ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει επιτύχει την ικανοποίηση των πνευματικών του αναγκών και των μεταφυσικών του προβλημάτων.
Δυστυχώς, σε τόσο χαλεπούς καιρούς στον κόσμο μας επικρατεί αθεΐα. Ο Πλάτων είπε: «Η αθεΐα είναι αρρώστια της ψυχής, προτού γίνει πλάνη του λογικού.» Ο Πασκάλ λέγει στους ανθρώπους: «Αν θέλετε να είστε σίγουροι για τις αιώνιες αξίες, μη ζητάτε πολλές αποδείξεις, αλλά διακόψτε τις σχέσεις σας με την αμαρτία».
Ο σημερινός άνθρωπος ζώντας σε έναν κόσμο χωρίς αξίες, χωρίς κανέναν φραγμό, φτάνει πολλές φορές να χάνει τον εαυτό του και ίσως να αυτοκαταστρέφεται σταδιακά. Ξεχνάμε ότι ο Δημιουργός μας, μας έπλασε κατ’ εικόνα Του και είναι κοντά μας, αρκεί κι εμείς να Τον αναζητάμε στη ζωή μας. Οι υλιστικές θεωρίες έσκασαν σαν παραφουσκωμένα μπαλόνια.
Ο Παστέρ έλεγε ότι θα’ ρθει μια μέρα που οι άνθρωποι δεν θα δέχονται τη σύγχρονη φιλοσοφία και θα γελούν με αυτά που η ίδια λέει. Ο διάσημος κατασκευαστής πυραύλων Βέρνερ Φον Μπράουν δήλωσε: «Ο λόγος για τον οποίον πιστεύω στον Θεό είναι σαφής. Το κάθε τι στον κόσμο είναι κατασκευασμένο με τάξη, αρμονία, οργάνωση, με πλήρη τελειότητα και ακρίβεια.» Ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης Τζων Γκλεν, λίγες ώρες πριν από την εκτόξευση είπε: «Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ ευτυχισμένο, που ο Θεός με προίκισε με ιδιότητες που με βοήθησαν να εκλεγώ για κάτι μεγάλο σαν κι αυτό». Κι όταν συναντήθηκε με τον πρόεδρο Κέννεντυ μετά την πτήση, πήγαν μαζί να ευχαριστήσουν τον Θεό στην εκκλησία όπου, όπως έγραψε ο Τύπος για πολλές εβδομάδες, ο Γκλεν παρακολουθούσε τις πρωινές λειτουργίες, ανυπομονώντας για τη στιγμή της πτήσης.
Ο Παστέρ στην ομιλία του στη Γαλλική Ακαδημία είπε ανάμεσα στα άλλα: «Τι υπάρχει πέρα από τ’ άστρα; Ένας άλλος ουρανός. Και πιο πέρα; Κάποια ακατανίκητη δύναμη μας αναγκάζει να ρωτάμε ακατάπαυστα. Μάταια μας απαντούν, πως πέρα απλώνεται το άπειρο διάστημα κι αμέτρητες εκτάσεις. Όλα αυτά δεν μας λένε τίποτα. Δεν ικανοποιούν την απορία μας. Δεν μένει λοιπόν τίποτε άλλο να κάνουμε, παρά να σκύβουμε στα γόνατά μας και να πούμε: «Δόξα τω Θεώ, τα πάντα εν σοφία εποίησας».
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Αντιμετωπίζοντας Τους Πειρασμούς
Στην καθημερινότητά μας αντιμετωπίζουμε τους πειρασμούς του εχθρού μας, του πονηρού. Γι’ αυτό είναι χρήσιμο να θυμόμαστε τη γνωστή και καθιερωμένη τακτική του. Δεν δίστασε να την εφαρμόσει πειράζοντας τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό, όταν Εκείνος νήστεψε στην έρημο για σαράντα μέρες. Εάν μελετήσουμε τις σχετικές ευαγγελικές περικοπές (Ματθαίος κεφ. 4, Μάρκος κεφ. 1 και Λουκάς κεφ. 4) θα παρατηρήσουμε ότι η πρόταση του πονηρού φαινόταν σαν να ήθελε να πραγματοποιηθούν οι υποσχέσεις που υπάρχουν μέσα στο Λόγο του Θεού. Συγκεκριμένα, οι προτάσεις του ήταν: οι πέτρες μέσα στη φοβερή έρημο να γίνουν ψωμί, ή να πέσει ο Ιησούς από το πιο ψηλό σημείο του ναού ή τέλος, να παραδώσει στον Ιησού όλα τα βασίλεια της γης, εάν τον προσκυνούσε (τον πονηρό).
Μέσα όμως από αυτή την τακτική του, μπορούμε να διακρίνουμε πραγματικά, πόσο πονηρός και πόσο αδίστακτος είναι. Μέσα στις προτάσεις κρύβεται η πονηριά και η πανουργία του. Το σχέδιό του είναι η ανεξαρτητοποίησή μας από το Θεό. Να μας πείσει να αποφασίσουμε ανεξάρτητα από τον Θεό. Μόνοι μας. Όταν η πέτρα γίνει ψωμί, όταν τολμήσει κάποιος να πέσει στο κενό ή όταν του παραδοθούν αυτά που δεν του ανήκουν, τελικά εκείνος θα καυχηθεί για την επιτυχία της δικής του πρότασης. Ο σκοπός του είναι πάντοτε ίδιος. Να μας κάνει να μην υπακούσουμε στον Θεό, δήθεν για να είμαστε εμείς ελεύθεροι, ώστε να λάβει ο ίδιος τη θέση του Θεού στη ζωή μας.
Μέσα από την πονηριά του όμως διακρίνουμε και την ανοησία του. Διακρίνουμε τον σκοπό του, να γίνουμε και εμείς όμοιοί του δηλαδή, ανόητοι. Όμως θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι δεν διαθέτουμε τις ίδιες ικανότητες με τον αντίδικό μας. Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, φανέρωσε τον τρόπο για να τον αντιμετωπίσουμε: Να αφήσουμε ο Χριστός να αντιμετωπίσει τον πονηρό αντίδικό μας. Εκείνος γνωρίζει. Γνωρίζει τα πάντα. Γι’ αυτό ας τολμήσουμε μέσα στην ήσυχη προσευχή, να του αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο για τη φοβερή αυτή μάχη. Η παρακάτω υπόσχεσή Του ας μας οπλίσει: «Εγώ θα πολεμήσω για εσάς. Και εσείς θα μένετε ήσυχοι» (Έξοδος 14,14).
Δ.Κ.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Η Ανεξαρτησία Της Οικογένειας
O Κύριος με την αγάπη και τη σοφία Του θέλει η οικογένεια να ζει σαν μια ξεχωριστή οντότητα, που αυτή και μόνον αυτή με τη φώτισή Του θα αποφασίζει για όλα τα ζητήματα που αφορούν το μέλλον της.
Η οικογένεια αποτελεί το μοναδικό θεμέλιο και τον πυρήνα σταθερότητας της κοινωνίας, την αστείρευτη πηγή χαράς και ευτυχίας και ασφάλειας και τη λυτρωτική ελπίδα για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η οικογένεια ιδρύθηκε από το Θεό. Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε: «Γι’ αυτό θα εγκαταλείψει ο άντρας τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα ενωθεί με τη γυναίκα του και θα γίνουν οι δύο ένας άνθρωπος» (Ματθ. 19:5). Οι λέξεις «θα εγκαταλείψει» σημαίνουν ότι ο άνθρωπος θα φύγει από τη μια σχέση, μόλις δημιουργήσει την άλλη, την καινούργια. Δυστυχώς όμως, δεν γίνεται πάντα έτσι. Ο νέος και η νέα φεύγουν από το σπίτι, αλλά μόνον σωματικά. Ψυχικά είναι ακόμα πίσω στην πατρική τους οικογένεια. Φυσικά δεν σημαίνει ότι θα εγκαταλείψει κανείς τους γονείς του ή θα αδιαφορεί γι’ αυτούς, αλλά ότι η προσοχή τους τώρα πρέπει να είναι συγκεντρωμένη στο/στη σύντροφό του και στα παιδιά τους και μετά στην πατρική οικογένεια. Υπάρχουν βέβαια, ιδιαίτερες περιπτώσεις και καταστάσεις που μπορεί κανείς να έχει μερικές ευθύνες και στο πατρικό του σπίτι, αλλά η πρώτη του υποχρέωση είναι η καινούργια του οικογένεια.
Η ένωση του άντρα με τη γυναίκα σε μια σάρκα δεν σημαίνει επίσης, ότι κάθε ένας από αυτούς χάνει την προσωπικότητά του. Αντίθετα τη διατηρούν, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία μιας αρμονικής και ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής. Προσπαθούν με κάθε τρόπο, η προσωπικότητά τους να συμπληρώνει και να γεμίζει τα κενά του άλλου συντρόφου.
Το τονίζουμε και πάλι, ο γάμος είναι μια καινούργια σχέση, όπου μόνο τα μέλη της θα αποφασίζουν για την οικογένεια. Κανένας έξω από την οικογένεια δεν θα πρέπει να αποφασίζει γι’ αυτούς. Οι γονείς του αντρόγυνου μπορούν να δίνουν συμβουλές, όταν αυτές τους ζητηθούν. Πρέπει όμως να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί, ώστε να μην «ανακατεύονται» άσοφα στην οικογένεια των παιδιών τους.
Ο γάμος που έχει γίνει από τον Θεό, είναι επίσης ένας μόνιμος θεσμός που γίνεται στον ουρανό κατά το μυστήριο του γάμου στην Εκκλησία και που κρατάει για όλη τη ζωή του αντρόγυνου. Όταν οι δύο γίνονται μία σάρκα, τότε δεν πρέπει να υπάρχει καμία άλλη παρέμβαση στην οικογένεια και ιδιαίτερα στο αντρόγυνο. Κάθε παρέμβαση μπορεί να δημιουργήσει μεγάλα και βαθιά τραύματα και να οδηγήσει ακόμα το αντρόγυνο σε διαζύγιο. «Αυτούς που ο Θεός ευλόγησε να ζουν μαζί κάτω από τον ίδιο ζυγό της οικογένειας, κανένας δεν έχει δικαίωμα να χωρίσει» (Ματθ. 19:6).
Μιχάλης Κανταρτζής