Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Το Τραίνο Ερχόταν Κατά Πάνω μας
Το επεισόδιο αυτό έγινε πριν από πολλά χρόνια. Εργαζόμουν τότε ως βοηθός τεχνίτης σε ένα στρατιωτικό εργοστάσιο στους Αγίους Αναργύρους. Τα βράδια, αυτοκίνητα φορτηγά μας μετέφεραν στην Αθήνα. Ένα βράδυ, ενώ το αυτοκίνητό μας κατέβαινε, η μηχανή του έσβησε ενώ βρισκόμασταν επάνω στις γραμμές του τραίνου, εκεί στις Τρεις Γέφυρες. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε και το σφύριγμα του τραίνου που ερχότανε κατά πάνω μας. Και μείς όλοι είμασταν κλεισμένοι μέσα στην κουκούλα του αυτοκινήτου. Όλοι προσπαθούσαμε να πηδήξουμε από πίσω. Με τον συνωστισμό έκλεισε η έξοδος. Και το τραίνο ζύγωνε και σφύριζε. Άλλοι με σουγιάδες σκίζανε την τέντα να ανοίξουν τρύπα να βγούνε. Εγώ βρέθηκα στους τελευταίους. Είδα ότι δεν μπορούσα να βγω με κανένα τρόπο. Έμεινα λοιπόν μέσα και περίμενα. Δεν έκανα τίποτα. Μα όχι. Κάτι έκανα. Είπα: «Κύριε, αν είναι η ώρα μου να με πάρεις κοντά σου, δεν έχω καμμιά αντίρρηση. Μα πάλι αν θέλεις να σταματήσεις το τραίνο, μπορείς να το κάνεις». Άκουγα όμως τον βόγγο της μηχανής που πλησίαζε και τις φωνές των πανικόβλητων συναδέλφων μου. Έ!... λοιπόν το τραίνο έφτασε και σταμάτησε σε απόσταση ενός μόνο μέτρου από το φορτηγό μας. Ποιος λέτε να το σταμάτησε; Ίσως η μηχανοδηγός. Εγώ λέγω πως το σταμάτησε ο Θεός με την προσευχή μου και ίσως με την προσευχή κάποιου άλλου, που δεν γνώριζα. (Α.Φ.)
Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι στα χέρια του Θεού. Πολύ περισσότερο του ανθρώπου που πιστεύει και στηρίζεται στην αγάπη και στη δύναμη του Θεού. Μπορεί χίλιοι δύο κίνδυνοι να φαίνονται κάθε μέρα στη ζωή μας πως μας απειλούν, μα τίποτα δεν μπορεί να μας βλάψει χωρίς τη δική Του άδεια. Και όταν καμμιά ελπίδα δεν υπάρχει, ο Κύριος και πάλι έχει τον τελευταίο λόγο.
Χριστούγεννα
Η Καινούργια Ζωή
Tα Χριστούγεννα ο Θεός έδειξε την αγάπη Του στην ανθρωπότητα. Αγάπησε όλους τους ανθρώπους. Δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Αγαπάει όλους με μια θεϊκή αγάπη που δεν συγκρίνεται με τις ανθρώπινες αγάπες. Αγάπησε τους ανθρώπους και έδωσε τον Μονογενή Υιό του να πεθάνει πάνω στο σταυρό για τη σωτηρία μας. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης πολύ καθαρά μιλάει για την αγάπη Του αυτή: «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιόν Του τον Μονογενή για να μη χαθεί κανένας που πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάν. 3:16).
Ο άνθρωπος όμως, αντί να ευχαριστήσει το Θεό, έμενε και μένει μακριά Του, αδιαφορώντας για την αγάπη αυτή, ζώντας μια ζωή αμαρτωλή, προσβάλλοντας έτσι το Θεό. Θέλησε να φτάσει και να περάσει το Θεό με τη ζωή του και τα έργα του. Θέλησε να γίνει ο μεγάλος κυρίαρχος των πάντων και συγχρόνως ο δούλος των παθών του, ανίκανος να αποχτήσει και να διατηρήσει την πιο στοιχειώδη ειρήνη και χαρά.
Η γέννηση του Ιησού Χριστού στη φάτνη της ασήμαντης Βηθλεέμ ήταν η αρχή μιας νέας ζωής. Μιας ζωής που «μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και καρδιά ανθρώπου δεν επιθύμησε» (Α’ Κοριν. 2:9). Μιας ζωής τόσο άφθονης και πλούσιας, ώστε και οι άγγελοι από τους ουρανούς να ζηλεύουν (Α’ Πέτρου 1:12). Η γέννηση του Ιησού Χριστού ήταν η βαθύτατη έκφραση της αθεράπευτης αγάπης του Θεού. Δεν ήταν μόνον η ταπείνωση του Θεού στη φάτνη της Βηθλεέμ, αλλά επίσης και η κατάδυση της θεότητας και της δύναμής Του στο ανθρώπινο γένος.
Ο ερχομός του Θεού στον κόσμο με τους θριαμβικούς ύμνους των Αγγέλων σήμανε ότι ανοίγεται για τον άνθρωπο, κάθε άνθρωπο, ένας απέραντος ορίζοντας ζωής και ευτυχίας. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη. Η γη ανέβηκε στον ουρανό. Το γήινο, το σάπιο, το βρώμικο, το άσχημο, το μωρό, το μίσος και η κακία αλλάζει ριζικά με το αίμα του Ιησού Χριστού επάνω στο σταυρό, καθαρίζεται, μετατρέπεται, αντικαθίσταται και γίνεται ουράνιο, γερό, καθαρό, όμορφο, σοφό, αγάπη και καλοσύνη. Κάθε άνθρωπος, πιστεύοντας στη γέννηση, στη σταύρωση, στην ανάσταση, στην ανάληψη και στο δεύτερο ερχομό του Χριστού σαν γεγονότα για τη δική του προσωπική σωτηρία, γίνεται από γήινος ουράνιος, από δυστυχισμένος ευτυχισμένος, από ακάθαρτος καθαρός, από δούλος κύριος και από κακός καλός.
Όταν ο άγγελος ανήγγειλε τη γέννηση του Χριστού στους βοσκούς δεν αστειευόταν, ούτε έκανε λογοπαίγνιο, όταν τους είπε: «Μη φοβάστε, διότι σας φέρνω ευχάριστα νέα που θα προξενήσουν μεγάλη χαράν εις όλον τον λαόν. Γεννήθηκε σήμερα εις την πόλιν του Δαβίδ για σας Σωτήρ, ο οποίος είναι ο Χριστός Κύριος. Και τούτο θα χρησιμεύσει σ’ εσάς για σημείον: Θα βρείτε βρέφος τυλιγμένο εις τα σπάργανα μέσα στη φάτνη» (Λουκάς 2:10, 11). Οι άγγελοι δεν κοροϊδεύουν. Λέει και σε μας ο άγγελος σήμερα ότι τόσο πολύ μας αγαπάει ο Θεός, ώστε έδωσε το πολυτιμότερο που είχε για να Τον πιστέψουμε ότι μας αγαπάει. Λέει ότι μπορούμε να ζήσουμε χαρούμενοι, αν δεχθούμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας μας.
Αν δέχεσαι την αγάπη Του και αν καταλάβεις ότι δεν είσαι εν τάξει με τον Θεό, τότε μετανόησε γι’ αυτό και ζήτησε από το Θεό να σε συγχωρήσει. Θυμήσου ότι στο «Πάτερ ημών» λέμε: «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών.» Μην διστάζεις να εξομολογηθείς τις αμαρτίες σου. Η Εκκλησία σε περιμένει, οι ιερείς είναι στην διάθεσή σου. Τότε μόνο θα γίνεις ένας χαρούμενος και ελεύθερος άνθρωπος, τότε θα καταλάβεις τι είναι αγάπη και τι είναι Χριστούγεννα.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Όταν Αγαπάς Τον Χριστό, Αγαπάς Όλους
O Γέροντας Πορφύριος ζούσε την κοινωνία του με τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό και ήταν ο κατ’ εξοχήν άνθρωπος της Εκκλησίας. «Ο Χριστός είναι η Εκκλησία και η Εκκλησία είναι ο Χριστός, που μας έχει προσλάβει όλους στον Εαυτόν Του. Όταν αγαπάς τον Χριστό, αγαπάς συγχρόνως όλους τους ανθρώπους, χωρίς να ρωτάς αν οι άνθρωποι είναι άξιοι της αγάπης ή ακόμη αν την αποδεχθούν ή την απορρίψουν. Όταν θέλεις να συναντήσεις τον Χριστό, θα Τον βρεις στο χώρο της Εκκλησίας, γιατί εδώ είναι ενωμένη ολόκληρη η ανθρωπότητα με τον Θεό στο Πρόσωπο του Χριστού. Δεν μπορείς να επικοινωνείς με τον Χριστό και να μην τα έχεις καλά με τους άλλους ανθρώπους. Αυτά και πολλά άλλα συνήθιζε να μας λέγει ο Γέροντας με τον απλό, αλλά χαριτωμένο, χαρούμενο και ευχάριστο τρόπο του. Με το παράδειγμά του μας δίδασκε, ότι η αγάπη μας στον Χριστό περνάει μέσα από τους άλλους ανθρώπους. Έλεγε ο Γέροντας: «Η Σωτηρία μας, η Βασιλεία του Θεού, ο Παράδεισος είναι ο ίδιος ο Χριστός, δηλ. η Εκκλησία».
(Όσιος Γρηγόριος, αρ. 17, σελ. 84)
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Η Σιγή Των Πουλιών
Στην καλύβι του Τιμίου Σταυρού είχε ο Παΐσιος ένα υπαίθριο αρχονταρίκι, όπου κερνούσε λουκουμάκι, δύο - τρία φουντούκια, ξηρά σύκα και νεράκι. Η περιοχή είναι παραδεισένια, αλλά ερημική. Ησυχία αφάνταστη. Κάποια αγριοπούλια απότομα διασχίζουν τον αέρα και ξαφνικά χώνονται σε φυσικές φωλιές. Εδώ ο ερημικός τόπος είναι γεμάτος φωλιές. Φωλιές για πουλιά, φωλιές για ζωάκια, φωλιές για φίδια. Παραδεισένια ησυχία και μοναξιά καλύπτει τα πάντα και στο καλυβάκι επικρατεί υποβλητική φτώχεια. Όλα στενά, όλα μικρά, όλα φτωχά, όλα παλιά. Τίποτε που να αξίζει σ’ αυτόν τον κόσμο. Όλα υπογραμμίζουν την άρνηση του ψέματος και της απάτης.
Η περιοχή έχει και πολλά αηδόνια, τα οποία όταν κελαηδούσαν όλα μαζί, ο θόρυβος που έκαναν δεν επέτρεπε να ακούσουν οι επισκέπτες τα θεόπνευστα λόγια του Γέροντα. Δεν ήταν σπάνιες οι φορές (υπάρχουν σχετικές μαρτυρίες π.χ. Ιερομόναχος Χριστόδουλος Καπέτας), ότι τότε ο Γέροντας έλεγε επιτακτικά στα αηδόνια να κοπάσουν: «Κοπάστε (δεν είπε σωπάστε) ευλογημένα, αφού βλέπετε, ότι έχω συζήτηση! Όταν τελειώσω εγώ να αρχίσετε εσείς». Αυτόματα τότε τα πουλιά κόπασαν, χωρίς να κινηθούν από τη θέση τους!
Η σιγή των αηδονιών στην εντολή του Γέροντα προκαλούσε έκπληξη στους επισκέπτες, που αδυνατούσαν να αντιληφθούν το μέγεθος της αγιότητάς του. Η αίσθηση που προκαλούσε στους προσκυνητές, στους επισκέπτες, ήταν ότι ήταν άνθρωπος αγγελικών καταστάσεων, αλλά δύσκολα μπορούσαν να ανιχνεύσουν τα ίχνη της υπερβατικότητάς του.
Ο Γέροντας τα έκανε όλα να φαίνονται τόσο εύκολα. Τα έκανε αβίαστα, χωρίς πίεση, χωρίς άγχος. Βίωναν οι επισκέπτες ουράνιες καταστάσεις, αλλά τους φαίνονταν απόλυτα φυσιολογικές. Γεύονταν το μέλι της θεϊκής αλήθειας κοντά του, χωρίς πάντα να το συνειδητοποιούν άμεσα.
Τι αντιπροτείνουμε σ’ αυτόν που έταξε ως σκοπό της ζωής του την εκούσια βία και την άρνηση του ιδίου θελήματος; Να κάνει ότι του αρέσει χωρίς να υπολογίζει τον πλησίον του; Να αποκτήσει πολλά χρήματα, σπίτια, περιουσίες; Να ξεχάσει τον Ιησού Χριστό και να γίνει φίλος της ύλης και των δαιμόνων;
Τι αντιπροτείνουμε σ’ αυτόν που τα κατανοεί όλα ειρηνικά και αδιατάρακτα, που η γλύκα της όψης του είναι κάτι το μοναδικό; Που δεν τον ακουμπούν τα μίση, τα πάθη, αλλά η ακινησία του σώματός του προδίδει ανυπολόγιστη εσωτερική δύναμη, ασύλληπτη ησυχία, απροσμέτρητο βάθος;
Τι αντιπροτείνουμε σ’ αυτόν που αδιάλειπτα προσεύχεται, που ασκείται στην νοερά εργασία και προσευχή; Που δεν γελάει, δεν μιλάει, σιωπά και χάνεται στην απεραντοσύνη της αγάπης Του; Σ’ αυτόν που κρύβεται, που ζει σε χαμηλές καλύβες, σε σπηλιές, σε ασκηταριά που βρίσκονται σε βαθουλώματα του εδάφους, στην έρημο; Σ’ αυτόν που η λογική του μοιάζει με πύραυλο που κατευθύνεται στον θρόνο του Θεού και γεύεται από τώρα τη Θεία Χάρη;
Τι να αντιπροτείνουμε λοιπόν σε έναν Άγιο για να τον πείσουμε ότι σφάλει, ότι πρέπει να ξεχάσει όλα όσα ξέρει και να γίνει σαν και εμάς; Χρήματα, πτυχία, αξιώματα, επισκοπικούς και αρχιερατικούς θρόνους;
(Μιλτιάδης Βιτάλης, «Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες Αγ. Παϊσίου, σελ. 147- 149)
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
BOHΘEIA ΣTOYΣ ΛAOYΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH
ΙΕΡΑ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗΣ
Ιεραποστολικό κλιμάκιο Ινδίας
Συσσίτιο για τα παιδιά του δρόμου
Aγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής, χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε.
Επιτέλους αξιώνομαι να σας γράψω και να σας μεταφέρω εικόνες θλίψεις από την Ινδία. Ο κορωναϊός είναι σε έξαρση. Τα ορφανοτροφεία βρίσκονται σε κόκκινη ζώνη με πολλά κρούσματα και θανάτους. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Με εκατομμύρια άστεγους στα πεζοδρόμια, κάτω από γέφυρες και καταυλισμούς χωρίς στοιχειώδες κανόνες υγιεινής. Με το πολύμηνο lockdown εκατομμύρια άνθρωποι μεροκαματιάρηδες χωρίς δουλειά λιμοκτονούν στην κυριολεξία και πεθαίνουν. Δεν τους μετρούν… τραγική η κατάσταση.
Τα παιδιά των ορφανοτροφείων μας, όμως, είναι όλα καλά, καθώς είναι απομονωμένα τελείως. Απαγορεύονται επισκέψεις, ούτε το βοηθητικό προσωπικό έρχεται. Τα παιδιά κάνουν όλες τις δουλειές.
Ο ανεφοδιασμός τροφίμων σωστός μαραθώνιος, αλλά δόξα τω Θεώ, τα καταφέρνουμε. Δεν πεινούν.
Τα σχολεία είναι κλειστά. Τα μαθήματα γίνονται διαδικτυακά, αλλά με πολλές δυσκολίες. Το ηλεκτρικό κόβεται συνέχεια, δεν μπορούν να φορτισθούν τηλέφωνα και υπολογιστές και η σύνδεση στο ίντερνετ είναι κακή, ειδικά στην περιοχή μας εκτός Καλκούτας. Και σαν να μην έφτανε ο ιός και τα lockdown, ένας κυκλώνας σάρωσε και διέλυσε τα πάντα στην Καλκούτα.
Αποστέλλω τις ολόθερμες ευχαριστίες μου προς όλους τους φίλους και δωρητές της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Να εύχεσθε!
Την επαύριο του φονικού κυκλώνα
Μπροστά στην Εκκλησία μας
Μετά τιμής και αγάπης Χριστού, Νεκταρία
(Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, Σεπτ. 2020)
Η Αναψυχή του Θεού
H μεγαλύτερη ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου είναι να ξεκουραστεί ψυχικά, να ηρεμήσει και να ελευθερωθεί από τις πολλές κακές επιδράσεις της σύγχρονης ζωής. Ο άνθρωπος σήμερα χρειάζεται εσωτερική αναψυχή. Η πνευματική του κούραση, που είναι πιο μεγάλη από τη σωματική, είναι η κύρια αιτία για τις διάφορες σωματικές και ψυχικές ασθένειες. Ο άνθρωπος, αν και παλαιότερα εργαζόταν περισσότερες ώρες, δεν ένιωθε κουρασμένος, όσο νιώθει σήμερα. Οι διάφορες σύγχρονες πιέσεις στην ψυχή του ανθρώπου επιδρούν ανύποπτα στο σώμα και του δημιουργούν τόσο ψυχοσωματικές ασθένειες όσο και αγχώδεις καταστάσεις, που στη συνέχεια δημιουργούν μια μόνιμη σωματική και ψυχική υπερκόπωση.
Ο άνθρωπος, ιδιαίτερα στο καμίνι του καλοκαιριού, χρειάζεται ψυχική, εσωτερική, πνευματική ξεκούραση και αλλαγή. Όσο καλό κι αν κάνει η καλοκαιρινή παραθέριση, ο άνθρωπος γυρίζει φορτωμένος. Η διαμόρφωση της σύγχρονης ζωής, με τις καταστρεπτικές πιέσεις της, επιδρούν αρνητικά επάνω του και κάνουν την καθημερινή του ζωή ανυπόφορη. Αντίθετα, όταν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος εσωτερικά, τότε μπορεί τα προβλήματα αυτά να τα αντιμετωπίζει με μεγάλη επιτυχία.
Τη μόνιμη σωματική και πνευματική κούραση που νιώθει ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να τη γιατρέψει με το να αποκτήσει περισσότερα υλικά αγαθά και να διασκεδάσει όσο περισσότερο μπορεί. Όσο όμως περισσότερα αγαθά αποκτά και όσο πιο πολύ διασκεδάζει, τόσο πιο πολύ αισθάνεται ότι βουλιάζει στα άγχη, στην κατάθλιψη και στη σωματική υπερκόπωση.
Η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου είναι να αδειάσει, να ελευθερωθεί εσωτερικά και όχι να φορτωθεί βάρη που δεν έχει τη σωματική και ψυχική δύναμη να τα σηκώσει. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται υπεράνθρωπη και υπερφυσική δύναμη που μόνον ο Θεός μπορεί να του δώσει. Ο άνθρωπος που δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός, είναι καταδικασμένος από τον εαυτό του να ζει και να πεθάνει δυστυχισμένος. Ο άνθρωπος όμως που πιστεύει ότι υπάρχει Θεός, έχει τη σπάνια ευκαιρία να αρχίσει μια εντελώς καινούργια ζωή. Ο Θεός βλέπει το σύγχρονο άνθρωπο με πολύ συμπάθεια, αγάπη και πόνο. Με ανυπομονησία τον περιμένει να Του ζητήσει να επέμβει στη ζωή του και να τη μετατρέψει από κόλαση σε παράδεισο. Δεσμευμένος ο Θεός από την υπόσχεσή Του να μην επέμβει στην ελευθερία του ανθρώπου, περιμένει να ακούσει την κραυγή του: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό!». Ο Θεάνθρωπος είπε: «Ελάτε σ’ Εμένα όλοι οι κουρασμένοι και οι φορτωμένοι και εγώ θα σας ξεκουράσω» (Ματθ. 11:28). Όσοι πίστεψαν στην πρόσκλησή Του ελευθερώθηκαν από το φορτίο της αμαρτίας, ξεκουράστηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι. Γεμάτοι είναι οι τοίχοι των εκκλησιών από τις αγιογραφίες ανθρώπων, πρώην αμαρτωλών, που πίστεψαν στον Χριστό και έδωσαν τη ζωή τους σ’ Αυτόν.
Όπως το καμίνι του καλοκαιριού απαιτεί τη δροσιά της εξοχής και της θάλασσας, έτσι και το καμίνι της ψυχής απαιτεί τη δροσιά της αναψυχής που μόνον ο Θεός μπορεί και θέλει να δώσει. Το καλοκαίρι πέρασε, έρχεται η δροσιά του Φθινοπώρου, που είναι τόσο ευχάριστη στην Πατρίδα μας. Γι’ αυτόν όμως που με ειλικρίνεια αναγνωρίζει την κατάστασή του και με πίστη ζητάει από τον Θεό να αναλάβει τη ζωή του, η δροσιά της νέας ζωής του Θεού δεν θα έρθει προσωρινά, αλλά θα τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.
Ο Απόστολος Πέτρος στο δεύτερο κήρυγμά του μετά την Πεντηκοστή είπε: «Μετανοήσατε, λοιπόν, και επιστρέψατε στον Θεό, για να εξαλειφτούν οι αμαρτίες σας και να έρθουν καιροί αναψυχής» (Πράξεις Αποστ. 3:19-20). Από αυτούς που άκουσαν την πρόσκληση του Απ. Πέτρου, πολλοί πίστεψαν στα λόγια του, σώθηκαν από το καμίνι της ψυχής και άρχισαν μια καινούργια ευτυχισμένη ζωή εδώ κάτω στη γη, την οποία και συνεχίζουν στην ευλογημένη παρουσία του Θεού.
Ο σοφός και ο συνετός άνθρωπος επιστρέφει στον Θεό. Μετανοεί για όλες του τις αμαρτίες και αποκτά τη δροσιά του Θεού. Ζητά τη συγχώρηση του Θεού και γίνεται καινούργιος άνθρωπος. Ο Χριστός γεννιέται στη ζωή του και αρχίζει μια νέα υπέροχη και νικηφόρα πορεία.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Η Επίσκεψη του Αγίου Αρσενίου
Ο Άγιος δεχόταν τους ανθρώπους με καλοσύνη και απλότητα. Τους άκουγε προσεκτικά με αφοσίωση και μεγάλη υπομονή. Δε μιλούσε σαν δάσκαλος, αλλά σαν αδελφός. Ήταν τέτοια η ταπείνωσή του, που συνήθως ξεκινούσε τις απαντήσεις του με το «μου λέγει ο λογισμός…» ή με το «νομίζω…». Έβαζε τους επισκέπτες να κάθονται σε ψηλότερο κάθισμα, ενώ δύσκολα επέτρεπε να του φιλήσουν το χέρι.
Είναι εντυπωσιακό αυτό που έλεγε στην Αδελφότητα της Σουρωτής, στις αγιασμένες αυτές υπάρξεις που μονάζουν με πνεύμα μετάνοιας: «Είμαι ένα κονσερβοκούτι που γυαλίζει στο φως του ήλιου και ο κόσμος το θεωρεί χρυσάφι». Έλεγε σε επισκέπτες του, σε μια παρέα νέων παιδιών που τον επισκέφτηκαν κάποτε: «Τι να σας πω βρε παιδιά, τι να σας πω; Τόσα χρόνια αγωνίζομαι να φθάσω στο μηδέν και δεν έφτασα ακόμη».
Στις 21 Φεβρουαρίου του 1971, ο Γέροντας καθόταν στην αυλή της καλύβης του και διάβαζε από το χειρόγραφο τον βίο του Αγίου Αρσενίου, που είχε ο ίδιος γράψει μετά από μεγάλη και ενδελεχή έρευνα που είχε κάνει. Γράφει λοιπόν, ο π. Παΐσιος: «Ήθελε δύο ώρες να βασιλέψει και ενώ διάβαζα, με επισκέφτηκε ο πατήρ Αρσένιος (ο άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης). Και όπως ο καθηγητής χαϊδεύει τον μαθητή του που έγραψε καλά το μάθημα, το ίδιο μου έκανε και αυτός. Παράλληλα με άφησε με μια ανέκφραστη γλυκύτητα και μία αγαλλίαση ουράνια στην καρδιά μου που ήταν αδύνατον να την αντέξω. Μετά έτρεχα έξω και γύρω από το καλύβι μου…Σαν τρελός, σαν σαλός, τον αναζητούσα, πιστεύοντας ότι θα τον βρω…».
(Μιλτιάδης Βιτάλης, «Μυστικοί, Ασκητικοί, Αγώνες» του Αγ. Παϊσίου, σελ. 142,143)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020
Η Δύναμη του Αγίου Πνεύματος
Χάρη στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος απαλλαχτήκαμε από τις αμαρτίες, μ’ αυτήν ξεπλύναμε την ψυχή μας από κάθε ρύπο. Με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, ενώ ήμασταν άνθρωποι, γίναμε άγγελοι, όσοι βέβαια θελήσαμε να μάς βοηθήσει η χάρη Του, χωρίς να αλλάξει η φύση μας, αλλά, κι αυτό είναι το πιο αξιοθαύμαστο, διατηρήσαμε την ανθρώπινη φύση μας και μ’ αυτή επιδείξαμε αγγελική συμπεριφορά. Τόσο μεγάλη είναι λοιπόν η δύναμη του Αγίου Πνεύματος!
Και όπως η πραγματική φωτιά όταν δεχτεί τον μαλακό πηλό τον καθιστά σκληρό κεραμίδι, έτσι ακριβώς και η φωτιά του Αγίου Πνεύματος, όταν μπει σε μια ψυχή συνετή, ακόμη κι αν τη βρει πιο μαλακή κι απ’ τον πηλό, την κάνει πιο γερή κι απ’ το σίδερο. Και κάνει ξαφνικά πιο καθαρό απ’ τον ήλιο εκείνον που έως τώρα ήταν μολυσμένος απ’ την ακαθαρσία των αμαρτιών.[...]
«Με τη δύναμη του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού», λέει, «και με τη χάρη του Πνεύματος του Θεού μας». Είδες, αγαπητέ, τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος; Είδες ότι το Άγιο Πνεύμα, εξαφάνισε όλες αυτές τις κακίες, και ότι εκείνους που ήταν προηγουμένως υποδουλωμένοι στις αμαρτίες τους, τους ανέβασε ξαφνικά σε τόσο υψηλές τιμές;